thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 สลาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2562 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 สลาก
แบบอักษร

 

 

 

ขณะที่ลลิษากำลังเดินพูดคุยกับแขกผู้มาเยือนอยู่นั้น เกตเลขาของเธอก็ได้ขอตัวเดินแยกตัวออกไปเพราะมีคนเดินเข้ามาเรียกเธอให้ออกไปพบ เพราะเหมือนจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นสักอย่าง

 

“บอสคะ!! ดิฉันขอตัวสักครู่หนึ่งนะคะ”

 

“ค่ะ! เชิญค่ะ”

 

หญิงสาวเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาทจึงขออนุญาตผู้เป็นเจ้านายก่อนจะเดินออกไป เจ้านายของเธอเมื่อเห็นดังนั้นจึงอนุญาตให้เดินไปจัดการธุระ เผื่อมีอะไรผิดพลาดจะได้แก้ไขทันเวลาที่วางไว้

 

เมื่อลลิษาอนุญาตแล้วเธอก็รีบไปยังที่ๆหนึ่งที่พนักงานพาเธอไป

 

“มีอะไรคะ”

 

“คือว่าาา!..ผู้หญิงคนนี้แอบเข้ามาในเกาะแล้วก็มาขโมยของที่เราเตรียมไว้สำหรับเที่ยงและเย็นวันนี้ครับ”

 

“เธออยู่ไหนคะ”

 

หญิงสาวพูดและมองหาบุคคลที่กล่าวถึง

 

“โดนจับเอาไว้อยู่ตรงโน้นครับ! พาผู้หญิงคนนั้นมาตรงนี้ที”

 

“ปล่อย! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย! ปล่อยยย!”

 

“ทำไมสภาพเป็นแบบนี้เนี้ยย!”

 

หญิงสาวมองด้วยสายตาอันเวทนาผู้หญิงตรงหน้านี้เหลือเกิน

 

“ฉัน ฉัน ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้องหล่ะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ฉันขอร้อง”

 

เธอนั่งคุกเข่าตัวสั่นยกมือไหว้ขอให้ปล่อยตัวเองไป และสัญญาว่าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว

 

“เอาล่ะค่ะ! เดี๋ยวทางนี้ดิฉันจะจัดการเอง ปล่อยเธอเถอะค่ะ”

 

“จะดีหรือครับ”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นเดียวดิฉันจะนับผิดชอบเอง”

 

“ครับ!! ปล่อยเธอซะ!”

 

ชายคู่สนทนาตอบรับ แล้วหันไปสั่งลูกน้องทันที

 

“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณคุณมากๆจริงๆค่ะ”

 

หญิงคนนั้นรีบกราบขอบคุณ เกตจึงรีบนั่งลงเพื่อห้ามปรามไม่ให้เธอกราบตัวเอง

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! อะไรที่ฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วย”

 

“คุณเป็นคนที่สวยแล้วยังไม่พอ ยังมีน้ำใจกับคนอย่างฉันอีก ขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ! ขอบคุณมากๆค่ะ”

 

“ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร”

 

หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนๆให้คนตรงหน้า

 

“ตามฉันมาค่ะ”

 

“จะพาฉันไปไหนหรอคะ”

 

“ตามฉันมาเถอะค่ะ! เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง”

 

หญิงสาวเดินนำหน้าแล้วพาไปยังที่ๆหนึ่ง

 

“โหววว! ห้องคุณหรอคะเนี้ยย!”

 

“ใช่ค่ะ! ห้องพักฉันเองค่ะ คุณเข้าไปอาบน้ำให้สะอาดๆก่อนแล้วฉันจะเอาเสื้อผ้ามาให้ แล้วก็อย่าออกไปไหนนะคะรอจนกว่าฉันจะกลับมา”

 

“คุณใจดีจังเลยค่ะ! ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

 

“ค่ะ!! ขอตัวก่อนนะคะ”

 

เมื่อจบประโยคนั้นหญิงสาวก็เดินไปเอาเสื้อผ้าของตนมาให้หญิงคนนั้นแล้วออกออกจากห้องของตัวเองไป ปล่อยให้เหลือเพียงแค่หญิงคนที่ตัวเองพาเดินเข้ามายังห้องของตัวเอง

 

.

 

.

