thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 10 รุกฆาต NC+

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 รุกฆาต NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 373

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2562 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 รุกฆาต NC+
แบบอักษร

 

 

20:03น.

 

เกาะแห่งหนึ่ง...

 

จังหวัดกระบี่..

 

งานที่ชายแขกผู้มาเยือนขอดำเนินราบรื่นไปได้ด้วยดี แต่ในเวลานี้หญิงสาวคนหนึ่งกลับดูร้อนรนกระวนกระวายยังไงก็บอกไม่ถูก ดูเหมือนจะกำลังคิดถึงใครอยู่ในใจ

 

“บอสคะ!! เป็นไรรึเปล่าคะ”

 

“คืออ..ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ”

 

“ถ้างั้นบอสก็ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจะดูแลให้เอง”

 

“งั้นน..ฝากคุณด้วยนะคะ”

 

“ค่ะ!!”

 

หญิงสาวเห็นทีจะได้โอกาส จึงแซ้งพูดโกหกออกไป และรีบเดินไปจนลับสายตาคนก่อนที่จะเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วเกินคำบรรยาย

 

 

 

หน้าบ้านหลังหนึ่งมีรถขับเคลื่อนเข้ามาจอด มีหญิงสาวคนหนึ่งก้าวขาลงมาจากรถ เธอเดินเข้ามาไขกุญแจแล้วเปิดประตูเดินเข้าไป แล้วทิ้งตัวลงนอนที่โซฟารับแขกได้พักหนึ่ง ก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนบ้านชั้น2 ไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาผืนหนึ่ง และเอาโทรศัพท์วางไว้ที่หัวเตียง ก่อนที่จะเดินลงมาข้างล่างเพื่อที่จะไปอาบน้ำ

 

หญิงสาวถอดเสื้อออกจนเห็นแต่เลือนร่างเปลือยป่าวในห้องน้ำ แล้วก็ยกมือขึ้นกล้าวขมวดผมแล้วใช่ยางมัดไว้แล้วยื่นมือไปเปิดฝักบัว สายน้ำเย็นไหลลงมาอาบตัวแล้วฝ่ามือก็ลูบไปตามตัวเพื่อให้น้ำไหลได้ทั่วถึงตัวแล้วปิดน้ำเพื่อถูสบู่ มือก็ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวตั้งแต่ซอกคอจรดปลายเท้าแล้วเปิดน้ำอีกครั้งเพื่อล้างสบู่ออกจากเนื้อตัว หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวแล้วคลุมเนื้อตัวไว้

 

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วกำลังจะเดินไปยังห้องครัว แต่ต้องสะดุดจากับใครบางคน

 

“กำลังรออยู่เลยค่ะ!!”

 

“คุ..คุณมาทำไม!”

 

หญิงสาวร้องเสียงหลงถามอย่างต้องการคำตอบ

 

“ก็แค่...ผ่านมาเท่านั้นเองง..”

 

“หรอคะ! งั้นก็เชิญกลับไปได้แล้วล่ะค่ะ”

 

“ไม่เอา...! อยากอยู่ที่นี่ก่อน..พึ่งมาถึงเอง!!”

 

ผู้บุกรุกพูดอย่างเอาแต่ใจ

 

“งั้นก็เชิญนั่งอยู่ตรงตนเดียวก็แล้วกันนะคะ”

 

“...”

 

ไม่มีเสียงตอบรับ เพียงแต่เธอลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเคลื่อนตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน แล้วยื่นใบหน้าของตนเข้าใกล้ใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของบ้านจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน

 

“ทำไมไม่อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนล่ะคะ”

 

น้ำเสียงนุ่มๆหวานๆถูกเปล่งเสียงออกมาอย่างนุ่มนวลทำให้ผู้ฟังรู้สึกหวั่นๆเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรกับตัวเองหรือเปล่า แล้วผู้บุกรุกก็ค่อยๆย่างก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆจนทำให้ผู้เป็นเจ้าของบ้านต้องเดินถอดหลังจนหลังชนชิดติดกับผนัง พันมือทั้ง2ข้างก็ยกขึ้นมากำผ้าขนหนูเพื่อปิดบังหน้าอกตัวเอง

