I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[2] : หนึ่งคำถาม

ชื่อตอน : [2] : หนึ่งคำถาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2562 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[2] : หนึ่งคำถาม
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[2]  

'I-RIS RED' 

 

20.00 น. @Giorgio Restaurant 

กันย์ในชุดเดรสสีดำเรียบร้อยก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ก่อนจะกวาดสายตามองความหรูหราของร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของตึกสูงด้วยความตื่นเต้น แบบเธอเคยเห็นมันแต่ในซีรี่ย์อ่ะนะพอมาเห็นกับตาตัวเองมันสวยดี บรรยากาศมืดสลัวๆ ใต้แสงเทียนและแสงไฟนีออนมากมายจากวิวด้านนอก 

“สวัสดีครับคุณผู้หญิงไม่ทราบว่าได้จองไว้ไหมครับ? ” พนักงานเดินเข้ามาถาม 

“อ๋อ จองไว้แล้วค่ะ” กันย์ยื่นมือถือที่มีรูปถ่ายใบจองในนามชื่อบริษัทของเธอให้แก่พนักงาน 

“โอเคครับ งั้นเชิญทางนี้ครับ” 

“ค่ะ” 

ร่างบางหันตัวเดินตามพนักงานหนุ่มที่กำลังพาเธอเดินไปยังโต๊ะก่อนจะหยุดที่โต๊ะมุมในที่ดูแยกออกมาจากคนอื่นๆ มีผนังมีซุ้มกั้นระหว่างโต๊ะดูเป็นส่วนตัวมากๆ น่าจะเป็นโซนวีไอพีเพราะวันนี้เธอมาพบลูกค้าในนามของบริษัท บริษัทคงน่าจะจองโต๊ะวีไอพีให้เพื่อสร้างความประทับใจให้ลูกค้าและได้คุยหารือเรื่องงานกันแบบส่วนตัว 

“ต้องการรับอะไรก่อนไหมครับ? ” พนักงานถาม 

“ขอเป็นน้ำเปล่าแล้วกันนะคะ ฉันขอรอลูกค้าก่อน” 

“ได้ครับ” 

พนักงานหันตัวไปหยิบเหยือกน้ำมารินใส่แก้วให้กันย์ก่อนจะก้มหัวอย่างสุภาพแล้วเดินจากออกไปเพื่อให้เวลาส่วนตัวกับเธอ หญิงสาวมองออกไปยังมุมอื่นๆ ของร้าน มองอาหารที่ลูกค้าคนอื่นกำลังทานหน้าตามันไม่เหมือนอาหารอเมริกาเลยออกแนวอาหารอิตาลีหรือฝรั่งเศสแต่เท่าที่ดูจากชื่อร้านเธอเดาว่ามันน่าจะเป็นร้านอาหารอิตาลีแน่ๆ 

เอาเข้าจริงพอมองของกินแล้วหิวเลยนะเนี้ย ดูโต๊ะนั้นกำลังกินพิซซ่าก็อยากกินบ้าง เมื่อไหร่ลูกค้าเธอจะมาเนี้ย เธอจะได้สั่งอาหารมากินเสียที งบบริษัทจะสั่งให้กระจายเลยอยากใช้เธอมาพบลูกค้าดีนัก ทั้งๆ ที่เวลานี้ควรจะเป็นเวลาส่วนตัวสิตอนนี้เธอควรนอนอ้าซ่าบนเตียงดูหนังสักเรื่องแล้ว แต่กลับต้องมานั่งทำหน้าสวย ฉีกยิ้มหวานอยู่อีก 

“เธอคงเป็นพนักงานจากบริษัท Romanai ใช่ไหม? ” เสียงเข้มดังขึ้นจนกันย์ตกใจ หญิงสาวเงยหน้ามองพร้อมรอยยิ้มหวานแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อคนตรงหน้าของเธอคือผู้ชายคนนั้นคนที่อยู่ในลิฟต์กับเธอเมื่อกลางวัน ผู้ชายที่ว่าเธอว่ามีตาไว้ประดับใบหน้าเหรอนั่นแหละ 

