Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมอยู่ที่บ้านของป๊าม๊าไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะป๊าของผมได้สั่งเอาไว้ จริงๆผมก็ไม่รู้จะออกไปไหนเหมือนกัน ส่วนเรื่องของมิลล์ป๊าสั่งห้ามผมอย่าเพิ่งวู่วามกลัวจะเกิดเรื่องเสียก่อน ท่านบอกจะจัดการให้เอง และบอกให้ผมเคลียร์เรื่องผู้หญิงที่ผมได้ส่งเสียพวกเธออยู่ ผมจึงบอกท่านไปว่าไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้นนานแล้ว ท่านจึงบอกทำอะไรให้มันชัดเจนอย่าให้ต้องมีปัญหาทีหลัง ผมก็ยอมทำตามที่ท่านบอกและทุกอย่างก็เรียบร้อยดี

ช่วงเที่ยง แม่บ้านมาตามผมไปรับประทานอาหารเที่ยงด้วยคำสั่งของม๊า ผมจึงเดินลงไปที่โต๊ะอาหารก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามม๊า แต่กลับรู้สึกแปลกๆ

 

"ม๊าครับ..กับข้าวมันบูดหรือเปล่าครับ.."

"บูดได้ยังไง..แม่บ้านเพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้นี้เอง.."

"ทำไมผมรู้สึกเหม็น..อุ๊บ.."

"ม๊าว่าก็ปกติดีนะ.."

"แต่ผม..อุ๊บ..ไม่ไหวแล้ว..ขอตัวก่อนนะครับ.."

ผมรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้วิ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที เพราะไม่ไหวจริงๆครับ

 

"อ้วก..อ้วก..อ้วกกก..อ้วกกก"

 

ม๊าเดินตามหลังผมมาก่อนจะยื่นกระดาษทิชชูมาให้ ผมจึงยื่นมือไปรับ พลางล้างหน้าบ้วนปากแล้วเช็ดทำความสะอาดให้เรียบร้อย แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับม๊า

 

"เป็นยังไงบ้างลูก.."

"ม๊า..ผมไม่ชอบอาหารพวกนั้นเลยครับ.."

"เอ๋..เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย..ม๊าว่าไปหาหมอดีกว่านะ.."

"ผมว่านอนพักเดี๋ยวคงหายครับ.."

"เอาอย่างนั้นก็ได้..แต่ถ้าไม่ดีขึ้นรีบบอกม๊านะ.."

"ครับม๊า.."

 

หลังจากนั้นผมจึงเดินขึ้นไปพักผ่อนบนห้องของตัวเอง ข้าวปลาไม่กงไม่กินแล้วครับ พอนอนสักพักก็เริ่มมีอาการอีกแล้วครับ ผมวิ่งไปเข้าห้องน้ำไปอาเจียนประมาณสองถึงสามครั้ง พอออกมาจากห้องน้ำผมจึงเดินมาสูดอากาศที่ระเบียงห้อง ระหว่างที่มองไปรอบบ้านเพลินๆ สายตาผมไปสะดุดที่ต้นมะยมต้นนึงซึ่งมีลูกดกเต็มต้น ถึงกับต้องกลืนน้ำลายเลยครับรู้สึกอยากกินของตรงหน้าขึ้นมาทันที ผมจึงเดินลงไปด้านล่างเพื่อบอกให้คนงานไปสอยมาให้แม่บ้านล้างทำความสะอาดแล้วจัดใส่จานมาให้ผมที่ห้องนั่งเล่น พอได้กินคำแรกมันทำให้รู้สึกดีขึ้น

"หืม..ไม่เปรี้ยวหรือไง.."

ม๊าเดินผ่านเข้ามาถามผมที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในมือถือจานมะยม ส่วนม๊าแต่งตัวในชุดสีชมพูแต่งหน้าทาปากสวยเชียวครับ คงจะไปออกงานสมาคมของท่านนั้นแหละครับ

"ไม่ครับ.."

"ปกติลูกไม่ค่อยทานของพวกนี้..ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้.."

"ไม่รู้สิครับ..จู่ๆก็นึกหิวขึ้นมา.."

"แล้วอาการดีขึ้นหรือยัง.."

"ดีขึ้นแล้วครับ.."

"ม๊าว่าลูก..มะ"

 

กริ้ง กริ้ง

ม๊ากำลังจะพูด แต่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ม๊าจึงหันไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาดู ก่อนที่จะกดรับสาย

"ว่ายังไงคะ..คุณพี่.."

"..."

"อ๋อค่ะ..เดี๋ยวน้องรีบไปค่ะ.."

"..."

"ได้ค่ะ..สวัสดีค่ะ.."

 

แล้วม๊าก็วางสาย ก่อนจะหันมาคุยกับผมเล็กน้อยแล้วเดินออกไป ส่วนผมก็นั่งทานมะยมต่อพร้อมกับแชทคุยกับเพื่อนในกลุ่มไลน์ วันนี้ทุกคนนัดกันมาที่บ้านผมในช่วงเย็น

หลังจากทานเสร็จผมจึงเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงเปิดดูโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย เพื่อคั่นเวลารอเพื่อนๆของผม

 

ตัดมาช่วงเย็นเพื่อนของผมก็ทยอยกันมาทีละคนสองคนจนครบทุกคน ผมจึงให้แม่บ้านจัดหาอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้พวกมัน แต่มีผมกับไอ้ปาล์มที่ไม่ดื่ม ทุกคนถึงกับมองหน้าสลับกันไปมา คงจะสงสัยกันเพราะปกติผมไม่เคยปฏิเสธ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันรู้สึกเหม็นไม่อยากดื่มขึ้นมา

"มึงสองคน..ทำไมสภาพแบบนี้ว่ะ.." ไอ้ตินมันหันมามองหน้าผมก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้ปาล์ม มันคงอยากรู้เรื่องที่เราสองคนมีอาการคล้ายๆกัน

"ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ..ไอ้คุณหมอ..ยาก็กินตามที่มึงสั่งแล้วแต่ก็ไม่หายสักที..ดูสิหมดสภาพเลยกู.." ไอ้ปาล์มหันไปบอกไอ้ติน พลางเอามือกุมขมับแล้วเอนตัวไปพิงด้านหลัง

"กูก็ไม่รู้ว่ะ..อยู่ๆก็เป็นขึ้นมา..ทานอะไรก็ไม่ได้..เหม็นไปหมด.." ผมก็พูดบอกมันไป

"กูว่า..อาการมันคุ้นๆว่ะ.." ไอ้คินพูดขึ้นมา พลางหันไปมองหน้าทุกคนในที่นี้

"กูก็ว่างั้น.." ไอ้ซันก็คงจะเห็นด้วยกับความคิดของไอ้คิน

"แล้วเรื่องมิลล์ล่ะ..มึงจะเอายังไง.."ไอ้คินมันหันมาถามผม

"ป๊ากูจัดการให้.." ผมตอบกลับไปพลางยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

"มึงควรคิดถึงอีกคนด้วยนะ..เขาจะยอมให้อภัยมึงหรือเปล่า..ไม่แน่..ตอนนี้เขาอาจจะมีคนมาดูแลแล้วก็ได้.."

 

เมื่อไอ้ซันพูดขึ้นมา ผมหันไปมองหน้ามันทันที ผมลืมคิดเรื่องนี้ไปเลยครับ ถ้าเป็นอย่างที่มันพูดผมควรทำยังไงดีล่ะ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น