Take

เข้าสู่ระบบ ลงทะเบียน
ที่รักครับ พอดีผมร้าย(yaoi) เปิดจองนิยาย

ชื่อเรื่อง : ตอนที่ 16

คำค้น :

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2557 11:18 น.

 

 

ที่รักครับ  พอดีผมร้าย

 

ตอนที่  16  จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

 “อะ  อะไรน่ะครับ  พ่อ  คุณพ่อ

เป็นหนึ่งแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง  ชายร่างสูงที่อ้างว่าเป็นพ่อกำลังมองลูกชายที่กำลังตกใจ  และเขาเองก็คาดการไว้แล้วว่าเหตุการณ์อย่างนี้มันต้องเกิดขึ้น

เป็นหนึ่ง  พ่อเฝ้าตามหาลูกมาร่วม  17  ปี  มันช่างนานเหลือเกิน  จนเกือบถอดใจ

คุณ....ผม  ผมเป็นหนึ่งยังคงไม่เชื่อ  พูดตะกุกตะกักดูลนลาน  จนเคียวแอบยิ้มไม่ได้

ทุกอย่างมันเป็นความผิดของพ่อเอง  เป็นหนึ่ง

ชายวัยกลางคนเอ่ย  ก่อนที่จะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ  รูปใบเก่า  แต่ยังคงสภาพไว้เหมือนแต่ก่อน  ภาพหญิงสาวสองคนที่ยืนเคียงข้างกันยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

พ่อจะเล่าทุกอย่างให้ลูกฟัง  ทั้งหมด

 

 

 

 

ย้อนอดีต

 

รัน – น้องสาวฝาแฝด (แม่ที่เลี้ยงเป็นหนึ่ง)

ริน – พี่สาวฝาแฝด (แม้แท้ๆของเป็นเหนึ่ง)

คารอส – พ่อเป็นหนึ่ง

 

 

 

[รัน]

ฉันเป็นน้องสาวฝาแฝดกับพี่สาวที่ชื่อริน  แต่เกิดไข่คนล่ะใบทำให้หน้าตาไม่เหมือนกัน  ถ้าไม่บอกใครก็ไม่มีใครรู้  พออายุสิบขวบ พ่อกับแม่แยกทางกันไปคนล่ะทิศ  แม่ไปทำงานต่างประเทศตอนที่อย่ากับพ่อใด้ห้าปี  ส่วนพ่อทำงานที่เมืองไทย   เพราะการเลี้ยงดูที่ไม่เหมือนกัน  ฉันที่อยู่กับพ่อจึงเป็นคนแข็งแรง  และสู้คน  ผิดกับพี่สาวที่อยู่กับแม่ที่เจ็บออดๆแอดๆ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง  พวกเราติดต่อกันเสมอทางโทรศัพท์ตลอดเวลา  ความเป็นฝาแฝดแม้จะเป็นไข่คนล่ะใบแต่ก็รู้สึกผูกพันกัน  จนกระทั้งวันที่ฉันได้พบกับพี่สาวครั้งแรกในรอบสิบปี  พี่สาวกำลังจะมาที่ประเทศไทย  กำลังจะมาหาฉัน

ริน  คิดถึงจังเลยร่างบางวิ่งเข้ามากอดหญิงสาวตรงหน้า

โธ่!! รัน  เดี๋ยวก็ล้มหรอก  เบาๆรินเอ็ด

แหม  ก็มันคิดถึงนี่  ไม่เจอหน้ากันมาสิบปี  รินสวยขึ้นเยอะเลยรันเอ่ยด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

รันก็น่ารักขึ้นเยอะเลย...เอ่อ แล้วนั่นรินเหลือบมองไปยังชายร่างสูงด้านหลัง  จนรันหันตาม

อ้อ  โทดที  มัวแต่ดีใจที่เจอริน  เลยไม่ได้ทันแนะนำ  นี่คารอส  แฟนรันเอง

สวัสดีค่ะ  คุณคารอส  ฉันรินค่ะ

สวัสดีครับ  เรียกผมว่าคารอสเฉยๆก็ได้  ผมได้ยินเรื่อง คุณรินมาจากรักเยอะเลยครับ

ค่ะคารอส  ส่วนคุณก็เรียกว่ารินเฉยๆ แลกเปลี่ยนกันน่ะค่ะ

ครับ  ริน

 

