กรกากี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 14 ไอ้โม่งอาละวาด

ชื่อตอน : chapter 14 ไอ้โม่งอาละวาด

คำค้น : ระทึกขวัญ

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 253

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2562 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 14 ไอ้โม่งอาละวาด
แบบอักษร

14...    ไอ้โม่งอาละวาด           

       สิบนาทีต่อมา.. 

             วิชุดาฟื้นขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่บนเตียงฉุกเฉินบนรถพยาบาลคันหนึ่ง ที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูง

         ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอถูกห่อด้วยผ้าห่ม มีไอ้โม่งดำห้าคนนั่งรายล้อมเธออยู่ในรถด้วย

      ตัวหัวหน้าร่างกายสูงใหญ่หุ่นล้ำบึกคล้ายๆคนเหล็ก พอเห็นวิชุดาฟื้นมันก็ลุกขึ้นย่างสามขุมมาหาเธอ ทำท่าขึงขังคล้ายจะประสงค์ร้าย

     วิชุดาตกใจสุดขีด หลับหูหลับตายกเท้ายันโครมเข้าให้

    ไอ้โม่งโดนบาทาเต็มๆยอดอก หงายท้องล้มทั้งยืน ร้องเอะอะลั่นรถ

           วิชุดาเคยโดนไอ้โม่งดำเล่นงานมาแล้วจึงหวาดกลัวมาก เธอกรีดร้องโวยวายและอาละวาดสุดเหวี่ยง หยิบฉวยทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือขว้างปาใส่พวกไอ้โม่งเป็นการใหญ่

        วิชุดา ยกถังออกซิเจนทุ่มใส่เปิดทาง แล้วกระโจนจากเตียงไปเปิดประตูรถ ตั้งใจจะกระโดดหนี ทั้งๆที่รถกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง

     โชคดีที่พวกไอ้โม่งช่วยกันตะครุบตัวเธอไว้ได้ก่อน ม่ายงั้นงานนี้ต้องมีการบาดเจ็บล้มตายเกิดขึ้นแน่ๆ

     กว่าจะปิดประตูท้ายรถที่ถูกกระแสลมพัดต้านลงได้ ก็ล่อเอาพวกมันวุ่นวายทุลักทุเลพอประมาณ

    วิชุดา หน้าซีดเผือด คิดว่าไม่แคล้วโดนตืบแน่ เพราะพวกคนร้ายต้องเดือดดาล ที่เธออาละวาดและพยายามจะหนี 

    แต่แทนที่พวกมันจะแสดงอาการโกรธเคือง กลับพากันมองเธอแล้วอมยิ้มแปลกๆชวนสงสัย   

       วิชุดาก้มมองตัวเองแล้วสะดุ้งเฮือก เมื่อพบว่าร่างกายเธอเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ผ้าห่มโรงบาล อาภรณ์ติดกายชิ้นเดียวที่เธอมี ไม่รู้มันอันตรธานหายไปไหน  

          วิชุดาทั้งโกรธทั้งอาย พาลยกเท้าเตะผ่าหมากห้องเครื่องไอ้ตัวหัวหน้าที่สะเออะเข้ามาใกล้เต็มเหนี่ยว

      คนถูกเตะร้องจ้าก ล้มลงไปนอนหน้าเขียวดิ้นปั้ดๆด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

       ทั้งๆที่ถูกพวกลิ่วล้อจับแขนทั้งสองไว้ไม่ให้ขยับ แต่วิชุดาที่อาละวาดสุดเหวี่ยง ใช้เท้าทั้งสองที่เป็นอิสระ ถีบผู้คนและข้าวของรอบกาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์การแพทย์ ล้มคว่ำแตกหักระเนระนาด

             ลิ่วล้อตัวหนึ่ง เงื้อมือจะเข้าไปตบสั่งสอนตัวป่วนซักฉาดสองฉาด 

               แต่ไอ้ตัวหัวหน้า ที่เพิ่งหายหน้าเขียวร้องห้าม แล้วลุกขึ้นยืนจ้องหน้าวิชุดาในระยะประชิด

        ดวงตาสีเหล็กใต้หน้ากากไอ้โม่งดูดุดันน่ากลัว จนวิชุดาต้องก้มหน้าหลบสายตา

          วิชุดาตัวสั่นงันงก คิดว่าคราวนี้ต้องตายแน่ๆ แต่คนที่ถูกเธอทำร้ายถึงสองครั้งสองครา กลับพูดกับเธออย่างสุภาพอ่อนน้อมแทนที่จะใช้กำลังกับเธอ

