thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 15 เกือบไป nc+

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 เกือบไป nc+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 265

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 13:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 เกือบไป nc+
แบบอักษร

 

 

 

“อืมม..อ้าาา..อาา...อือออ...อืออ..!” 

 

บนเตียงนอนใหญ่กับหญิงสาวทั้งสองคนกำลังดูดดื่มกับบทเพลงรักในสภาพเปลือยกายทั้งสองคน ด้วยความพึงใจให้กันและกัน 

 

ลลิษายังคงไม่ละทิ้งจากเนินหน้าอกของเจนนี่แต่เจนนี่พยายามที่จะดันตัวของลลิษาออกจนสำเร็จแล้วตนก็ขึ้นค่อมบนตัวของลลิษาแทน ก่อนจะก้มตัวลงไปไซร้คอของคนตรงหน้า 

 

“อืออ..อืมม...อือออ...อื้ออ..” 

 

หญิงสาวไซร้คอของคนตรงหน้าด้วยหวังจะเอาคืนคนๆนั้น แต่ทันใดนั้นลลิษาก็พลิกตัวกลับขึ้นมาอยู่บนตัวของเจนนี่แล้วค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปยังจุดอ่อนไหวของร่างกายมากที่สุด แล้วค่อยๆล้วงลักเข้าไปยังจุดนั้นและก็ค่อยๆตวัดปลายลิ้นขึ้นลงไปมาเป็นจังหวะๆอย่างช้าๆเนิบๆแล้วก็เริ่มที่จะเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้น 

 

“อ้าา..อ้าาา..อาาา...อะะ..อาา..อ้าาา...อ้าา..” 

 

มือของผู้ถูกกระทำทั้งสองข้างยกขึ้นกอดแผ่นหลังของผู้กระทำเอาไว้แล้วจิกเล็กลงข่วนแผ่นหลังของผู้กระทำจนเกิดเป็นรอยแดงจางๆเป็นทางลงมาอย่างเห็นได้ชัด 

 

“อ้าา..อะะ..อาา..ลลิ...อือออ..อืมม...” 

 

หญิงสาวเมื่อถูกข่วนหลังก็ยิ่งเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้น และพรมจูบไปตามตัวของคนตรงหน้า 

 

“อืออ...อืมมม..อ้าา..ละะ..ละะ..ลิษาาา..อะะ...อาาา..อ้าา...” 

 

เสียงครางยังคงถูกเปร่งออกมาเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพร้อมกับเสียงครางชื่อของใครคนนั้น จนในที่สุดหญิงสาวก็พยายามที่จะพลิกตัวกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง แล้วลงไปเล่นตรงเนินหน้าอกของคนข้างล่าง ส่วนสะโพกก็ยังคงซอยเข้าไปอย่างถี่ๆไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลง 

 

“อ้าา...อ๊ะอ๊ะะอ่ะะะอ้ะะ..อาา...อ้ะอ่ะะ..” 

 

หญิงสาวครางออกมาด้วยความรู้สึกดีเมื่อคนตรงหน้าทำเช่นนั้นกับตัวเอง จนไม่อาจที่จะกลั้นเสียงนั้นให้ออกมาได้ 

 

“อ้าาา...อ่าา..ซี้ดดส์ส์” 

 

“อ้าา..อืออ..อือออ...อะะ..อ้าาา...อ้ะอ้ะะ..ซี้ดดดส์” 

 

ลลิษาและเจนนี่เมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันลลิษาเร่งความเร็วขึ้นอีกจนทั้งคู่กระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกัน 

 

. 

 

. 

 

. 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

 

“ท่านประธานขออนุญาตเข้าห้องครับ! ประวัติของคนที่ท่านประธานให้ไปหามา..เจอแล้วนะครับ...อ้าวว!!” 

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งถือแฟ้มเอกสารอะไรบางอย่างเข้ามา แต่ต้องหยุดยืนเมื่อไม่เห็นคนที่จะเข้าพบ 

 

“ไม่อยู่หรอกหรอเนี้ยย!” 

 

ชายหนุ่มกล่าวแล้วหันหลังกลับไปทางประตูและเดินออกจากห้อง 

 

“ไปไหนนะ! ฮื้อออ!!” 

