OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 09 :: ONE SHOT !! :: [2/4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2562 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
09 :: ONE SHOT !! :: [2/4]
แบบอักษร

09  

:: ONE SHOT !! ::  

[2/4] 

 

 

คืองี้นะครับ ตอนนั้นผมแยกไม่ออกว่าตอนนั้นมันเรื่องจริงหรือความฝัน เอนเอียงไปทางความฝันมากกว่า แล้วความฝันเราสามารถทำอะไรก็ได้ไง เด็กมันดื้อก็อยากปราบ อยากจะเอาแม่งให้ปากที่มันด่าผมแว้ดๆ เปลี่ยนเป็นครางจนเสียงหลง ใจมันหงุดหงิดจนคิดแบบนั้นจริงๆ นะ ซึ่งผมไม่รู้ว่าผมได้ทำไปจริงๆ ผมนึกว่าฝัน การฝันแบบนี้ตื่นขึ้นมาก็แค่ฝันเปียกเหมือนปกติที่ผมเป็น ไม่คิดว่าตื่นมาจะสร้างเรื่องราวให้ผมแบบนี้สักหน่อย ผมรู้สึกผิดมากเลยครับ

แต่เมื่อคืน...ผมมีสติดีทุกอย่าง พูดได้เต็มปากว่าผมตั้งใจทำ ผมยั้งตัวเองไม่อยู่ ความรู้สึกอยากครอบครองมันลบเลือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปเสียหมด แล้วน้องมันก็ไม่ได้ต่อต้านหรือขัดขืน เราสมยอมกันทั้งคู่

ผมเหลือบตามองเด็กหนุ่มที่ความสูงหรือรูปร่างไม่ได้ต่างจากผมมากนัก กำลังยืนเช็ดผมพลางหยิบรีโมตเปิดดูทีวีไปด้วย ผมยื่นมือถือคืนให้เขา เจ้าตัวทำตาโตรีบคว้ากลับไปแล้วเปิดเช็คแจ้งเตือนต่างๆ ทว่าทุกขณะที่น้องได้จับมือถือผมก็แอบมองเขาด้วยความจับผิดเช่นกัน พร้อมกับคำถามเดิมแล่นเข้ามาในหัว

คนชื่อแทนคุณนี่ใคร... 

จู่ๆ น้องมันก็ขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้าตกอกตกใจจนผมอดถามไม่ได้

“มีอะไรน้อง?”

“ผมเบี้ยวนัดเพื่อน ผมลืม!! ฉิบหาย ไอ้แทนด่าผมแน่!”

“หืม เพื่อน? ชื่อแทน? แทนคุณเหรอ?”

“ใช่ ไอ้แทนคุณเพื่อนผม เอ๊ะ พี่รู้จักด้วยเหรอ?”

เอาล่ะ ผมยิ้มออกแล้วฮะ แทนคุณคือเพื่อนน้องมันนี่เอง...

“อ๋อ เปล่าๆ แทนคุณชื่อโหลจะตาย พี่เดาเอาน่ะ”

ไม่ว่าเปล่า น้องมันก็รีบโทรออกหาแทนคุณด้วยความร้อนใจ ผมเดินเลี่ยงให้เขาได้คุยกับเพื่อนโดยที่ผมเองก็เข้ามาอาบน้ำบ้าง เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องจึงได้เห็นเรือนร่างตัวเองที่หน้ากระจก ตรงหน้าอกของผมมีรอยคิสมาร์กที่จอมยุทธ์ทำไว้เมื่อคืน เชื่อไหมว่าผมลอบหัวเราะออกมา ในหัวยังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่ใบหน้าหล่อชะงักอยู่ที่หน้าอกของผม จรดริมฝีปากบดจูบรุนแรงจนเกิดรอย พอนึกแล้วยังรู้สึกอุ่นตามรอยแดงที่เขาทำไม่หาย แล้วที่ผมหัวเราะออกมาก็คงเป็นเพราะผมรู้สึกว่าผมกำลังจะมีเจ้าของแล้ว...