 

ผู้บุกรุกยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นจนปลายจมูกโด่งชนกัน จนคนตรงหน้าแก้มแทบจะแดงจนปิดไม่อยู่ ก่อนที่จะถือวิสาสะยื่นริมฝีปากของตนมาประกบกับริมฝีปากของคนตรงหน้า แล้วค่อยๆขยับริมฝีปากอย่างช้าๆจนแม่สาวตรงหน้ามืออ่อนเผลอปล่อยมือออกจากผ้าขนหนู แต่แล้วผ้าขนหนูที่คลุมเรือนร่างอยู่ก็ล่วงลงมาจากตัวมากองอยู่ที่พื้นกระเบื้องด้านล่างตามกัน จนเห็นได้ถึงเรือนร่างเล็กเปลือยเปล่าไร้สิ่งปิดบังใดๆ

 

ผู้บุกรุกค่อยๆถอดริมฝีปากออกแล้วเลื่อนตำแหน่งไปยังซอกคอขาวแทน แล้วมือข้างหนึ่งก็ค่อยเลื่อนมาจับที่หัวไหล่ และอีกข้างหนึ่งก็เลื่อนมาจับยังบริเวณคอก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งมาคึงที่หน้าอก

 

“อืออ อืออ อืออ...!!”

 

หญิงสาวผู้ถูกกระทำรู้สึกคล้อยตามอารมณ์ เผลอครางเสียงน่าอายออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว และไม่สามารถที่จะหยุดยั้งอารมณ์ที่เกิดขึ้นได้ มือทั้งสองข้างก็ค่อยๆยกขึ้นไปกอดแผ่นหลังของผู้กระทำ ปล่อยให้ตนเองถูกรุกรานร่างกายต่อไป

 

“อืมมม..อืออ อือออ...!!”

 

เสียงครางยังคงถูกเปร่งเสียงออกมาเรื่อยๆอย่างไร้ความหมาย แม่ปีศาจได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งชอบใจและยังแกล้งแม่สาวตรงหน้าต่อไป แล้วจับตัวเธอไว้อย่างเหนียวแน่นก่อนผลักตัวเธอแล้วพาวิ่งขึ้นไปยังบันได้และพาตัวเธอเข้าไปยังห้องนอนที่มืดสนิท แล้วผลักตัวเธอลงนอนบนเตียงนอนใหญ่

 

ผู้รุกรานค่อยๆถอดเสื้อของตนออกแล้วค่อมตัวลงบนตัวของหญิงสาวเจ้าของห้องนอน แล้วโน้มริมฝีปากไปประกบปากของคนตรงหน้าอีกครั้ง แล้วค่อยๆเลื่อนตำแหน่งมายังเนินหน้าอก

 

“อืออออ!!”

 

เสียงครางถูกเปร่งออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นและความเปียกชุ่มบนหน้าอกของตน ฝ่ามือก็ยึดกำผ้าห่มจนแน่นปลายเท้าเยียดตรงเกร็งไปทั้งตัว

 

“อืมมม อือออ อือออ”

 

เสียงครางยังคงดำเนินต่อไปอย่างไร้ความหมาย ผู้กระทำเมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ่งชอบใจอยากจะแกล้งเธอต่อไป และเสียงครางในลำคอดก็ยังดังเพียงแค่คน2คนได้ยินเท่านั้น

 

ไม่นานแม่ปีศาจก็ถอนริมฝีปากออกจากเนินหน้าอกของคนตรงหน้าแล้วลุกขึ้นมาถอดกางเกงของตนออกจนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเหมือนกับคนตรงหน้า พร้อมกับได้ยินเสียงหายใจเหนื่อยหอบของแม่คนตรงหน้าอีกด้วยเช่นกัน แล้วแม่ปีศาจก็หันกลับมาสนใจเธออีกครั้งและก้มลงไปดื่มดั่มกับรสชาติอันหอมหวานตรงหน้าอีกครั้งอย่างสนใจ

 

“อืออ..อือออ..อืออ..อืออออ...”