       “ คุณเจ็นเซ็น กรุณาฟังผมอธิบายก่อน ไม่ต้องกลัว พวกผมมาดี พวกเรามาเพื่อช่วยคุณ ” หัวหน้าไอ้โม่งชี้แจง และก้มลงเก็บผ้าห่มบนพื้นรถคืนเจ้าของ

                  วิชุดารีบคว้ามาห่มร่างกาย แล้วมองไอ้โม่งร่างยักษ์อย่างเคลือบแคลงสงสัย 

     “ วันนั้นเล่นงานฉันซะปางตายวันนี้บอกจะมาช่วย คิดจะเล่นตลกอะไร ? พวกแกเป็นใคร ? ต้องการอะไรกันแน่ ? ” เธอถามเป็นชุด

                   หัวหน้าไอ้โม่งอึ้งไปแป๊บนึง แล้วถอดหน้ากากไหมพรมที่สวมปิดหน้าตัวเองออกแทนคำตอบ

                   ใบหน้ามันหล่อเหลาแบบโหดๆ คล้ายๆอาร์โนลในเรื่องคนเหล็ก  

      “ โรแบร์โต้ ! ”  วิชุดาอุทาน

               โรแบร์โต้ คือลูกน้องคนสนิทของโทนี่ ดังนั้นไอ้โม่งคนอื่นๆ ก็คือพวกลูกสมุนมาเฟียนั่นเอง  

     “ คร้าบ คุณผู้หญิง ผมเอง ” โรแบร์โต้ก้มหัวคำนับ ตอบยิ้มๆ

         เหมือนยกภูเขาออกจากอก วิชุดายิ้มออกมาได้ รีบซักถามความเป็นมาว่าเรื่องราวเป็นยังไง ทำไมถึงบุกเข้าไปลักพาตัวเธอออกมาจากมือตำรวจได้

         โรแบร์โต้เล่าให้ฟังว่า โทนี่โกรธแค้นพวกตำรวจมากที่ไม่ยอมให้ประกันตัว จึงสั่งให้พวกเขามาลักพาตัววิชุดาจากโรงพยาบาล

       โรแบร์โต้กับพวกปลอมเป็นเจ้าหน้าที่โรงบาลแฝงตัวเข้าไป พอได้โอกาสก็เปลี่ยนชุดไอ้โม่งบุกเข้าไปใช้ปืนยาสลบยิงพวกตำรวจที่เฝ้าหน้าห้อง ก่อนเข้าไปจัดการนังตำรวจทอมด้วยวิธีเดียวกัน 

         พวกเขาเห็นวิชุดาสลบไม่ได้สติ จึงเอาผ้าห่มโรงบาลห่อและอุ้มพาดบ่าลงบันไดหนีไฟมาขึ้นรถพยาบาล ซึ่งปล้นชิงมาเตรียมไว้ที่ประตูหลังตึก แล้วเผ่นแนบหนีออกมาอย่างลอยนวลจนกระทั่งถึงตอนนี้

       ถึงวิชุดาจะนึกตำหนิ ที่โรแบร์โต้รีบร้อนจนลืมหยิบเสื้อผ้าเธอติดมือมาด้วย แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณพวกเขาที่เสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเธอออกมา

     “ ขอบคุณคุณโทนี่ กับพวกคุณทุกคนมาก ” วิชุดากล่าวกับทุกคน และขอโทษขอโพยโรแบร์โต้

     “ เมื่อกี้ฉันตกใจ เลยทำร้ายคุณไป ขอโทษนะคะ ”

                   โรแบร์โต้หัวเราะไม่ถือสา

     “ แฮะๆ ไม่เป็นไรครับ ”

                         วิชุดา มองออกไปนอกรถที่กำลังห้อตะบึงไปด้วยความเร็วสูง      

     “ นี่เรากำลังจะไปไหนกันคะ? ” เธอถามเบาๆ

     “ เรากำลังจะไปที่จุดนัดพบ เพื่อส่งคุณขึ้นรถอีกคันครับ ” โรแบร์โต้ตอบตามตรง

                  วิชุดาอ้าปากจะซักต่อ แต่อยู่ๆคนขับก็แตะเบรกกะทันหัน ทำให้ทุกคนที่อยู่ด้านหลังหัวทิ่มหัวตำไปตามๆกัน

