thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 8 เตือนสติ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 เตือนสติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2562 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 เตือนสติ
แบบอักษร

 

 

 

KWJ Group

 

ทุกคนในที่ทำงานนี้ที่ต่างพากันจับกลุ่มคุยกัน เมื่อเห็นใครบางคนที่สวมสูทสีดำขัดเดินเข้ามา บางคนที่รู้ตัวว่าเขาเป็นใครก็แยกออกจากกลุ่มไป เพราะกลัวโดนไล่ออก บางคนก็สะกิดบอกเพื่อนร่วมงานให้รู้ตัวแต่ก็ไม่ฟัง ใครคนนั้นจึงสะกิดที่ไหล่ของเขา

 

“อะไร”

 

เธอปัดมือที่มาสะกิดที่ไหล่ตัวเองออก

 

“อะไร! แล้วนี่พวกแกจะไปไหนเนี้ยย”

 

เธอปัดมือนั้นออกอีกครั้ง

 

“ทำงาน”

 

“เจ้านายไม่อยู่ไม่ต้องทำก็ได้มั้ง ”

 

“ไม่อยากโดนไล่ออก”

 

“เอ้าา!! นี่ก็อะไรกันนักกันหนาเนี้ยย!!”

 

เธอพูดแล้วหันหลังกลับไปหาคนที่ยืนสะกิดเธออยู่ด้านหลัง แต่ต้องตกใจอึ้งกับบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง

 

“จับกลุ่มคุยเรื่องอะไรกันคะ บอกหน่อยได้มั๊ย!!”

 

“ปะ เปล่า เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไร ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

 

เธอรีบปฏิเสธแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

 

“เดี๋ยวก่อนสิคะ!”

 

เธอหยุดชงักยืนนิ่งก่อนจะหันกลับมาอย่างช้าๆ

 

“ขะ ขะ คะ!!”

 

“พวกคุณรู้รึเปล่าคะ!! ว่านี่คือเวลางานแต่กลับมายืนจับกลุ่มซุ๊บซิ๊บคุยกัน ชั้นแค่ไม่เข้าบริษัทแค่2วันถ้าชั้นไม่เข้าสักเดือนที่นี่จะไม่เจ๊งล้มละลายกันหมดหรอคะ แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆพวกคุณก็จะตกงานไม่มีงานทำตกงานไปอีกนานเลยแหละค่ะ แล้วทีนี้จะมาโทษกันไม่ได้นะคะ แล้วก็..ชั้นอาจจะเลิกคิดเรื่องปิดบริษัทพาพวกคุณไปเที่ยวต่างประเทศยกบริษัทก็ได้นะค่ะ ถ้ายังทำแบบนี้กันอยู่ เอาล่ะค่ะอย่าให้มีครั้งต่อไปอีกนะคะ ไม่งั้นชั้นจะไม่ใจดีเหมือนคราวนี้แล้วนะคะ”

 

เจนนี่กล่าวร่ายยาวเพื่อพูดเตือนสติพนักงานในบริษัทอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเดินไปทางอื่น ทุกคนต่างก็ไม่กล้ามองหน้าเธอได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเธอ

 

“แหมมม!! ใจเด็ดเหมือนกันแฮะคนนี้ พึ่งออกจากโรงพยาบาลมาก็ซ่าส์เลย ทีนี้ก็หายห่วงได้แล้วสินะ”

 

เสียงใครบางคนสวมหมวกแก๊ปยืนก้มหน้าหลบแอบมองอยู่หลังเสาห่างๆกล่าว ก่อนจะเดินออกไปนอกบริษัทแห่งนี้ด้วยความเร็วเหนือเสียง

 

“ท่านประธานเข้าโรงพยาบาลแค่2วัน เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอวะเนี้ยย!!”

 

ชายหนุ่มที่ติดตามหลังเธอมาแอบพูดคนเดียวเบาๆ

 

.

 

.

 

17:15น.