 

มือของผุ้บุกรุกร่างกายของเธอค่อยๆเคลื่อนย้ายผ่านบริเวณหน้าทางเล็กไปยังจุดที่หวงห้ามไม่มีใครบังอาจกล้าที่จะจับต้องได้นอกจากผู้เป็นเจ้าเอง แต่ตอนนี้มีบุคคลที่กล้าบุกรุกเข้าไปยังที่ๆนั้นแล้ว และเธอก็ค่อยๆยัดแก่นกายของตนเข้าไปยังด้านในนั้นอย่างช้าๆ

 

“อ๊ะะะ!!!เจ็บบ..ฉันเจ็บบ!!”

 

เจนนี่ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บกับการ...ครั้งแรก แล้วเธอก็พยายามจะดันร่างของลลิษาออกไปแต่ไม่สำเร็จ

 

“อื้ออ...อดทนหน่อยน้าา!! เดี๋ยวก็หาย..”

ลลิษากล่าวแล้วค่อยๆขยับสะโพกอย่างช้าๆเนิบๆ เพื่อให้อีกคนปรับสภาพเข้ากับมันให้ได้ก่อน แล้วค่อยค่อยๆเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้น

 

“อ้าาา! อ้าา..อ้าาา! อาา...อาาา!! อ๊ะอ่ะอ๊ะอ้ะะ..”

 

เสียงครางน่าอายถูกเปล่งออกมาเรื่อยๆอย่างไร้ความหมายกับอารมณ์อันเร้าร้อนที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้บุกรุกค่อยๆเปลี่ยนตำแหน่งริมฝีปากขึ้นมาอยู่ที่ริมฝีปากบางของผู้ถูกกระทำอีกครั้งและแทบจะไม่เปิดโอกาศให้เธอได้หายใจเลยแม้แต่น้อย

 

เจนนี่ผู้ถูกรุกรานร่างกายค่อยๆเลื่อนขยับขึ้นมากอดบนแผ่นหลังเนียนระเอียดของผู้กระทำอย่างลลิษา ริมฝีปากของลลิษาก็เลื่อนมาไซร้ที่บริเวณซอกคอขาวทั้งสองด้าน

 

“อ้ะอ่ะอ้ะอ้ะอ๊ะ..อืมมม...อ๊ะ..อ้าา...”

 

หญิงสาวรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มือข้างหนึ่งของแม่ปีศาจก็ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเจนนี่แล้วสุดท้ายก็มาคึงอยู่ที่หน้าอกของเธอ

 

“อ้า..อ้าาาา...”

 

เสียงครางเปล่งออกมาอย่างไม่มีที่ท่าว่าจะสิ้นสุด จนเนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปได้หยดเหงื่อจนเธอเริ่มรู้สึกเหนื่อย ซึ่งต่างจากลลิษาที่ไม่มีหยดเหงื่อเลยแม้แต่น้อยและไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ

 

“อ้าา..อาา..อ่ะะ..อ้ะ..อ้ะ..อ๊ะะ...อ้าาา..อื้ออ! อ้าา..ซี้ดดดส์”

 

เมื่อผู้ถูกกระทำถึงจุดสูงสุดเธอก็ปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาจากร่างกายจำนวนมาก ผิดกับอีกคนที่ทำต่อไปเรื่อยๆไม่รู้จะเสร็จตอนไหน

 

“อ้าาา..ทิ้งกันซะแล้วหรออ..ยังไม่เสร็จเลยย!!”

 

กล่าวจบเธอก็เร่งความเร็วถี่ขึ้นจนในที่สุด

 

“อ่าาาส์ส์....ซี้ดดดส์ส์ส์..”