 

12.00 น.

มื้อแรกของเรากลายเป็นมื้อกลางวันเสียอย่างนั้น ด้วยความอ่อนเพลียจึงพากันตื่นสาย ประกอบกับคุณจอมแต่งตัวนานมากกกกกกกกกกก เลือกเสื้อผ้านานจนผมงีบหลับไปได้หนึ่งตื่นทั้งๆ ที่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะใส่เพียงเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ กางเกงยีนส์สีเข้มขาดเข่าข้างหนึ่ง รองเท้าผ้าใบสีขาว แต่มูลค่ารวมกันผมว่าหลายบาทอยู่ เขาเป็นคนใช้ของแพงครับ ดูจากเสื้อผ้าที่ให้ผมยืมใส่อยู่ตอนนี้ก็ราคาเอาเรื่องอยู่ คือถ้าให้ผมซื้อใส่เองผมก็ไม่กล้าซื้อฮะ เสียดายเงินน่ะ ผมยิ่งจนๆ อยู่

ผมพาน้องมากินข้าวในห้าง ให้เขาเลือกอะไรที่เขาอยากกินแล้วผมจะเลี้ยงเอง แต่น้องกินถูกกว่าที่ผมคิดไว้มาก เขาเลือกกินเพียงสุกี้ร้านดังเท่านั้น บ่นว่าไม่ได้กินนานแล้วจากนั้นก็เดินนำลิ่วเข้าไปในร้านเฉยเลย ไอ้เราก็ได้แต่เดินตามก้นไป

ระหว่างมื้ออาหารเราได้พูดคุยกันมากมาย ผมรู้สึกว่าน้องมันพูดเก่งขึ้น ดูเป็นตัวของตัวเองขึ้นยังไงก็ไม่รู้สิ

“พี่ตินๆ ต่อไปนี้พี่คอยขับรถรับส่งผมได้ไหม เดี๋ยวผมจ้างก็ได้ ช่วงนี้ผมสอบผมกลัวง่วงจนขับรถไม่ไหว”

“ได้ ไม่ต้องจ้างหรอกเดี๋ยวพี่คอยรับส่งเราเอง”

“เพื่อความสะดวก งั้น...พี่ย้ายมาอยู่กับผมนะ”

ผมตกใจ ไม่เคยเตรียมใจสำหรับการย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยสักนิด อย่างที่บอกว่าผมชอบอิสระ แล้วไม่มีแฟนมาก็นาน จำความรู้สึกตอนอยู่กับแฟนแทบไม่ได้แล้ว ตอนผมมีแฟนผมก็ไม่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันนะ มีมาค้างด้วยกันบ้างแต่ส่วนมากอยู่บ้านใครบ้านมันครับ ซึ่งผมคิดว่าการที่จะย้ายมาอยู่กับน้องมันผมต้องไม่เป็นภาระเขา ผมต้องดูแลเขาให้ดี คิดแบบนี้ก็มาพร้อมกับคำถามที่ว่า’ผมดีพอที่จะดูแลจอมยุทธ์หรือยัง?’

“เอ่อ...น้องจะไม่รำคาญพี่เหรอ เคยอยู่คนเดียวมาตลอด”

“ลองดูก่อน มันลดความเหนื่อยของพี่ได้นะ ถ้าพี่ต้องคอยรับส่งผมแต่ต้องตื่นแต่เช้าออกจากบ้านมาหาผมแม่งโคตรไกลเลย อยู่ด้วยกันจะเป็นไรไป มาถึงขนาดนี้แล้วพี่”

“ขนาดนี้คือขนาดไหน?”

แกล้งถามหยอกไปอย่างนั้น แต่ผมไม่คิดว่าน้องจะเสียอาการถึงขั้นเคี้ยวอาหารแล้วกัดลิ้นตัวเองได้ นั่งมองแล้วก็ขำ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าน้องน่ารักขึ้นว่ะ

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะพี่ติน ย้ายมาอยู่กับผมนะ”

“อื้ม ได้ ให้ย้ายมาวันไหน?”