 

ในช่วงเวลาเดียวกันธีร์เลขาของเจนนี่ก็ได้ลงมาติดต่อประสานงานกับเหล่าบรรดาพนักงานในบริษัทที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน

 

“ทุกคนครับ!”

 

เสียงเรียกนั้นทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจ และหลายสายตาก็ต่างจับจ้องมายังตัวเองอย่างไม่ได้นัดหมายแต่อย่างใด

 

“คืออ..ผม..ทำสลากเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ ท่านประธานก็เลยเรียกประชุมพวกเราทั้งหมดในเวลานี้เลยครับ”

 

“เย้.........!!”

 

เสียงร้องตะโกนของคนในบริษัทหลายคนร้องออกมาด้วยความดีใจอย่างที่สุด ที่ตนเองจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศ แล้วพูดคุยกันกับคนข้างๆอย่างดีใจ

 

“เงียบๆก่อนครับ! ฟังผมพูดต่อให้จบได้มั้ยครับ”

 

เสียงร้องตะโกนเป็นสัญญาณบอกให้ทุกคนเงียบสงบลงเพื่อฟังตัวเองพูดให้จบก่อนแล้วทุกอย่างก็เงียบสงบลงอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีบางส่วนที่ยังคุยซุ๊บซิ๊บกันอยู่

 

“ท่านประธานเรียกประชุม เห็นบอกว่าจะเลี่ยนวันไปให้เร็วขึ้น แล้วเราจะบินไปภายใน3ถึง4วันนี้”

 

“3ถึง4วันนี้ เย้.....!”

 

ทุกคนต่างพูดประโยคเดียวกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย

 

“แล้วมายืนอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะครับ! รีบไปกันสิครับ! เดี๋ยวท่านประธานก็เปลี่ยนใจกันพอดีหรอกครับ”

 

สิ้นประโยคนั้นพนักงานต่างพากันรีบแยกกันออกไปจนชุลมุลวุ่นวายกันไปหมด แต่สุดท้ายคนก็ดูเหมือนจะบางตาลงได้ เพราะทุกคนกลูกันเข้าไปในที่ที่จะประชุมกันหมด

 

.

 

“มากันพร้อมแล้วใช่มั้ยคะ”

 

หญิงสาวคนหนึ่งมานั่งรอที่หัวโต๊ะยืนขึ้นถามกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ในที่ประชุม

 

“ครับ/ค่ะ”

 

ทุกคนในที่ประชุมต่างตอบอย่างพร้อมเพียงกัน

 

“งั้นน...มาเริ่มกันเลยนะคะ แต่ก่อนอื่นดิชั้นต้องขอโทษทุกคนที่รบกวนทุกคนในเวลานี้ด้วยนะคะ”

 

หญิงสาวฉีกยิ้มจางๆให้กับพนักงานอย่างเป็นมิตร

 

“คุณธีร์คะ! สลากค่ะ”

 

“ครับ!”

 

“เอาล่ะค่ะทุกคนคะ! เราจะมาทำการจับสลากตามที่ดิชั้นได้ตกลงกับทุกคนเอาไว้นะคะ มีใครจะถามอะไรก่อนมั้ยคะ”

 

“ค่ะ!”

 

หญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้น

 

“เอ่อออ..คือออ..เรื่องเมื่อกลางวันนน...ท่านประธาน...หายโกรธพวกเราแล้วหรือคะ”

 

“ค่ะ! ...จริงๆก็โกรธอยู่นะคะ แต่ทำไงได้ชั้นมันเป็นพวกที่โกรธใครได้ไม่นานหรอกคะ แล้วก็เป็นพวกที่ได้พูดอะไรออกไปแล้วจะไม่คืนคำซะด้วยสิคะ...ถ้าไม่ลืมมม...!”