 

ลลิษาปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในร่างกายของเจนนี่จนหมดสิ้น แล้วค่อยๆผละตัวออกจากร่างบางของเจนนี่ และในที่สุดเจนนี่ก็เผลอหลับไปเป็นสัญญาณบ่งบอกการสิ้นสุดบทรักในค่ำคืนนี้แล้ว...

 

“หลับไปแล้วสินะ!!”

 

ลลิษายิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับหันหน้าไปมองเจนนี่ เพราะได้แกล้งคนที่นอนอยู่ข้างกาย

 

เปร๊าะะ!!

 

เสียงลลิษาดีดนิ้วส่วนมืออีกข้างก็จับมือคนที่นอนข้างกายตัวเองไว้เหมือนต้องการจะทำอะไรสักอย่าง แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่งลงหลังจากที่เธอดีดนิ้ว แม้แต่เสียงสายลมพัดหรือเสียงรถยนต์วิ่งก็ไม่มี ดูเหมือนทุกเอย่างจะเงียบสงบลงดังกับกำลังต้องมนต์คาถา

 

เวลาผ่านไปนานมากจนผู้ถูกกระทำตื่นขึ้น และเธอก็ซมซามลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากทุลนทุลาย

 

“โอ๊ะะ..โอ้ยยย..ยย!! เจ็บบ.. หายไปไหนซะแล้ว แวมไพร์บ้าา! กล้ามาทำให้ฉันปวดตัวไปทั้งตัว ฮือออ!!”

 

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก

 

“ฮะะ...!! 4ทุ่ม50 นาฬิกาต้องพังแน่ๆ โทรศัพท์ๆ ฮะะ..ตอนนั้นยังใช้ได้อยู่เลยย! วันนี้วันบ้าอะไรเนี้ยย!!”

 

หญิงสาวต้องตกใจเมื่อมองไปที่นาฬิกา และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแต่โทรศัพท์กลับเปิดไม่ติด

 

“อืออออ!!”

 

หญิงสาวคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจูบคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนอย่างรวดเร็วและไม่ทันตั้งตัวและก็ค่อยๆขยับริมฝีปากอย่างช้าๆ ก่อนที่จะถอนจูบนั้นออกอย่างช้าๆ

 

“โทรศัพท์กับนาฬิกาขอบคุณมันไม่ได้เสียหรอกค่ะ! ชั้นเป็นคนทำให้เวลาทั่วทั้งโลกนี้หยุดเดินเองแหละค่ะ”

 

“คุณณ!”

 

หญิงสาวพูดอย่างหลบสายตา รู้สึกเขินอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

“ต่อมั้ยล่ะคะ!”

 

ลลิษาพูดแล้วยิ้มอย่างมีเล่ห์ในแฝง

 

“บ้าาา!!”

 

“บ้าาแล้ววว..หมายความว่าไงคะ หืมมม!!”

 

เธอจ้องเข้าไปนัยตาอย่างเจ้าเล่ห์ของคู่สนทนาอย่างต้องการคำตอบ

 

“.............”

 

ไม่มีคำตอบใดๆตอบกลับมาเพียงแต่หญิงสาวหันหน้าหนีไปทางด้านนอกระเบียงด้านนอก

 

“เอาล่ะค่ะ! ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร..คุณกลับไปนอนต่อเถอะค่ะ!! แล้วว..ถ้าพรุ่งนี้คุณตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ เวลาทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมค่ะ”

 

คนตรงหน้าไม่ตอบอะไรเพียงแต่ฟุ๊บตัวนอนหันหลังให้กับเธอลงบนเตียงเท่านั้น

 

“ฝันดีนะคะ!!”

 

หญิงสาวก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวคู่สนทนาแล้วลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกไปจากห้อง ส่วนหญิงสาวผู้ถูกบอกฝันดีหันหน้ากลับไปมองตามหลังของแม่ปีศาจเจ้าเล่ห์

 

“ปีศาจบ้าา!!”

 

 

 

ความคิดเห็น