“วันนี้เลย”

และแล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นไวมากราวกับความฝัน หลังจากกินสุกี้กันเสร็จน้องก็บอกให้ผมขับรถกลับมาที่บ้านเพื่อขนเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นไปอยู่กับเขา โดยมีน้องมันคอยช่วยจัดของใส่กระเป๋าอยู่ข้างๆ ผมทำตัวไม่ถูกเลยที่พาน้องมันมาบ้านโดยไม่ทันได้เตรียมตัว คือบ้านผมไม่ได้จัดไว้เพื่อต้อนรับใครเลย สภาพบ้านคืออยู่คนเดียว แต่น้องมันไม่บ่นสักคำ เขาสามารถเดินไปมาในบ้านผม นอนบนโซฟาที่มีฝุ่นเกาะได้โดยไม่รังเกียจอะไร

ตอนขับรถมาจอดที่หน้าบ้าน ชาวบ้านก็ตื่นตระหนกกันหมดที่มีรถราคาแพงขนาดนี้มาจอดหน้าบ้านผม แถมผมดันเป็นคนขับอีก จากคนเดินเท้าเข้าบ้านบ้าง ขี่มอเตอร์ไซค์บ้าง จู่ๆ กระโดดมาขับรถราคาหลายสิบล้านก็เป็นที่สนใจสิครับ เย็นนั้นแม่ผมโทรมาถามเลยว่าผมค้ายาหรือเปล่า คบเพื่อนเกเรแก๊งค้ายาหรือไม่ ต้นเหตุเพราะขับรถหรูกลับมาบ้านเท่านั้นเอง แหม ปากหอยปากปูนี่เร็วจริงๆ นะครับ

แต่ผมก็บอกแม่ไปว่าไม่ใช่รถผม แก้ตัวไปต่างๆ นาๆ โดยที่เจ้าของรถตัวจริงนั่งข้างๆ ผมนี่แหละ แม่โทรมาตอนที่ผมนั่งกินข้าวกันอยู่ที่คอนโดน้อง ไอ้เราก็เปิดลำโพงคิดว่าแม่จะโทรมาถามไถ่อะไรปกติเลยไม่มีอะไรต้องปิดบัง สรุปคุณนายจั่วหัวมาด้วยประโยคที่ว่า ‘มาร์ติน ลูกค้ายาหรือเปล่า เอาปัญญาที่ไหนหารถหรูๆ มาขับ?’ ผมนี่หน้าแห้งเลยฮะ กว่าจะแก้ตัวได้ ส่วนน้องมันคือนั่งขำจนแทบสำลักข้าว

จอมยุทธ์นั่งกินข้าวผัดฝีมือผมจนอิ่มแปล้ ผมเห็นน้องเอนหลังนั่งลูบพุงแล้วก็อาสาทำความสะอาดเอง

“น้องไปนั่งเล่นเถอะ เดี๋ยวพี่ล้างจานให้”

“ก็ได้ พี่ติน เดี๋ยวช่วยผมสรุปสอบวิชาหนึ่งนะ”

ได้อยู่แล้ว อะไรที่ผมช่วยได้มีหรือผมจะไม่ทำ หลังจากเขาเดินไปจัดเตรียมหนังสือเรียนออกมารอผมอยู่ที่โซฟา ผมก็จัดการล้างจานให้เรียบร้อย แล้วออกไปช่วยเขาสรุปบทเรียน ทั้งคอยสอน อธิบาย และสรุปใจความสำคัญให้ กระทั่งผ่านไปดึกดื่นเหมือนว่าน้องมันจะเข้าใจเนื้อหามากพอสมควรผมเลยให้เขาพักได้ คือถ้าไม่เข้าใจผมไม่อยากให้เขาหยุดน่ะครับ อยากให้จับใจความอะไรได้บ้างสักหน่อยก็ดี พรุ่งนี้จะได้มาต่อเนื้อหาได้ ดีหน่อยที่น้องมันหัวไวผมเลยไม่ต้องเหนื่อยมาก