 

ชายหนุ่มกล่าวแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักพร้อมกับส่ายหัวไปมา 

 

“อ่ะะ! นี่คุณ..เห็นท่านประธานมั้ย!” 

 

“ไม่เห็นค่ะ! มีอะไรรึเปล่าคะ” 

 

ชายหนุ่มเรียกถามหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่านมาทางนี้พอดี 

 

“เปล่า! ไม่เป็นไร..ผมถามเฉยๆ” 

 

เมื่อชายผู้ถามกล่าวจบเธอก็เดินจากไป แต่เมื่อเธอคนนั้นเดินผ่านไปแล้วเขาก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง เพื่อนำแฟ้มเอกสารข้อมูลประวัติของคนที่หามาไปวางไว้บนโต๊ะทำงานในห้องนั้น 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

โรงพยาบาล.. 

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งเล่นโน๊ตบุ๊คอยู่ในห้องตรวจคนไข้ด้วยความเครียดจัดเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง 

 

“เจอแล้วว!” 

 

ชายหนุ่มร้องลั่นเมื่อหาอะไรบางอย่างเจอ ในหน้าจอโน๊ตบุ๊คนั้นปรากฏเป็นรูปภาพและชื่อของคนๆนั้นอย่างชัดเจนที่ตนกำลังหาอยู่ และใต้รูปภาพนั้นก็มีประวัติเขียนไว้ 

 

“ลลิษา แฮร์ริสัน...” 

 

เมื่อชายผู้นั้นอ่านชื่อของเธอคนนั้นก็ถึงกับอึ้งพูดอะไรแทบไม่ออกแต่ก็ยังมีรอยยิ้มดีใจจางๆปรากฏขึ้นที่ใบหน้าเช่นกัน 

 

“ในที่สุดเราก็ได้มาเจอกัน..นึกว่าไม่เจอ...!” 

 

“คุณหมอคะ!” 

 

พยาบาลสาววิ่งหน้าตั้งท่าทางเหนื่อยหอบเข้ามา ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าหมอยังพูดไม่ทันจะจบประโยคก็ถูกตัดบทพูดเสียก่อน จึงไม่ทันจะได้กล่าวประโยคต่อไปแล้วหันไปมองยังต้นเสียงนั้นในทันทีที่ถูกเรียก 

 

“ครับ!” 

 

“มีเคทผ่าตัดด่วนค่ะ” 

 

“ครับ! จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” 

 

ในฐานะที่เป็นหมอก็รีบพับเก็บโน๊ตบุ๊คแล้วรีบเดินออกไปทันที 

 

“ห้องผ่าตัดไหน” 

 

“ห้องผ่าตัด2ค่ะ” 

 

ชายสวมชุดกาวน์รีบเร่งฝีเท้าเดินไปทางที่จะไปห้องฝ่าตัดนั้นทันที แต่ในระหว่างที่เดินนั้นในหัวกลับคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว 

 

เด็กหญิงคนหนึ่งกับการออกล่าเหยื่อครั้งแรกในวัยประมาณ4ถึง5ขวบ เธอถูกสอนวิธีการล่าและฆ่าเหยื่ออย่างถูกวิธี 

 

“ไม่..ไม่..ไม่...เค้าไม่ทำกันแบบนี้..แต่เค้าทำกันแบบนี้ต่างหากล่ะ...รู้มั้ย!” 

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดพร้อมสาธิตวิธีการให้เด็กหญิงดูและทำตามอย่างถูกวิธี 

 

“อ้ออ! แบบนี้เองหรอกหรอคะ..เข้าใจแล้วค่ะ..เดี๋ยวดาา...” 

 

“คุณหมอคะ! คุณหมอ..” 

 

ชายสวมชุดกาวน์เมื่อถูกเรียกก็ได้สติและหลุดออกจากห้วงแห่งความคิด 

 

“ครับ!” 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าคะ!” 