 

หมู่เกาะในจังหวัดกระบี่..

หญิงสาวคนหนึ่งเหนื่อยล้ากับการจัดการงานทั้งวัน ถึงทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็ยังไม่หยุดพักออกเดินตามหาผู้เป็นเจ้านาย ทั้งที่พนักงานในเกาะก็มีแต่ก็ไม่ให้ใครออกไปตาม เพราะทุกคนก็คงจะเหนื่อยล้ากับงานทั้งวันแล้วเหมือนกัน จึงออกไปตามเองจะดีเสียกว่า

 

ในขณะที่เธอเดินออกตามหาเจ้านายของเองอยู่นั้น ในใจก็ได้แต่คิดว่าสักวันใครคนนั้นจะเห็นใจในสิ่งที่เธอทุ่มเททำลงไปทุกอย่างก็เพื่อใครคนนั้น

 

“บอสคะ!!”

 

หญิงสาวตะโกนร้องเรียกใครบางคนที่ยืนนิ่งอยู่บนชายหาดเส้นผมปลิวไปตามสายลมที่พัดผ่านมาเบาๆ แล้วเธอก็วิ่งเข้าหา เมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกนั้นก็หันกลับไปมองยังต้นเสียงนั้นทันที

 

“อ้าววว!! คุณเกต เป็นไงบ้างคะ เรียบร้อยรึยัง”

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ! บอสจะไปตรวจดูมั้ยคะ”

 

“ค่ะ!!”

 

หญิงสาวตอบประโยคเพียงสั่นๆเพื่อตอบรับคู่สนทนาแล้วเดินนำหน้าเธอไป

 

“แปลกก!! บอสไปทำอะไรมา เมื่อเช้ายังอารมณ์ไม่ดีอยู่เลย แต่พอตกเย็นมากลับอารมณ์ดีซะงั้น”

 

หญิงสาวที่เดินตามหลังผู้เป็นเจ้านายพูดพึมพำคนเดียวเบาๆ

 

ลลิษาเดินดูงานทุกอย่างทุกส่วนที่ต้องจัดเตรียมในวันพรุ่งนี้จนแล้วเสร็จ และรู้สึกพอใจกับผลงานที่ออกมามาก

 

“OKค่ะ พวกคุณทำออกมาได้ดีมาก ฉันพอใจทุกอย่าง แล้วก็หวังว่าแขกที่มาเยือนพรุ่งนี้จะพอใจกับทุกอย่างที่เราเตรียมไว้ให้กับแขกของเรา”

 

“แบบนี้..ต้องยกความดีความชอบให้กับคุณเกตครับ ถ้าไม่มีคุณเกตพวกเราคงที่ให้บอสพอใจแบบนี้ไม่ได้แน่นอนเลยครับ”

 

เมื่อได้ฟังดังนั้นหญิงสาวจึงหันกลับไปมาหน้าของเกตเลขาคนสนิทของตน ด้วยไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเป็นฝีมือของเธอ ที่ทุ่มเททำตามคำสั่งของตัวเองขนาดนี้

 

“งั้นน...ก็ต้องขอบคุณคุณเกตด้วยนะคะ”

 

หญิงสาวกล่าวคำขอบคุณก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้อย่างเป็นมิตร

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! เพื่องานเพื่อบอสดิชั้นเต็มที่ทุกอย่างค่ะ”

 

“งั้นนน...ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้มีงานรอให้ทำอีกหลายอย่าง”

 

“ครับ/ค่ะ”

 

สิ้นคำนั้นทุกคนก็ต่ายแยกย้ายกันออกไป

 

“ส่วนคุณเกตก็..ไปพักผ่อนได้แล้วแหละค่ะ”

 

“แต่ว่าาา...!!”

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! คุณเกตเหนื่อยแทนชั้นมาทั้งวันแล้ว นี่คือคำสั่งค่ะ”

 

“ก็ได้ค่ะ”

 

หญิงสาวจำใจทำตามคำสั่งของเจ้านาย แล้วเธอเดินเลี่ยงก้มหน้าไม่กล้าสบตาไปยังห้องพักของตัวเองอย่างว่าง่าย

 

.