       คนขับเปิดช่องกระจกหลังเบาะ หันหน้ามาร้องตะโกนสั่งพรรคพวกที่อยู่ด้านหลัง

 “ ทุกคนหาที่ยึดเกาะและเตรียมอาวุธให้พร้อม ข้างหน้ามีตำรวจมาตั้งด่าน ฉันจะเลี้ยวอ้อมไปอีกทาง โทรไปบอกอาโทนี่ที่จุดนัดพบด้วย ว่าเราเจอปัญหาแล้ว ”

              น้ำเสียงเจ้าหนุ่มคนขับ แฝงความมีอำนาจเหนือทุกคน

            เขาคือ เปาโลเดอโอโร่ หลานชายแท้ๆของคุณโทนี่

           เปาโล เป็นชายหนุ่มวัยเบญจเพส หน้าตาคมคาย ตาและผมสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกดี

                ถึงเขาจะเหี้ยมโหดเลือดเย็นไปหน่อย แต่เขาก็เฉลียวฉลาดสุขุมลุ่มลึก ช่วยอาบริหารงานใหญ่น้อยในแก๊งได้เป็นอย่างดี

             โทนี่โปรดปรานและไว้วางใจเปาโลมาก จึงตั้งให้เป็นรองหัวหน้า มีอำนาจสูงสุดในแก๊งรองจากโทนี่  ลูกน้องทุกคนต่างให้ความเคารพยำเกรง

      “ ครับ คุณเปาโล เดี๋ยวผมโทรบอกนายเอง ” โรแบร์โต้น้อมรับคำสั่ง

       เปาโลหันกลับไปขับรถต่อ เขาเร่งความเร็วแซงเข้าเลนซ้ายสุด พอใกล้จะถึงด่านตำรวจ เขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวขวาตัดหน้ารถทุกคันเข้าซอยเล็กๆข้างทางอย่างน่าหวาดเสียว

          รถที่ขับตามมาทางเลนขวาต่างเบรกกันเอี๊ยดอ๊าดลั่นถนน คันหลังๆเบรกไม่ทันชนท้ายกันเปรี้ยงปร้างโครมครามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รถติดเป็นแถวยาวเยียด การจราจรบริเวณนั้นกลายเป็นอัมพาตในบัดดล

             พวกตำรวจที่ตั้งด่านโกรธแค้นมาก พวกเขารีบวิทยุแจ้งเหตุ ให้ทุกท้องที่สกัดจับรถพยาบาลต้องสงสัยที่หลบหนีไปทันที

        ด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดบวกกับโชคเข้าข้าง ในที่สุด เปาโลก็ขับรถหนีการไล่ล่าของตำรวจ พาทุกคนมาถึงจุดนัดพบได้อย่างปลอดภัย

    จุดนัดพบของพวกเขา คือ ปั๊มน้ำมันแบบหยอดเหรียญบริการตัวเองแห่งหนึ่งแถวนอกเมือง ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายสิบกิจการบังหน้าของคุณโทนี่เจ้าพ่อมาเฟียแห่งลาสเวกัส

      ในปั้มว่างเปล่าปราศจากผู้คน มีรถจอดอยู่ใกล้ๆมิเตอร์หัวจ่ายน้ำมันคันเดียว

       เปาโล เลี้ยวรถผ่านป้ายหน้าปั๊มที่เขียนว่า “ปิดปรับปรุงชั่งคราว” เข้าไปจอดต่อท้ายรถเบ็นซ์ เอส.คลาสสีดำคันนั้น แล้วเปิดประตูลงจากรถ

        โรแบร์โต้พาวิชุดาลงจากรถมาสมทบกับเปาโล ส่วนพวกลิ่วล้อลงมากุลีกุจอช่วยกันเติมน้ำมันใส่รถพยาบาลที่ขโมยมาตามแผนที่วางไว้

          เปาโลกับโรแบร์โต้ พาวิชุดาไปส่งที่รถเบ็นซ์

          โทนี่นั่งเปิดแอร์รออยู่ในรถเบ็นซ์ รีบเปิดประตูลงมาต้อนรับอย่างยินดี

         “ ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดฉันก็ช่วยเธอออกมาได้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ? ” เขากล่าวอย่างห่วงใย

      “ ค่ะ ฉันไม่เป็นไร ” วิชุดาตอบอย่างเกรงใจ

                      โทนี่ยิ้มแป้น

       “ ดีแล้ว ม่ายงั้นเจ้าออสก้ามันฆ่าฉันแน่ ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องคุ้มครองเธอเอง ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีกเป็นอันขาด ” เขาให้คำมั่น