 

หญิงสาวกล่าวประโยคทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

“ท่านประธาน ตอบคำถามซะยาวเลยนะคะ”

 

“ค่ะ! มีใครจะถามอีกมั้ยคะ”

 

ทุกคนในที่นี้ต่างไม่พูด แต่กลับพยักหน้าตอบรับแทน

 

“ถ้างั้น! ใครจะเป็นคนจับครับ”

 

ผู้จัดการสลากถาม

 

“ชั้นเองค่ะ”

 

“ไม่ๆ เดียวชั้นจับเอง”

 

“ให้ผมจับเอง”

 

เสียงพนักงานต่างถกเถียงกันเรื่องจับสลาก ทำเรื่องเล็กๆให้เป็นเรื่องใหญ่และวุ่นวาย ผู้เป็นประธานบริษัทเห็นดังนั้นจึงสั่งให้เงียบ

 

“ทุกคนคะ..ทุกคน! เงียบก่อนค่ะ”

 

ต่างฝ่ายต่างยังถกเถียงกันต่อไปไม่มีใครฟังใครแม้กระทั่งผู้เป็นประธานบริษัทเอง

 

ปึ้งงง!!!

 

“ชั้นบอกให้เงียบไงคะ!! เงียบ!!”

 

หญิงสาวใช้มือตีโต๊ะประชุมดังปึ้งงแล้วร้องตะโกนออกคำสั่งเสียงแข็ง จนทำให้ทุกคนในที่ประชุมเงียบสงบลงทันที

 

“เรื่องเล็กๆแค่นี้..ทะเลาะกันให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ชั้นจะเป็นคนจับเอง..เข้าใจตรงกันนะคะ!! คุณธีร์คะ”

 

“ครับ! ท่านประธาน”

 

หญิงสาวพูดเสียงแข็งจนทุกคนไม่กล้าที่จะสบสายตาและถกเถียงกันต่อ

 

ชายหนุ่มยื่นกล่องกระดาษเล็กๆส่งให้กับผู้เป็นเจ้านายอย่างว่าง่าย แล้วเธอคนนั้นก็ยื่นมือไปรับกล่องกระดาษเล็กๆนั้นมาในมือแล้วทำการจับสลากแล้วหยิบออกมาเปิดออกดูม้วนกระดาษด้านใน แล้วม้วนกระดาษนั้นก็ปรากฏเป็นชื่อประเทศประเทศหนึ่ง

 

“เกาหลีค่ะ!!”

 

“เกาหลี...เย้/oh noooo....!!!”

 

เสียงร้องดีใจอย่างมากที่จะได้ไปเกาหลีตัดกับเสียงร้องอันเสียใจของใครหลายๆคนที่ไม่ได้ไปประเทศที่ตนอยากไป แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงกับผลที่ประกาศออกมาในที่ประชุมอย่างทั่วถึง แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ไปที่ไหนเลย

 

“ฉันขอสิ้นสุดการประชุมแต่เพียงเท่านี้...แยกย้ายกันได้แล้วค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ/ค่ะ”

 

ทุกคนในที่ประชุมกล่าวคำขอบคุณผู้เป็นเจ้านายก่อนที่จะแยกย้ายกันเดินออกไปจากที่ประชุมแห่งนี้

 

.

 

.

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งทำลับๆล่อๆแล้วเดินแอบออกมาจากผู้หญิงคนหนึ่ง เดินเข้าไปพาตัวผู้หญิงอีกคนซึ่งสวยไม่แพ้กันไปยืนแอบคุยยังอีกด้านหนึ่งของผนัง

 

“คืนนี้เป็นคืนแรกที่เรา2คนมาฮันนีมูนกัน ผมอยากให้คุณช่วยทำยังไงก็ได้ให้ภรรยาผมมีความสุขและปราบปลื้มใจมากที่สุด...ได้มั้ย!!”

 

“จะให้พนักงานจัดการให้ค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ!! ผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวเธอจะสงสัยว่าผมหายไปไหน”

 

“เชิญค่ะ!!”

 

สิ้นประโยคนั้นชายหนุ่มก็หันเดินกลับไปแล้วทำตัวเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วรีบกลับไปหาผู้หญิงที่ตนแอบหลบหนี้มาได้พักหนึ่ง

 

“ไปไหนมาคะ”

 

“เอ่ออ!! ไปเข้าห้องน้ำมาครับ”

 

“ห้องน้ำ”

 

“ใช่ครับ! ห้องน้ำ”

 

“แค่ไปเข้าห้องน้ำ! แต่..ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยๆนะคะ เพราะเหงื่อคุณออกด้วย”

 

“หรอครับ! อากาศคงร้อนน่ะครับ เหงื่อก็เลยออก..”

 

ชายหนุ่มทำเป็นตีหน้าซื่อ พยายามหลีกหนีจากคำกล่าวหา

 

 

 

 

ความคิดเห็น