thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 7 เตรียมงาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เตรียมงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 113

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2562 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เตรียมงาน
แบบอักษร

 

 

 

หลังจากที่ลลิษาและเลขาของเธอเดินทางมาถึงกระบี่เพื่อมารอต้อนรับGOMที่จะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้ ทั้งสองก็ออกจากโรงแรมที่เข้าพักเมื่อคืนและเดินทางไปยังเกาะที่GOMจะมาHoneymoonในวันพรุ่งนี้

 

ทั้งสองไปที่ท่าเรือเพื่อรอเรือส่วนตัวเพื่อเดินทางไปยังเกาะ สักพักเรือก็แล่นมาจอดเทียบท่า ลลิษาจึงขึ้นเรือไปก่อนตามด้วยเลขาของเธอ

 

“บอสจะเดินไปไหนคะ”

 

“คืออ... ชั้นอยากไปยืนตากลมทะเลระหว่างที่เรือกำลังแล่นสักหน่อยน่ะค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?”

 

ลลิษาหันไปตอบคำถาม

 

“เปล่าค่ะ!!”

 

สิ้นคำนั้นลลิษาหันกลับไปแล้วเดินไปยังหัวเรือเพื่อรับลมทะเล เธอมองไปยังทะเลอันกว้างใหญ่พันคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจผมยาวสยายปลิวไปตามสายลมอย่างอิสระ ไม่นานเรือนั้นก็แล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง ทั้งสองเดินลงจากเรือและก็มีคนมายืนรอต้อนรับ และขนของลงจากเรือ

 

“พวกคุณรู้เรื่องแล้วใช่มั้ยคะ”

 

“ครับ/ค่ะ”

 

“แล้วพวกคุณจัดเตรียมสถานที่แล้วหรือยังคะ”

 

“ครับ!! แต่ว่ายังไม่เสร็จ แต่น่าจะเสร็จคืนนี้แหละครับ”

 

“น่าจะเสร็จ! ไม่ใช่น่าจะเสร็จค่ะ..แต่ต้องเสร็จ แล้วถ้าพวกคุณยังมายืนอยู่ตรงนี้แล้วมันจะเสร็จมั้ยคะ”

 

ลลิษาออกคำสั่งเสียงเข้ม จนพนักงานไม่กล้าที่จะสบสายตาและต่างพากันก้มหน้าลงมองพื้นทราย

 

“ฉันพูดขนาดนี้แล้วพวกคุณยังมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้อยู่อีกหรอคะ”

 

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นพนักงานก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานและเตรียมสถานที่ตามหน้าที่ของตัวเอง ด้วยเกรงกลัวลักษณะท่าทางการพูดอันเกรี้ยวกาจบวกกับสีหน้าและแววตาดูดุดัน จนบ่งบอกได้ถึงความน่าเกรงขามในตัวของเธออย่างเห็นได้ชัด ขนาดเลขาที่คุ้นชินกับการทำงานกับเธอยังรู้สึกหวั่นใจ จนไม่กล้าที่จะพูดแทรกอะไรออกไปในเวลานั้น

 

...

 

“บอสคะ...!!”

 

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น คุณช่วยจัดการทุกอย่างแทนฉันด้วย คุณคิดว่าแบบไหนดีก็จัดการแทนชั้นไปเลย”

 

“ค่ะบอสสส!!”

 

ประโยคนั้นได้ขาดหายไปเมื่อลลิษาพูดแทรกตัดบทพูดของเธอด้วยน้ำเสียงแข็งๆ ก่อนจะตัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปทางอื่น

 

สายลมทะเลปลิวพัดผ่านขึ้นมายังชายหาดอย่างแผ่วเบา หญิงสาวที่เดินไปเรื่อยๆตามขอบชายหาด  พันสายลมก็พัดผ่านตัดกันทำให้เส้นผมยาวปลิวมาบดบังใบหน้าของเธอ เธอจึงยกมือขึ้นมาปัดเส้นผมออกจากใบหน้า และในหัวก็กำลังคิดว่าใครบางคนคิดที่กำลังคิดถึงจะเป็นยังไงบ้าง

 

 

โรงพยาบาล

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งขับรถเข้ามาจอดที่รานจอดรถของโรงพยาบาล แล้วเดินเข้าไปไม่นานก็มาถึงหน้าห้องๆหนึ่งก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไป

 

“ท่านประธานครับ!! ขออนุญาตครับ”

 

“อ้าวว!! มาแล้วหรอคะ มาเร็วจังเลยนะคะ”

 

“ครับ”

 

ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาในห้อง

 

“ยังไม่ถึงเวลาเลยนะคะ”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้”