“ผมถามว่าคุณใช่พนักงานบริษัท Romanai ไหม? ” ชายหนุ่มพูดย้ำถามอีกครั้งเมื่อเห็นกันย์ยังคงนิ่ง 

“...ชะ...ใช่คะ อย่าบอกนะคะว่าคุณคือคุณลูเซียโน่ โรเรนโซ่? ” หญิงสาวถามออกไปแบบงงๆ 

“ใช่ ฉันเอง” ลูเซียโน่ไม่พูดเปล่าเขาทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะฝั่งตรงกันข้ามกับกันย์ยืนยันความมั่นใจให้หญิงสาวว่าเขาเนี้ยแหละคือลูกค้าของเธอ 

นี่โลกกลมหรือเวรกรรมของเธอเนี้ย!  

หญิงสาวได้แต่ร้องประท้วงในใจตัวของเธอตอนเนี้ยหดเล็กลงเลยแบบรู้สึกหายใจหายคอไม่ค่อยคล่องเลยอ่ะ จะคล่องได้ยังไงกันก็เขาและเธอเจอกันไม่ค่อยดีนักแถมเธอยังทำตาขวางใส่อีกฝ่ายไว้อย่างเสียมารยาทมากด้วยแล้วแบบนี้เธอจะขายงานผ่านไหมเนี้ยถ้าไม่ผ่านเธอจะต้องโดนประเมินให้ไม่ผ่านงานแน่ๆ หรือบริษัทจะกลั่นแกล้งเธอเพราะเธอมาทำหน้าที่อิมพอร์ตเอ็กพอร์ตประสานงานลูกค้านะไม่ใช่ฝ่ายขายแล้วทำไมถึงส่งเธอมาขายงานลูกค้าเนี้ย 

“คุณจำฉันได้ไหมคะ? ” 

“จำได้สิ ผู้หญิงที่มีตาไว้แค่ประดับใบหน้า” 

นั้นไง! เวรกรรมของนังกันย์!  

“ฉันต้องขอโทษคุณอีกทีนะคะที่ทำเสียมารยาทแบบนั้น” 

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ถือสา แล้วนี่สั่งอะไรหรือยัง? ” ลูเซียโน่หยิบเอาเมนูอาหารขึ้นมาอ่านก่อนจะหันไปบอกพนักงานที่มารอรับออเดอร์ “เอา Lasagna , Ossobuco alla Milanese , Pizza Napoletana เธอจะเอาอะไรไหม? ” 

“ไม่เอาค่ะ” กันย์ตอบเพราะเอาเข้าจริงพอเห็นหน้าเขาเธอล่ะลืมความหิวไปเลยอยากจะคุยๆ งานให้มันจบไวๆ ไม่อยากยืดเยื้อมานั่งกินอะไรเพราะอึดอัดมากที่อยู่กับเขา 

“งั้นเอาแค่นี้” ชายหนุ่มหันไปสั่งพนักงาน 

“ครับ งั้นสักครู่ครับ” พนักงานหันตัวเดินออกไป 

“งั้นเรามาเข้าเรื่องงานเลยดีกว่าไหมคะ ดิฉันเอาเอกสารมาด้วยอยากให้คุณโรเรนโซ่ลองอ่านดู” กันย์หันตัวไปหยิบเอาเอกสารของบริษัทที่เธอเอาติดมือมาด้วยเพื่อให้เขาดูประกอบการตัดสินใจในการที่จะว่าจ้างบริษัทของเธอส่งออกสินค้าของเขาให้ 