              วิชุดาซาบซึ้งน้ำตาคลอ ออกปากขอบคุณแล้วขอบคุณอีก จนโทนี่ขี้เกียจจะฟัง

                เจ้าพ่อเวกัส หันไปสั่งงานหลานชายกับลูกน้องคนสนิท

      “ เปาโล แกกับโรแบร์โต้ พาลูกน้องกลับขึ้นรถ แล้วขับออกไปทำตามแผนเดี๋ยวนี้ ”

       ทั้งสองคนรับคำพร้อมกัน ต่างต้อนลูกน้องขึ้นรถ แล้วขับออกไปจากปั๊ม เพื่อล่อพวกตำรวจให้ไขว้เขวตามแผนที่วางไว้

            กับคนอื่นโทนี่ดูโหดร้ายดุดัน แต่กับวิชุดาเขาไม่ต่างกับคุณลุงใจดีคนหนึ่ง สีหน้าแววตาเป็นห่วงเป็นใยของเขา ทำให้วิชุดารู้สึกเคารพเขาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

         “ ยัยหนู เราต้องไปกันอีกไกล หลังปั๊มมีห้องน้ำ เธอจะเข้าก่อนมั้ย ? จัดการซะให้เรียบร้อย จะได้ไม่ขลุกขลักกลางทาง ” โทนี่กล่าวเสียงอ่อนโยน          

                  วิชุดาสั่นศีรษะ

      “ ไม่เป็นไรค่ะ รีบออกเดินทางเลยดีกว่า ว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอคะ ? ” เธอถามซื่อๆ

                   โทนี่หัวเราะ

    “ ที่ไร่ฉันมีสนามบินลับ ฉันจะพาเธอไปขึ้นเครื่องหนีไปแม็กซิโก ” เขาเอียงหน้าบอกข้างหูหญิงสาว

      “ แม็กซิโก ? ” วิชุดาอุทาน หน้าตาเหรอหรา

      “ ไม่ต้องกังวล ฉันเตรียมนักบินพร้อมเงินสดพอคเก็ทมันนี่ไว้ให้เธอแล้ว เที่ยวให้สนุกนะ เรื่องเงียบเมื่อไหร่ ฉันจะส่งคนไปรับเธอกลับมา ”

          โทนี่ มองหน้าวิชุดาอย่างงงๆ แทนที่เธอจะปิติยินดี กลับทำตาเหลือกจ้องไปข้างหลังเขา แล้วช็อกหมดสติทรุดลงไปกองกับพื้น  

       โทนี่จะเข้าไปประคอง แต่รู้สึกว่ามีคนเล่นพิเรนทร์เอาน้ำมาฉีดใส่หลังเขา ทำเสื้อสูทตัวโปรดราคาแพงลิบของเขาเปียกชุ่มโชกไปหมด   

        โทนี่โกรธจนตัวสั่น หันขวับกลับไป กะจะเล่นงานคนที่บังอาจล่วงเกินเขาให้ตายคาตีน

        แต่ไอ้บ้านั่นเล่นไม่เลิก มันฉีดน้ำใส่หัวหูหน้าตาโทนี่ จนเปียกมะล่อกมะแล่กเหมือนลูกหมาตกน้ำ

          โทนี่ตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่ามันคือไอ้โม่งดำฆาตกรโรคจิต และสิ่งที่มันถืออยู่ในมือไม่ใช่ท่อฉีดน้ำอย่างที่คิด แต่เป็นหัวจ่ายน้ำมันเบนซิน

     พอราดน้ำมันเสร็จสรรพ ไอ้โม่งดำ ก็จุดไฟโยนใส่ ฌาปนกิจเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่สดๆทั้งเป็นทันที

     “ อย่า ! ” วิชุดา ฟื้นขึ้นมาตะโกนห้ามสุดเสียง แต่ไม่ทันการ

       ไฟลุกโชนท่วมร่างโทนี่ เขากรีดร้องโหยหวน วิ่งสะเปะสะปะไปทั่ว ก่อนจะล้มลงกลิ้งเกลือกดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส  

   อึดใจเดียว เขาก็ขาดใจตายอย่างสยดสยอง กลายเป็นศพไหม้เกรียมตัวหงิกงอดำเป็นตอตะโก

          วิชุดา กลัวไอ้โม่งจนก้าวขาไม่ออก ได้แต่กรีดร้องสุดเสียงเรียกให้คนมาช่วย

        ไอ้โม่งดำหันขวับมามองด้วยแววตาอำมหิต มันชักมีดปลายแหลมออกมา และเดินย่างสามขุม เข้าไปหาวิชุดาอย่างประสงค์ร้าย..

 

                                  ******

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น