 

“งั้นนน...ก็ตามสบายเลยค่ะ แล้วในระหว่างที่ชั้นไม่อยู่งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างคะ”

 

“รีบร้อยดีครับ แต่ก็มีบ้างที่วุ่นวายนิดๆหน่อยๆครับ”

 

“หมายความว่าไงคะ!! นิดๆหน่อยๆ”

 

หญิงสาวขมวดคิ้วถามอย่างต้องการคำตอบ

 

“ก็แค่ขัดแย้งการส่งของนิดหน่อยแหละครับ แต่แก้ปัญหาเรียบร้อยแล้วแหละครับ”

 

“อ้ออ! ค่ะ ถ้างั้นก็ดีแล้งแหละค่ะ”

 

หญิงสาวเลิกขมวดคิ้ว

 

“ขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ยครับ!!”

 

“ค่ะ”

 

“คือว่า..จะว่ายังไม่ดีนะ”

 

“อะไรนะครับ”

 

เธอพูดออกมาอย่างแผ่วเบาจนทำให้ชายคู่สนทนาต้องถามกลับอีกครั้ง

 

“ปะ เปล่าค่ะ!..คือว่าา..คนรู้จักมาส่งนะค่ะ”

 

“คนรู้จัก..ใช่ผู้หญิงคนที่ตัวสูงๆขาวๆหน้าตาดีๆนั้นใช่มั้ยครับ”

 

“ใช่ค่ะ!!”

 

“แต่ว่าแปลกนะครับ ก็เมื่อวานผมเข้าไปหาท่านประธานที่บ้านท่านประธานนอนป่วยอยู่บนห้องนอน ผมยังเช็ดตัวให้อยู่เลย แล้วก็ได้ยินเสียงใครพูดอยู่นอกระเบียงก็ไม่รู้ แล้วพอเดินออกไปดูก็ไม่เจออะไร แต่พอหันกลับมาอีกทีท่านประธานก็หายตัวไปแล้ว”

 

“เค้าต้องเล่นอะไรแปลกๆแน่ๆ”

 

เธอพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว

 

“ว่าไงนะครับ”

 

“เปล่าค่ะ! ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย”

 

หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที

 

“แล้ววว...สรุปว่าไงครับ”

 

ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย

 

“คุณธีร์คงคิดไปเองมั้งคะ!!”

 

“เป็นไปไม่ได้ครับ ก็ผมเดินออกไปดูยังไม่ถึง1นาทีเลยด้วยซ้ำไป”

 

ชายหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด

 

“ก็...!!!”

 

เธอไม่รู้จะตอบคำถามยังไง เพราะถ้าบอกว่าปีศาจเป็นคนพามาคงจะหาว่าเธอบ้าแน่ๆ แต่ยังดีที่มีใครเข้ามาขัดเสียก่อน

 

“ขออนุญาตนะครับ!”

 

ชายสวมเสื้อกาวน์กับพยาบาลสองคนเดินเปิดประตูเข้ามาเป็นหมอคนเดิมที่เข้ามาตรวจอาการไข้ของเธอเมื่อตอนเช้านี้เอง ซึ่งต้องพิสูจน์เหมาะกับเวลาคับขันพอดี

 

“เกือบไปแล้วสิเรา...เฮ้อออ!!”

 

หญิงสาวคิดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

ในระหว่างที่หมอกำลังตรวจอาการของเธออยู่ กลิ่นเลือดอันหอมหวานจางๆก็ลอยเข้ามาในจมูกของเขาจนต้องหยุดนิ่งก่อนจะดึงสติกลับมา

 

“...O..OKครับ ไข้หายแล้วคุณฟื้นตัวเร็วจังเลยนะครับ เดี๋ยวหมอจะเขียนใบสั่งยาให้ไปทานที่บ้านนะครับ”

 

“ค่ะ”

 

“วานคุณช่วยถอดสายน้ำเกลือให้คนไข้ด้วยนะครับ ผมจะไปดูคนไข้ห้องอื่นต่อ”

 

“ค่ะคุณหมอ”

 

“อ้ออ!! แล้วก็อย่าลืมไปรับยาตามที่หมอสั่งก่อนกลับด้วยนะครับ”

 

หมอรู้ตัวว่าตนเองคงอยู่ในห้องนี้นานไม่ได้หากยังมีเธอคนนี้อยู่ เพราะกลัวจะหักห้ามใจไม่ให้ทำอะไรบ้าๆลงไปไม่ได้ จึงให้พยาบาลที่มากับตนจัดการแทนก่อนที่จะเดินออกไปจนพ้นสายตาคนในห้องนั้น

 

พยาบาลจัดการถอดสายน้ำเกลือออกจากมือของคนไข้พร้อมเก็บอุปกรณ์จนเรียบร้อย

 

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

หญิงสาวกล่าวคำขอบคุณพร้อมส่งยิ้มบางๆให้กับพยาบาล

 

“แล้วชุดล่ะคะ!!”