“ฉันว่าเรากินข้าวกันก่อนดีกว่า ฉันเป็นคนชอบคุญงานหลังอาหาร” เสียงเข้มของชายหนุ่มทำเอากันย์ที่กำลังจะยื่นแฟ้มเอกสารให้เขาถึงกับนิ่งชะงักลงรีบชักมือกลับพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ประดับใบหน้าในทันที 

“แต่ดิฉันว่าดูเอกสารพลางๆ ไประหว่างรออาหารก็ได้นิคะ” 

“ไม่ ฉันไม่ชอบทำอะไรนอกเหนือแบบที่ฉันเคยทำ งานจะคุยหลังอาหารเท่านั้น ส่วนตอนนี้ฉันจะคุยกับเธอแทนหรือถ้าเธอไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้งั้นเราก็ไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอีก” 

“โอเคค่ะ หลังอาหารก็หลังอาหาร” 

หญิงสาวรีบพูดขึ้นเพราะกลัวว่าลูเซียโน่จะไม่ยอมคุยกับเธอเพราะอย่างที่บอกไงถ้าเธอขายงานไม่ได้มีหวังเธอโดนประเมินไม่ผ่านงานแน่ๆ เธอไม่อยากหางานใหม่หรอกนะ นี่มันนิวยอร์กนะมหานครที่คนมาทำงานมาเริ่มต้นชีวิตใหม่วันล่ะหลายร้อยคนแน่นอนถ้าเธอตกงานแล้วต้องหางานใหม่เธอจะต้องไปแข่งขันกับคนนับร้อยที่กำลังหางานไง 

“งั้นตอนนี้เรามาทำความรู้จักกันหน่อยดีกว่า” 

ลูเซียโน่เท้ามือลงบนโต๊ะจ้องมองหน้ากันย์ด้วยสายตาที่แลดูลึกซึ้งเหมือนมีอะไรในนั้นมันทำให้กันย์รู้สึกใจเต้นเล็กน้อยเพราะสายตาแบบนี้มันเป็นสายตาของผู้ชายที่สนใจในตัวเธอ เห็นแบบนี้เธอก็เคยมีแฟนมาก่อนนะ เพราะฉะนั้นเธอเลยมองออกแต่แค่ความรักของเธอมันไม่ประสบความสำเร็จเท่านั้นเอง 

“ฉันชื่อกันย์ค่ะ เป็นคนไทยมาทำงานที่นิวยอร์ก ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” 

“ไม่ๆ ฉันไม่ได้อยากรู้จักเธอเรื่องนั้น” 

“แล้วคุณอยากรู้เรื่องไหนละคะ? ” 

“ก็แบบว่าเธอมีแฟนหรือยัง? ” 

“...มะ...มันเกี่ยวกับเรื่องงานด้วยเหรอคะ? ” 

“เกี่ยวสิก็ถ้าฉันตกลงซื้อขายกับบริษัทเธอ เธอก็ต้องทำหน้าที่ติดต่อประสานงานกับฉันเราคงได้พบและคุยกันมากขึ้นถ้าเธอมีแฟน แฟนเธออาจจะมีปัญหาเรื่องนี้ก็ได้ เรื่องหึงหวงมันไม่เข้าใครออกใคร” 

“อ๋อ ไม่มีหรอกค่ะ” 

“เธอไม่เคยมีแฟนเลยเหรอ ในอายุเท่านี้แล้ว? ” 

“เคยมีค่ะ หลายคนมากด้วย ถ้านับทั้งนิ้วมือนิ้วเท้าคงไม่พอหรอก แต่ก็ล้มเหลวและเลิกไปทุกคน คบกันส่วนมากไม่ถึง 5 เดือนหรอกค่ะ” 