สติผมก็ไม่ค่อยจะมีด้วยแหละฮะวันนี้ คือผมไม่เคยเห็นเขาใส่แว่นสายตา ไม่เคยรู้ด้วยว่าเขาใส่คอนแทคเลนส์ตลอด ทว่าตอนนี้น้องมันใส่แว่นติวหนังสือกับผมอ่ะครับ โคตรน่ารักเลยยยย ถ้าให้ผมเลือกมองหนังสือกับมองหน้าน้อง ผมก็เลือกมองน้องนะครับ สมาธิหายหมด กว่าจะสอนกันจบเลยกินเวลามาถึงดึกเลยทั้งที่เนื้อหาไม่ได้ยากสำหรับผม แม่ง ผมหลงน้องมันขนาดนี้เลยเหรอ โคตรไม่เป็นตัวเองเวลาอยู่ด้วยกันนี่คือความรู้สึกอะไรกันแน่ น่าหงุดหงิดชะมัด

ความน่าตื่นเต้นไม่ได้อยู่ที่ผมกลายเป็นคุณครูพี่ตินได้มองลูกศิษย์ใส่แว่นแล้วเผลอมองบ่อยๆ แต่เป็นการนอนด้วยกันคืนนี้ต่างหาก มันคือจุดเริ่มต้นของการย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบเต็มตัว ผมไม่รู้ต้องทำตัวยังไง ควรนอนฝั่งซ้ายหรือขวา? นอนด้วยกันต้องทำยังไง ผมกอดเขา หรือเขากอดผม? ทุกอย่างดูเก้ๆ กังๆ ไปเสียหมด ไม่ใช่แค่ผม น้องมันก็ด้วย!!!

อะไรคือการนอนตัวแข็งทื่อขนาดนั้นวะน้อง แล้วจะให้พี่ทำยังไง ผมก็นอนตัวแข็งทื่อตามสิครับ!

“เอ่อ น้อง...คือ...อึดอัดไหม ให้พี่ขยับไปอีกได้นะ”

ผมบอกไปทั้งที่ตัวเองจะตกเตียงอยู่แล้ว แต่เพื่อที่จะหาเรื่องคุยทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้เลยต้องหยิบยกเรื่องไร้สาระมาพูดไว้ก่อน

“พี่ ทำตัวให้มันธรรมชาติหน่อย เกร็งอะไรผมล่ะ”

โอ้โห น้องเกร็งไม่ต่างจากพี่เลยยังจะทำปากดี จอมยุทธ์ดึงผมให้เข้าไปนอนใกล้ๆ ก่อนยกขาข้างหนึ่งมาก่ายผมไว้แล้วดึงมาห่มมาคลุมกายเราทั่งคู่ ด้วยความง่วงทำให้ผมกับน้องต่างคนต่างหลับในเวลาไม่นาน

แล้วผมก็สะดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อตกใจเสียงหายใจที่ดังขึ้นใกล้ๆ ตอนแรกนึกว่าผีอำครับ คนมันไม่ชินกับการนอนกับใครอ่ะเนอะ ปรากฎว่าเป็นน้องมันที่นอนหันหน้าเข้าหาผม แล้วผมก็โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้รู้แค่ว่าอุ่นชะมัด

ผมกระชับอ้อมกอดเล็กน้อยก่อนปิดเปลือกตาลง พาตัวเองดำดิ่งสู่นิทราอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

_____________________ 

TALK 

พี่ตินนี่คนหรือไมโครเวฟ ถามจีงงงงง อบอุ่นจังเลยพ่อเอ๊ยยยย อะไรก็ยอมน้องไปหมด น้องให้ทำอะไรก็พยักหน้าหงึกๆ เมะหืมๆอือๆ อ่ะเนอะ เชื่องเป็นลูกหมาเลยพี่ 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

เรามีแจกลายเซ็นต์ที่บูธเซ้นส์บุ๊ควันเสาร์ที่ 5 ตุลาคม เวลา 13.00-14.30 น.  

ใครว่างแวะมาหากันได้นะคะ♥ 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น