 

.

 

“คุณธีร์คะ”

 

“ว่าไงครับ”

 

“คือว่าา..ช่วยเอาเอกสารนี้ไปให้ท่านประธานหน่อยได้มั้ยคะ”

 

“ทำไมล่ะครับ! หรือว่าา...ใช่มะ!!”

 

“ใช่ค่ะ!! วันนี้ท่านประธานน่ากลัวมากกก เข้าโรงพยาบาลไปแค่2วันเอง เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนอะไรอย่างงั้นแหละค่ะ”

 

“ใช่มะ! คุณคิดเหมือนผมเลอะ แต่ว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้จะดีกว่านะ แล้วเอกสารนี่เดี๋ยวผมจะเอาเข้าไปให้ท่านประธานเอง”

 

“ขอบคุณค่ะ! ขอตัวก่อนนะคะ”

 

“ครับ”

 

หญิงสาวรีบเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที

 

“เฮ้อออ...!!”

 

.

 

.

 

.

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“เชิญค่ะ”

 

“ครับ”

 

ชายหนุ่มเดินเปิดประตูเข้ามา

 

“ท่านประธานครับ! เอกสารครับ!”

 

“เอามาวางไว้บนโต๊ะเลยค่ะ ไม่ได้มาตั้ง2วันขอทำตรงนี้ให้เสร็จก่อนนะคะ”

 

หญิงสาวมือหนึ่งก็ถือปากกากำลังจะเซนต์เอกสารบนโต็ะ พันสายตาก็มองหน้าชายผู้ที่นำเอกสารเข้ามาให้ตัวเองเซนต์ เมื่อวางเอกสารไว้บนโต็ะเรียบร้อยแล้วชายคนนั้นก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไปจากห้องนี้

 

“อ้ออ!! เดี๋ยวก่อนค่ะคุณธีร์”

 

“ครับ!”

 

ชายคนนั้นเมื่อถูกเรียกชื่อก็รีบหันกลับมาทันที

 

“เย็นนี้คุณธีร์มีธุระอะไรที่ไหนรึเปล่าคะ”

 

“เปล่าครับ!! ไม่มีครับ”

 

ชายหนุ่มยืนนิ่งคิดในใจว่าเธอคนนั้นจะรู้เรื่องในวันนั้นแล้วหรือเปล่า

 

“งั้นน...! คุณธีร์ช่วยอะไรชั้นอย่างหนึ่งได้มั้ยคะ”

 

“ได้ครับ! อะไรหรอครับ!”

 

ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเป็นอย่างมากเมื่อหญิงสาวคู่สนทนาตรงหน้าผู้เป็นเจ้านายของตนยังไม่รู้เรื่องเมื่อวันก่อน ว่าตนเองกำลังจะทำอะไรกับเธอกันแน่

 

“เอ่อออ! คือว่า..ช่วยหาประวัติคนๆนี้ให้หน่อยได้มั้ยคะ ถึงคนๆนี้จะหาประวัติยากอย่างที่คุณว่าก็เหอะค่ะ”

 

เมื่อพูดจบเธอก็หยิบยื่นแฟ้มเอกสารให้กับชายหนุ่มคู่สนทนา

 

“คนๆนี้นี่นาาา”

 

เมื่อเปิดดูด้านในแฟ้มก็เห็นเป็นรูปภาพของใครบางคน และในหัวก็คิดย้อนไปเมื่อ2คืนก่อนหน้านี้ที่ยืนคุยกับใครคนหนึ่ง แล้วรู้สึกลังเลใจ

 

“มีอะไรรึเปล่าคะ!! ดูสีหน้าดูจะตกใจเชียวนะคะ”

 

หญิงสาวขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของชายหนุ่มคู่สนทนา

 

“ปะ เปล่า! เปล่าครับ เปล่า! เดี๋ยวผมดูให้ครับ แล้วคนนี้เธอเป็นใครครับ”

 

“ก็...คุณดาริกาไงคะ”

 

“ลลิษาาา!!”