 

 

[ริน]

ฉันเป็นพี่สาวฝาแฝดกับน้องสาวที่ชื่อรัน  ชายหนุ่มตรงหน้าคือแฟนของน้องสาวที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก  ร่างสูงที่ดูภมิฐานไม่เหมือนกับชายหนุ่มในวัยเดียวกัน  ใส่สูตรสีดำที่ตัดกับสีผิวขาวจนเหมือนเปล่งออร่าออกมาจากตัว  แค่แรกเห็นก็สะดุดตา  หัวใจกำลังหวั่นไหวให้กับแฟนของน้องสาว  รันผู้ร่าเริงและอ่อนโยน  แข็มแข็งจนฉันรู้สึกอิจฉา  เป็นที่รักของทุกคนรอบตัว  มีรอยยิ้มที่สดใสกับท่าทีที่เป็นกันเอง  จึงไม่แปลกที่รันจะได้หัวใจของคารอสไปง่ายๆ  ผิดกับฉันที่อ่อนแอพูดน้อย  ไม่กล้าแสดงออกและมีร่างกายที่อ่อนแอ  ในตอนแรกแค่คิดว่าจะมาเยี่ยม  แต่แล้วก็ตัดสินใจมาอยู่ทันทีที่เรียนจบ  แค่อยากเห็นหน้าคนที่ฉันรัก  อยากอยู่ด้วย  แม้ว่าจะไม่ใช่ในฐานะแฟนก็ตามที

ยิ่งนานวันที่ได้ไกล้ชิด  ยิ่งรู้จักหัวใจก็สั่นไหวจนชัดเจน  ทุกครั้งที่อยู่ไกล้  บางครั้งเผลอสบตาโดยไม่ได้ตั้งใจ  รอยยิ้มของเขา  ทุกการกระทำของเขามันทำให้ฉันมีความสุข  ยิ่งอยากได้  อยากครอบครอง  รู้ตัวว่าผิดแต่ฉันก็ไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้  ฉันกำลังหลงรักแฟนของน้องสาว

ริน  เป็นอะไร  เงียบเชียวรันถามขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังใจลอย

ไม่มีอะไร  แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะรินยิ้มตอบ

ถ้ามีอะไรบอกรันได้นะ  รันจะอยู่กับรินเอง

อืม  จ๊ะ....รัน  ขอโทษน่ะ

ขอโทษเรื่องอะไร?”รันขมวดคิ้วเชิงสงสัย  รินทำท่าจะตอบ  แต่ก็เปลี่ยนเป็นส่ายหน้าตอบแทน

สาวๆ  หันมายิ้มถ่ายรูปกันเร็วคารอสตะโกนบอกสองสาวตรงหน้า  ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมายิ้มให้

 

 

 

[คารอส]

ผมกำลังหลงรักผู้หญิงสองคน  พี่น้องฝาแฝดที่เกิดจากไข่คนล่ะใบ  มีใบหน้าที่ไม่เหมือนกัน    รันเป็นแฟนของผม   เรารู้จักกันมาห้าปี  เริ่มคบกันเมื่อสามปีที่แล้ว  รันผู้หญิงเก่งและร่าเริง  เธอไม่เหมือนทุกคนที่ผมรู้จักเพราะถูกใจตั้งแต่แรกเห็น  จึงตามจีบไปทุกหนทุกแห่ง เพราะนิสัยที่ไม่เหมือนใคร  ทำให้ผมเริ่มรู้สึกกับเธอมากกว่าคนอื่น   เปลี่ยนเป็นความรักโดยที่ไม่รู้ตัวและถอนตัวไม่ขึ้น  คิดที่จะฝากชีวิตสุดท้ายไว้ที่เธอ  แต่....ผมก็มาเจอริน

รินพี่สาวฝาแฝดของรัน ที่เพิ่งเจอกันเมื่อหนึ่งปีก่อน  คนตรงหน้าดูบอบบางน่าถนุดถนอม  เขาเป็นคนขี้โรค  และอ่อนแอจนทำให้ผมรู้สึกอยากปกป้อง  จนกระทั้งเหตารณ์ในวันนั้นที่ผมพลาดเพียงเพราะอารมย์ชั่ววูบ  ผมไปหารันที่บ้าน  แต่ไม่อยู่  รินที่อยู่ในบ้านพอดีจึงออกมาต้อนรับ  และวันนั้นผมกับเขาก็มีอะไรกัน