 

“ปะ..เปล่า! เปล่าครับ! ไม่มีอะไรครับ..แค่กำลังคิดอะไรนิดหน่อย” 

 

ชายหนุ่มรีบตอบปฏิเสธ 

 

 

กลางดึกท่ามกลางแสงจันทร์ที่ทอแสงสาดแสงส่องเต็มดวงนั้น ส่องผ่านระเบียงบ้านเข้ามากระทบใบหน้าของสวยหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนเปลืยกายที่ถูกซุกซ้อนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา 

 

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนล้าและอ่อนเพลียและมองดูดวงจันทร์ที่ทอแสงเต็มดวงสวยงาม 

 

“ตื่นแล้วหรอคะ!” 

 

หญิงสาวเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยถามก็แกล้งหลับตานอนต่อ แต่ก็แอบยิ้มอยู่เล็กน้อยด้วยความเขินอาย 

 

“ตื่นแล้ว..แกล้งหลับหรออ...!!” 

 

หญิงสาวพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์บางๆ แล้วค่อยๆคลานขึ้นไปบนเตียงอย่างช้าๆแล้วยื่นใบหน้าไปมองหน้าของคนแกล้งหลับ ก่อนจะยื่นมือไปบีบจมูกเพื่อให้เธอหายใจไม่ออก 

 

“ฮึบบ..ฮื้ออ...ฮื้อออ..!” 

 

หญิงสาวพ่นลมหายใจหอบออกมาเมื่อถูกใครบางคนเอามือมาบีบจมูกของตัวเอง แล้วหันมามองหน้าคนที่บีบจมูกตัวเองแต่แล้วทั้งสองก็ต้องหยุดชะงักเมื่อใบหน้าของทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกัน แต่ห่างกันเพียงแค่เสี้ยวลมหายใจเท่านั้น 

 

ตู๊ดด..ตู๊ดดด... 

 

“ฮืออออ...!” 

 

ลลิษาพ่นลมหายใจยาวเฮือกใหญ่เมื่อกำลังจะยื่นใบหน้าเข้าไปจูบแต่ต้องถอนตัวออกมาเสียก่อนเพราะเสียงของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นขัดจังหวะ แล้วลุกจากเตียงไปรับโทรศัพท์ 

 

“เฮ้อออ! เกือบไปแล้วสิเรา” 

 

หญิงสาวถอนหายใจโล่งใจพร้อมกับพึมพำกับตัวเองเบาๆที่มีเสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน 

 

ส่วนหญิงสาวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่โชว์บนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะเดินออกไปหน้าห้องเพื่อไปกดรับและคุยโทรศัพท์ 

 

“ค่ะ! สวัสดีค่ะ!” 

 

“สวัสดีครับ! ใช่คุณลลิษารึเปล่าครับ” 

 

“ใช่ค่ะ!” 

 

“คือผมโทรมาจากรายการ...นะครับ ทางรายการเราอยากจะขอมาถายรายการกันที่V.P. hotel ไม่ทราบว่าคุณลลิษาจะสะดวกให้ทางทีมงานในรายการของเราเข้าไปถ่ายได้มั้ยครับ” 

 

“ได้ค่ะ!” 

 

“ขอบคุณมากๆครับ..แล้วก็ทางเราอยากจะขอเข้าสัมภาษณ์คุณลลิษาด้วย คุณลลิษาจะสะดวกมั้ยครับ” 

 

“จะสัมภาษณ์วันไหนหรอคะ!” 

 

“2,3วันนี้ครับ” 

 

“งั้นน..ดิชั้นคงต้องขอปฏิเสธนะคะ..เพราะว่าชั้นไม่ว่างน่ะค่ะ จะว่างอีกทีก็อีก2สัปดาห์นู้นค่ะ” 

 

หญิงสาวรีบตอบปฏิเสธออกไปทางโทรศัพท์ทันที 

 

“อ้ออ! งั้นไม่เป็นไรครับ...ขอแค่ได้ถ่ายรายการที่นั่นก็พอแล้วครับ” 

 

“ค่ะ! ขอบคุณค่ะ!” 

 

“ขอบคุณเช่นกันครับ! สวัสดีครับ!” 

 

สิ้นประโยคนั้นสายก็หลุด ลลิษาจึงเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง แล้วจ้องมองไปยังหญิงสาวที่นอนหันหลังให้อยู่บนเตียงนอนใหญ่ 

ความคิดเห็น