 

“ใช่ค่ะ! คุณลลิษา ลลิษา แฮร์ริสัน”

 

“ลลิษา แฮร์ริสัน ประธานโรงแรมV. P.งั้นหรอครับ”

 

ชายหนุ่มตกใจร้องชื่อนี้ออกมาอย่างตกใจ

 

“ใช่ค่ะ! ร้องตกใจทำไมคะ หรือว่าคุณรู้คะว่าเค้าเป็นใคร”

 

“ปะ เปล่า เปล่าครับ! เดี๋ยวจะจัดการให้ครับ! ขอตัวก่อนนะครับ”

 

ชายคู่สนทนารีบปฏิเสธทันทีและเมื่อจบประโยคต่อมานั้นชายหนุ่มคู่สนทนาก็หันหลังกลับพร้อมกับก้าวขา

 

“อะ เอ้าา! เป็นอะไรของเค้านะ!”

 

หญิงสาวพูดพึมพำเบาๆ

 

ชายหนุ่มเดินออกไปอย่างหน้าเสียเมื่อคิดเห็นภาพที่ยืนคุยกับหญิงสาวคนในรูปนั้นเมื่อ2วันก่อน ก็ยิ่งรู้สึกหวั่นใจมากกว่าเดิมหลายเท่า

 

“รู้จักบ้านท่านประธานได้ไง...แล้วถ้าเค้าบอกเรื่องเมื่อ2วันก่อนให้ท่านประธานฟังละก็ เราคงงง...แน่ๆ จะทำยังไงดีล่ะเนี้ยยย! แล้วท่านประธานอยากรู้ประวัติของคุณ..ลลิษาไปทำไมกันนะ”

 

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองอยู่คนเดียว

 

ถึงแม้เจนนี่จะรู้อยู่แล้วว่าคนในรูปเป็นนั้นใครอยู่มานานแค่ไหน แต่ก็อยากรู้ให้มากกว่านี้อยู่ดีว่ามีธุรกิจที่ใหญ่โตขนาดนี้ได้ยังไง เริ่มต้นมาจากไหนถึงมาถึงจุดนี้ได้

 

 

 

วันรุ่งขึ้น...

 

แสงแดดยามอรุณพาดผ่านกระทบกับท้องน้ำทะเลอันกว้างใหญ่แสงแดดสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ซึ่งเป็นสัญญาณสื่อบอกถึงเช้าวันใหม่ที่จะมีเรื่องดีๆใหม่ๆให้ลุ้นเกิดขึ้น

 

เรือรำใหญ่แล่นเข้ามายังเกาะที่มองเห็นมาแต่ไกล ผู้คนบนเกาะต่างออกมายืนรอต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเชื้อเชิญ ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะวิ่งไปตามใครบางคนมายังจุดที่เรือจะแล่นมาจอดเทียบท่า ไม่นานเรือก็แลนเข้ามาถึงฝั่ง หญิงสาวเจ้าของเกาะแห่งนี้ยืนรอคนบนเรือลงมาจากเรือด้วยความยินดี

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ!!”

 

“เช่นกันครับ! ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ”

 

“เช่นกันค่ะ! เชิญไปดูห้องพักของคุณ2คนได้เลยนะคะ

 

“หวังว่าจะไม่ทำเรา2คนผิดหวังนะคะ”

 

“รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณทั้ง2คนผิดหวังแน่นอนค่ะ”

 

หญิงสาวพาคนทั้ง2เดินเข้าไปในที่พักในเกาะ โดยมีคนติดตามถือกระเป๋าเสื้อผ้าอยู่2คน พร้อมกับพนักงานบนเกาะที่มารอต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างเชื้อเชิญ

 

 

 

ความคิดเห็น