ร่างบอบบางในอ้อมกอดร้องเสียงครางหวานจนผมอดใจไม่อยู่บรรจงจูบไปที่ริมฝีปากบาง  จนกระทั้งประตูถูกเปิดขึ้นจากใครอีกคนที่ผมรู้จัก  คนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘แฟน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฮืออออ  ทำไม?  ริน  คารอส

ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้น  ทันทีที่กลับมาถึงบ้านเจอรองเท้าของคนเป็นแฟน  จึงรู้ได้ว่ามาหา  เดินตามหาไปทั่วบ้านแม้กระทั้งห้องนอนของตัวเองแต่ก็ไม่พบจนกระทั้งหยุดที่หน้าห้องของพี่สาว  ได้ยินเสียงคนคุยกัน  มือทั้งมือเริ่มสั่นกำลูกบิดไว้แน่นก่อนที่จะทำใจเปิดเข้าไปขอให้ทุกอย่างที่คิดไม่เป็นความจริง  คนสองคนที่รักมากกำลังร่วมรักกันอย่างมีความสุข

รันฟังผมก่อน  รันคารอสรีบเข้าไปหาคนตรงหน้า  แต่รันกลับถอยหลังหนีไม่ยอมเข้าไกล้

รัน...รินขอโทษ  ฮือ

รันจ้องมองสองคนตรงหน้าสลับกัน  พี่สาวที่รักมากกับแฟนที่รักเหลือเกิน  แต่ทำไมทุกคนถึงได้ใจร้ายทำกันอย่างนี้ทั้งความไว้ใจและความเชื่อใจหมดสิ้น  น้ำตาร่วงหล่นอย่างเจ็บปวด  สองมือยกขึ้นมากำหัวใจไว้แน่น  กับสองขาที่ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ  ไม่อยากเจอคนตรงหน้า  ผิดหวังและเสียใจ

ตุบ

ร่างที่ร่วงหล่นไปยังพื้นเบื้องล่าง  ทันทีที่วิ่งมาตรงบันได  เพราะความไม่ระวังทำให้พลาดตกลงไป  ได้ยินเสียงเรียกที่ร้องออกมาจากปากคนทั้งคู่  แต่มันก็เท่านั้นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่มีเปลี่ยนแปลงไป

รัน!!!!”

รัน!!!!”

.

.

.

.

ที่นี่.....

คือ....

เรายังไม่ตายซินะ....

ทันทีที่ลืมตามา  ก็พบว่าตนเองอยู่ที่โรงพยาบาล  กับสองคนที่คุ้นตาแต่ไม่อยากเจอหน้า   เบือนหน้าหนีไปอีกทาง  คารอสมองหญิงสาวคนรักอย่างรู้สึกผิด  กับรินที่เอาแต่ร้องไห้อย่างหนัก พ่อไม่เคยมาเหลียวแล  มาเยี่ยมบ้างบางครั้งแต่ก็รีบกลับทุกครั้ง

ตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ต้องอยู่โรงพยาบาลไม่มีใครมาหามาเยี่ยมเพราะไม่มีใครรู้   มีเพียงคนแปลกหน้าที่รู้จักอย่างดีเท่านั้น  แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่เสียไปกลับคืนมา  รันไม่พูดกับใครทั้งนั้นจนกระทั้งเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน  ทั้งหมดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น 

อดีตพ่อกับแม่เข้ามาเกลี่ยกล่อมให้ยกคารอสให้รินทันทีที่รู้ว่ารินท้อง  พ่อที่บ้างานกับแม่ที่ยอมกลับมาจากต่างประเทศ  เพียงเพราะรู้ข่าว  รันนั่งมองคนสองคนด้วยน้ำตานองหน้าอีกครั้ง  ก่อนจะเอ่ยปากพูดคำแรกออกมา