กันย์ตอบออกไปตรงๆ เพราะตอนนี้เธอโสดมาก โสดมาปีกว่าแล้ว หลังเรียนจบเธอก็เลิกกับแฟนคนล่าสุดของเธอเพราะเรื่องเดิมๆ คือเรื่องเซ็กส์นั่นแหละ เธอไม่ยอมมีเซ็กส์กับพวกนั้นก็เลยนอกใจนอกกายเธอ แน่นอนเธอไม่ง้อเธอก็เลยเลิกแล้วก็ตัดสินใจมาทำงานที่นี่ หมกมุ่นกับการทำงานดีกว่าเบื่อจะโฟกัสเรื่องผู้ชายแล้ว 

“ว่าแต่ทำไมคุณจะต้องโฟกัสลึกขนาดนี้ด้วยคะ? ” 

“ก็ฉันอยากรู้นิ อย่าคิดมากสิก็แค่คิดว่าเปิดใจคุยกัน” 

ลูเซียโน่พูดเสียงเรียบ ดวงตายังคงจ้องมองหญิงสาวไม่ละไปไหนเพราะยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหลในใบหน้าหวานนั้น ไหนจะเรียวผมลอนสีน้ำตาลทองที่ถึงผ่านการทำสีก็ยังคงเงางามสุขภาพดีจนชวนมอง ทุกๆ อย่างมันสวยงามไปหมดเลย และที่เขาถามเธอแบบนั้นก็เพราะอยากแน่ใจว่าเธอจะไม่มีแฟนคอยอยู่ ไม่มีพันธะใดๆ กับเธอให้มั่นใจว่าเธออยู่ตัวคนเดียวที่นี่เพราะมันคงจะง่ายสำหรับเขาที่จะเข้าถึงเธอมากกว่านี้ด้วยวิธีง่ายๆ ของเขาเอง 

“แต่ฉันไม่คิดว่าเราสนิทกันถึงขั้นจะเปิดใจคุยกันขนาดนั้น ถ้าเป็นที่ประเทศไทยเราคงจะไม่ถามเรื่องส่วนตัวกับคนที่เพิ่งคุยกันครั้งแรกค่ะเพราะมันถือว่าเสียมารยาท” 

กันย์ตัดสินใจพูดออกไปเพราะเธอไม่ได้มองว่ามันคือการเปิดใจเลยเพราะเธอไม่ได้อยากจะเปิดใจอะไรกับเขาสักนิดแต่การที่เขามาถามเธอและเธอต้องตามเพราะคำว่าลูกค้าบังคับเธอ เธอมองว่ามันคือการก้าวก่ายลุกล้ำเรื่องส่วนตัวของเธอมากกว่า ซึ่งคนมารยาทดีเขาคงไม่ทำกันหรอก 

“เหรอ แต่ที่นี่อเมริกา ที่ที่คนอิสรเสรีในการพูดและถาม” 

“แต่ฉันไม่ได้เกิดและโตในอเมริกาค่ะเพราะฉะนั้นฉันไม่อิน” 

“งั้นฉันขอถามเธอข้อสุดท้ายได้ไหม? ” 

“ถ้าฉันตอบคุณข้อนี้คุณจะยอมเลิกถามแล้วคุยเรื่องงานกับฉันใช่ไหมคะ? ” 

“ใช่ ถ้าเธอตอบฉัน ฉันจะเซ็นชื่อลงในสัญญาเลย เธอจะขายงานฉันผ่านและได้รับคำชื่นชมจากหัวหน้าของเธอ เธอจะผ่านการประเมิน มันคือสิ่งที่เธอต้องการใช่ไหม งั้นเรามาแลกความต้องการกัน คำถามสุดท้ายกับสิ่งที่เธอต้องการ โอเคไหม? ” 

“โอเคค่ะ งั้นถามคำถามของคุณมา ฉันพร้อมตอบ” กันย์จ้องมองสบตากับลูเซียโน่ 

“เธอเคยมีเซ็กส์กับใครไหม? ” 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

เฮียลูเขาเป็นคนตรงๆค่ะ ตรงเหลือเกินแม่! ตรงแบบน่าโดนตบมากกว่าได้คำตอบนะคะเฮียขา 

ความคิดเห็น