 

“ครับ! อยู่นี่ครับ”

 

ชายหนุ่มยืนกระเป๋าให้หญิงสาวบนเตียง เธอยืนมือไปรับกระเป๋าแล้วลงจากเตียงมุ่งไปที่ห้องน้ำเพียงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่นานเธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมชุดสูทสีดำใส่พอดีตัวพอดี

 

“ท่านประธานจะเอาแบบนี้จริงๆหรือครับ ใส่ชุดนี้นั่งรถเข็นมันจะไม่ดูแปลกๆหรอครับ”

 

“ก็ไม่ต้องนั่งรถเข็นสิคะ”

 

“แบบนี้จะดีหรอคะ คุณพึ่งหายป่วยเองนะคะ”

 

พยาบาลถามด้วยความเป็นห่วงคนไข้

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพยาบาล แค่นี้เอง..”

 

เจนนี่พูดอย่างถนอมน้ำใจของพยาบาล แล้วเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่ฟังใครทั้งนั้น ทำให้ทั้งสองคนยืนนิ่งแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองด้วยซ้ำไปว่าเธอจะทำแบบนี้จริงๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินตามหลังเธอออกไปให้เหลือเพียงแต่พยาบาลที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

 

.

 

.

 

“เรียบร้อยแล้วครับคุณเกต”

 

เสียงผู้จัดการเกาะรายงานกับเลขาของลลิษา

 

“ค่ะ! แล้วเห็นบอสรึเปล่าคะ”

 

“เมื้อแต่กี้เห็นบอสเดินเล่นอยู่ชายหาดทางด้านโน้น แต่ไม่กล้าเข้าไปรายงานเพราะกลัวว่าาา...!!!จึงมาบอกคุณเกตแทน”

 

ผู้จัดการเกาะยกแขนขึ้นชี้ไปทางที่ตนเดินมา แต่คำต่อไปนั้นขาดหายไปเพราะไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาต่อหน้าของหญิงสาวตรงหน้า แทร้งพูดเปลี่ยนเป็นคำอื่นแทน

 

“ค่ะ! งั้นช่วยพาฉันไปดูสถานที่ทุกอย่างได้มั้ยคะ คืออ..บอสฝากให้ฉันช่วยจัดการน่ะค่ะ”

 

“ได้ครับ”

 

หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันอยู่ หญิงสาวก็ขอให้ผู้จัดการเกาะนี้พาตนไปตรวจดูงานตามคำสั่งของลลิษาที่สั่งเธอเอาไว้ก่อนหน้านี้ แล้วจากนั้นเธอก็เดินตามผู้จัดการบนเกาะนี้ไป

 

เธอเข้ามาดูแลจัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อให้บุคคลที่มาเยือนได้ประทับใจ และเห็นความทุ่มเทกับงานจนได้ผลงานที่น่าสนใจตามส่วนต่างๆ พูดคุยกับพนักงานคนอื่นประสานงานทุกอย่างจนแล้วเสร็จตามที่ได้รับมอบหมายจากผู้เป็นเจ้านาย

 

“ตรงซุ้มตรงนี้มันดูเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างนะคะ”

 

“อะไรหรอคะ”

 

“เอ่ออ..อ้ออ!! น่าจะมีเสาไม้คบเพลิงจุดไฟไว้ล้อมรอบพร้อมกับเทียนไขวางไว ้แล้วรอบๆทำเป็นทางเดินในตอนกลางคืนด้วยนะคะ ทำแบบนี้น่าจะดูโรแมนติกสำหรับคู่รักฮันนีมูนมากกว่าค่ะ พวกคุณคิดว่าไงคะ!!”

 

“...”

 

“ถ้าไม่มีใครตอบบ..ก็ช่วยจัดการให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

 

หญิงสาวแจกแจงให้เข้าใจ แล้วถามความคิดเห็นแต่ไม่มีใครตอบเธอ เธอจึงให้ทุกคนในที่นี้ช่วยกันจัดการจัดเตรียมลงมือทำอย่างที่เธอกล่าวมาด้วยความตั้งอกตั้งใจ แล้วเธอก็เดินไปดูยังจุดอื่นๆต่อ โดยที่ไม่ได้ถามความคิดเห็นของผู้เป็นเจ้านายเธอก่อน

 

 

ความคิดเห็น