พ่อกับแม่คิดยังไงค่ะ  ถึงได้มาขอรัน

รัน  รินกำลังท้องได้เดือนนึงแล้วน่ะ  อีกไม่นานท้องก็จะโต  รันยกคารอสให้น้องน่ะลูกผู้เป็นแม่เอ่ย  พร้อมกุมมือรันแบบหลวมๆ

แก เป็นน้องสาว  ยังไงก็เป็นคนในครอบครัว  แกต้องเลือกรินอยู่แล้ว  รินร่างกายอ่อนแอ  แต่แกแข็งแรงจะหาแฟนใหม่ก็คงไม่ยากผู้เป็นพ่อพูดขึ้น

ถ้าใครๆ รู้ว่ารินท้องไม่มีพ่อ  หรือไม่ก็เป็นเมียน้อยของน้องสาวตัวเอง  คนอื่นจะว่ายังไงผู้เป็นพ่อพูดต่อ  มองหน้ารันอีกครั้งอย่างร้องขอ

รันหลับตาลงช้าๆ  ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน  เพียงเพราะร่างกายที่อ่อนแอของพี่  เพียงเพราะตนที่แข็งแรง   เพราะห่วงหน้าตาและสังคม  เพราะเป็นพี่สาวที่รักมาก จึงทำให้ต้องเสียคนรักไปอย่างช่วยไม่ได้  เดินผ่านคนทั้งคู่ที่นั่งกุมมือกันอยู่เบื้องหน้าอย่างสิ้นหวัง

ทรยศ

หักหลัง

แต่ก็รักทั้งคู่มาก  จึงต้องเสียใจ

เพราะรักมาก  จึงแค้นมากและเกลียดมาก

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นหลังจากนั้นเพียงที่เพิ่งผ่านไปหนึ่งเดือน  หญิงสาวยืนมองดูคนที่รักที่สุดกำลังแต่งงานกันด้วยหน้าตาที่บ่งบอกว่ามีความสุข  น้ำตาที่ไหลจากขอบตา  ดวงตาทั้งสองกำลังพร่ามัว  มือนึงกำหัวใจไว้แน่น  ทรุดลงกับพื้นร้องไห้อย่างหนัก  เจ็บที่หัวใจ  แต่ก็ทำได้แค่เพียงยืนมอง  ไม่อยากเข้าไปกลัวว่าจะเข้มแข็งไม่พอที่จะฝืนไม่ให้ร้องไห้  แม้จะยอมรับและยอมทำใจ  ช่วยเลือกชุดแต่งงาน  สถานที่ ทำเป็นร่าเริงเหมือนแต่ก่อน เพียงเพื่อปิดส่วนที่อ่อนแอของตัวเอง  คนทั้งคู่จะรู้ไหมว่าใจของคนนี้มันเจ็บเจียนขาดใจ

ฮือ  คารอส  ริน  ฮือ

ทั้งรัก ทั้งเกลียด

เพราะรักถึงได้รู้สึกเจ็บ

 

ผ่านไปเกือบหนึ่งปี  รินคลอดลูกเป็นลูกชายคนแรกที่แข็งแรงน่าตาน่ารักน่าเอ็นดู  รันเองก็ทำหน้าที่พี่เลี้ยงให้กับหลานชายคนแรกแม้ว่าจะเจ็บปวดแต่กลับรู้สึกว่ารักหลานชายคนนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว  ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุข

วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ....

ใครบอกว่าเวลารักษาแผลใจได้....

ทุกอย่างมันยังคงเหมือนเดิม.....

รู้สึกรังเกียจและเคียดแค้นอยู่ลึกๆ ในใจ....

.

.

.

.

.

.

 

จนกระทั้งผ่านไปอีกหนึ่งปีรินก็ตั้งท้องอีกครั้งคลอดลูกคนที่สองเป็นลูกชายเหมือนกัน  เพราะร่างกายที่อ่อนแอที่เคยคลอดลูกมาก่อนทำให้คลอดยากและเสี่ยงต่อชีวิตแต่รินก็เลือกที่จะรักษาลูกไว้  รันมองรินที่ดูอ่อนล้าบนเตียง  รินจับมือรันไว้แน่นก่อนที่จะค่อยๆพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

รัน  รัน  ขอโทษที่ทำผิด  ฮึก

“…………”

ขอโทษที่แย่งคารอสมา  ฮึก  ฮือ

“…………”

รินรู้ว่ารันยังโกรธ  แม้จะฝืนทำตัวเข้มแข็งและร่าเริง  แต่รันก็มักจะแอบร้องไห้เสมอ

ริน....

ขอโทษ  ฮือ  รินขอโทษ  อยากบอกกับรันมาตลอดแต่ก็ไม่กล้าพอ  ฮือ

พอเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้ว

รัน  รัน  ยกโทษให้รินน่ะ  ฝากดูแลลูกด้วย  ชื่อรินอยากให้รันตั้งให้  ฮึก

................

ฮือออ  รัน  รัน  รับปากรินซิ  ยกโทษให้รินน่ะรัน   ฮือ  รัน

รันที่มองผู้เป็นพี่สาวที่สะอึกสะอื้นร้องขอให้ยกโทษให้  แต่รันก็ทำใจแข็งเบือนหน้าหนีไปอีกทาง  กำมือแน่น  เจ็บปวดกับคำพูดของคนตรงหน้า  ก่อนที่จะเดินออกไป ทรุดนั่งร้องไห้กับพื้นหน้าประตู สองมือเล็กที่สั่นๆ กุมหัวใจตนเองเหมือนจะสลาย 

คารอสแอบมองอดีตคนรักที่ร้องไห้ตัวโยนอยู่ด้านหลัง  ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นมาอีกครั้ง  รู้ว่าอดีตคนรักเจ็บ  แต่ตัวเองก็ทำผิดพลาดเพียงเพราะอารมย์ชั่ววูบ  น้ำตาเริ่มไหลที่ขอบตาของชายหนุ่ม  ทรมานที่เห็นอดีตคนรักต้องเจ็บ    จนต้องเดินหนีไปอีกทาง  รันร้องไห้แทบขาดใจ  กับคำพูดเพียงไม่กี่คำ  แค่ยอมยกโทษให้  แค่ยอมแพและเป็นฝ่ายเดินออกมาทุกคนก็จะมีความสุข  แต่ทำไมกลับทำไม่ได้

ยกโทษให้เหรอ...

ถ้ามันง่ายก็คงดี....

ถ้าลืมได้ก็คงไม่เจ็บปวด....

 

ภาพที่ยังฝังอยู่กับความทรงจำ  มันมีอยู่เต็มสมอง  จนไม่สามารถลืมได้  ความไว้ใจ  เชื่อใจ  แต่กลับถูกทรยศหักหลังจากคนสองคนที่รักมากที่สุดจึงได้ตัดสินใจลงมือทำในสิ่งที่ผิดยิ่งกว่า  หญิงสาวมองเด็กชายที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้  ชื่อที่คิดได้ทันทีที่เห็นหน้า  เด็กชายตัวเล็ก  เนื้อตัวสีแดงกำลังหลับสบายที่เตียงนอนนุ่ม

เป็นหนึ่ง

.

.

.

.

.

หลังจากนั้นไม่นานรันก็พาเด็กชายหนีออกมาจากบ้านหลังใหญ่  แอบซ่อนตัว เปลี่ยนชื่อ  ย้ายที่อยู่ไปเรื่อย  เด็กที่บริสุทธ  ไม่มีมลทิน  และไม่รู้เรื่องราวมันทำให้  หญิงสาวรู้สึกผิดที่และรักเด็กชายตรงหน้า  จนยอมที่จะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น  ยอมมีชีวิตใหม่  ให้ใครต่อใครประนามว่าท้องไม่มีพ่อ

เป็นหนึ่ง  ลูกแม่

ฮับ  แม่

แม่รักหนึ่งที่สุดเลย

ฮิ ฮิ  ฮับ

เป็นหนึ่งวัยหนึ่งขวบดูน่ารักและน่าชังจนใครเห็นก็อดที่จะหลงรักไม่ได้  แก้มนุ่มเนียนมือกับตัวที่ขาวไปทั่วร่าง  รันกอดเป็นหนึ่งกระชับออก  กอดลูกชายเพียงคนเดียวอย่างมีความสุข

แต่ยิ่งโตเป็นหนึ่งยิ่งเหมือนแม่กับพ่อ  ใบหน้าที่ได้แม่มาอย่างเห็น  ดวงตาที่ส่งประกายวาวเหมือนพ่อ  ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บกับอดีตที่คิดว่าน่าจะลืม  แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น  ทุกส่วนในสมองยังจำได้ชัดเจน  จนกระทั้งวันที่ตีเป็นหนึ่งเป็นครั้งแรก

ฮือ  แม่  แม่  ทำไมหนึ่งไม่มีพ่อ

ทำไม  มีพ่อแล้วทำไม  แม่เลี้ยงแกได้  ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ

ฮือ  แม่ครับ  หนึ่งเจ็บ  หนึ่งจะไม่ถามเรื่องพ่อแล้ว  แม่ครับ

เป็นหนึ่ง  แม่ขอโทษลูก  ฮือ  เจ็บไหมลูก เป็นหนึ่ง ฮือ

ฮึก  แม่อย่าร้องหนึ่งไม่เจ็บแล้ว  ฮือ

รันกอดเป็นหนึ่งกระชับในวงแขน  ความรู้สึกผิดที่ประดังเข้าเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ  ได้แต่พรรณาพร่ำบอกกับลูกน้อยในอ้อมแขน  ปลอบประโลมใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

เพราะเหมือนเขาคนนั้นมากเกินไป  จนเกลียด

เพราะเป็นคนที่รักที่สุด  จึงรักมาก

ความรู้สึกที่มีมันกลับตีกันไปมั่วจนไม่สามารถห้ามได้

ยิ่งโตกลับยิ่งเหมือนจนไม่อยากเห็นหน้าจึงได้แต่ทำเฉยชาทั้งๆที่รักมาก  บางครั้งเห็นลูกชายกำลังนั่งร้องไห้  หัวใจแทบสลาย  อยากเข้าไปปลอบ  เข้าไปกอด  แต่ก็ไม่สามารถทำได้  ได้แต่ยืนมองลูกน้อยนั่งกอดเข่าร้องไห้ในห้องนอน  ไม่ว่าจะพยายามเกลียดแค่ไหนก็ทำไม่ได้  เป็นหนึ่งมักจะยิ้มกลับมาเสมอไม่ว่าจะทำเย็นชาแค่ไหน

 

เป็นหนึ่ง  ฮือ  แม่ขอโทษ  ฮือ

 

ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้  แต่ไม่รู้จะทำยังไง  ทั้งๆที่รู้ว่าไม่รู้เรื่อง  ไม่ได้เป็นคนผิด  ไม่ได้เป็นคนก่อเรื่องแต่มันก็อดที่จะโทษไม่ได้  เด็กที่เกิดมาจากพี่สาวที่รักมาก  กับ  แฟนที่รักมาก  เหมือนเป็นตราบาปทั้งรักและทั้งเกลียด

ความรู้สึกผิดที่มีต่อลูกชายเริ่มมีมากขึ้นเป็นหนึ่งเป็นเด็กดี  และมักจะยิ้มให้กับตนเสมอ รู้ว่าเป็นหนึ่งรักแม่มาก  อยากดูแลลูกชายตลอดชีวิตจึงตัดสินใจที่จะลืมทุกอย่างอีกครั้ง  อดีตที่ตัวเองจมปลักอยู่กับความทุกข์ มานับสิบกว่าปีแต่ก็รู้ในวันที่สายไป  วันที่หญิงสาวต้องจากไปตลอดกาล

 “แม่จะต้องหายน่ะครับ  เดี๋ยวผมจะดูแลแม่เอง

หนึ่งแม่ขอโทษ

 “อีกไม่นานหนึ่งก็จะเรียนจบแล้ว  หนึ่งจะเอาเกรดดีๆ มาให้แม่ดูน่ะครับ

แม่รู้ว่าหนึ่งเป็นเด็กดีเสมอ

แม่ครับ  แม่ต้องอยู่กับหนึ่งไปนานๆน่ะครับ

ยกโทษให้แม่ด้วย  แม่รักเป็นหนึ่ง

ยกโทษให้แม่ด้วย  แม่รักเป็นหนึ่ง

.

.

.

.

.

.

.

 

 

ถึงคารอส 

ถ้าคุณอ่านจดหมายฉบับนี้  ก็แสดงว่าฉันไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว  ไม่ต้องการให้คุณมายกโทษให้ แต่ฉันขอแค่อย่างเดียว  เป็นหนึ่ง ลูกของคุณกับพี่สาว  ฉันอยากให้ดูแลแกให้ดี  ในส่วนที่ฉันเคยทำผิดพลาด  รักเป็นหนึ่งให้มากกว่าที่ฉันรัก  ฉันไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียว  อย่าให้เขาต้องร้องไห้อีก  เขาเจ็บเพราะฉันมาเยอะแล้ว  จึงอยากให้คุณทำให้ยิ้มเยอะๆ  ช่วยดูแลแทนในส่วนของฉันด้วยและสุดท้ายช่วยบอกกับเขาด้วยว่า ขอโทษที่ไม่ได้บอกด้วยตัวเอง  ไม่ว่าจะยังไงเขาก็เป็น

 'ลูกชายที่ฉันรักที่สุด'  ฉันขอคืนเป็นหนึ่งให้กับคุณ

.

.

.

.

.

.

.

น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง   ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้  ร่างทั้งร่างเหมือนถูกมนต์สะกดไม่ให้ขยับ  มือที่กำลังสั่น จนแทบจะอ่านไม่เป็นภาษา สติเลือนรางจนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกหลังจากนี้ ทันทีที่ได้อ่านจดหมายอีกฉบับที่ส่งมาถึงผู้เป็นพ่อ  ร่างบางรู้สึกเศร้า  ผิดหวัง  เสียใจ  คิดถึงแม่ที่เสียไปโดยไม่กลับมา  เข้าใจความรู้สึกที่ต้องถูกหักหลัง  และความเจ็บปวดที่ไม่สามารถลืมได้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร่ก็ตาม เหมือนความรู้สึกสื่อถึงกัน  แม่ที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดกับคนที่ได้ชื่อว่าพ่อ  จะให้ทำยังไงกับความรู้สึกที่สับสน

 

 

ให้อภัยหรือเกลียดชัง

 

 

 

 

===================================

พอดีในตอนนี้อยากเขียนในมุมมองของแม่เป็นหนึ่ง...

คงไม่ว่ากันนะ  ไม่รู้จะถูกกันป่าว  ถ้าไม่ชอบก็ขอโทษด้วย...

ถ้าเจอกับตัวเองจริงๆ คงเจ็บปวดน่าดูเนอะ....

13 ความคิดเห็น
  • Guest ความคิดเห็นที่ 13
    โดย Y4 O[]O -O-M-G- T^T ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ TT_____TT

    yy

  • Guest ความคิดเห็นที่ 12
    โดย Kw

    เจอมาตั้งแต่รุ่นแม่เลยสินะ

  • Guest ความคิดเห็นที่ 11
    โดย น้ำ

    ชอบมากๆๆๆๆๆเขียนดีมากๆๆๆๆ

  • Guest ความคิดเห็นที่ 10
    โดย ทาสรักวาย #สาววายเลือดผสม

    เจ็บสิเจ็บเข้าไป

     

    ช่างเป็นชีวิตที่.......เหลือเกิน

     

    พ่อก็นะโหดร้ายมาก

  • Guest ความคิดเห็นที่ 9
    โดย หมูอ้วน

     คุณเขียนดีมากๆๆ เลยในบทดราม่า มันอารมณ์แบบนั่งร้องอ่ะ   ขอเวลานอกเศร้าแป็ปปhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/5.gif

  • Guest ความคิดเห็นที่ 8
    โดย AofApp

    น้ำตาไหลอีกแล้วอ่ะ ไรเตอร์สุดยอด

  • Guest ความคิดเห็นที่ 7
    โดย rtyu

    ํํYY

  • Guest ความคิดเห็นที่ 6
    โดย Guest_108.162.225.55

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/5.gif

  • Guest ความคิดเห็นที่ 5
    โดย onkey 1423

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/Pencilza00002.gifชึ้งมาก น้ำไหล เป็นเจอพ่อกับพี่ชายแล้ว

  • Guest ความคิดเห็นที่ 4
    โดย หมูน้อย

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000276-medium.gifhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/5.gifhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/Cartoon000211.gifhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/Pencilza00002.gif

เข้าสู่ระบบ
ชื่อ