มรินาล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่23 คืนเจ้าของ

ชื่อตอน : ตอนที่23 คืนเจ้าของ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่23 คืนเจ้าของ
แบบอักษร

"ไหนคุณเล่ามาสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ"

วายุภักษ์เริ่มถามคาดคั้นหลังจากนั่งรอหญิงสาวจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยอยู่พักใหญ่

" อย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้ว ฉันเห็นงูตัวใหญ่มากอยู่ในห้องฉัน"

" งู ไหนคุณบอกว่าเป็นคนไง ผมงงไปหมดแล้ว" ชายหนุ่มรู้สึกสับสนกับสิ่งที่หญิงสาวบอก

" ฉัน..คือ ฉันจะเล่าคุณยังไงดี" สิรินตราไม่รู้จะเรียบเรียงเหตุการณ์ยังไงก่อนดีเพราะเธอก็ยังไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตัวเองได้สัมผัสและพบเจอมา

"เล่าตามที่คุณเห็นเลยไง"

" ถ้าฉันบอกว่า ฉันเห็นงูกลายร่างเป็นคน คุณจะเชื่อฉันไหมคะ" หญิงสาวยั้งเชิงถามชายหนุ่มอย่างเกรงจะถูกกล่าวหาว่าบ้า

" อือ ..คุณเห็นจริงๆเหรอ คุณไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม" ชายหนุ่มจ้องไปในนัยน์ตาเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้หลอนไปเอง

" นี่คุณกำลังคิดว่าฉันเป็นบ้าอีกแล้วใช่ไหม" สิรินตราเริ่มหงุดหงิด

" ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงคิดแบบนั้นล่ะ"

" คุณหมายความว่าไง คุณไปรู้อะไรมาค่ะ มันเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า" หญิงสาวสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา

" ผมยังบอกคุณตอนนี้ไม่ได้ แต่ผมอยากรู้เรื่องของคุณ คุณช่วยเล่ารายละเอียดให้ผมฟังหน่อย"

" ใช่ค่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" วีดาเอ่ยแทรกขึ้นมาหลังจากเธอปลีกตัวไปโทรศัพท์รายงานเรื่องที่เห็นให้ใครบางคน

" ฉัน......" สิรินตราเล่าเหตุการณ์ที่เธอเห็นตั้งแต่ตื่นนอนขึ้นมาอย่างละเอียดให้สองพี่น้องฟัง

" คุณบอกว่าเขาพูดกับคุณด้วย พูดว่าอะไร" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อฟังเรื่องจบ

" เขาบอกว่าฉันลืมอดีต ลืมสัญญาอะไรบางอย่าง แล้วก็...."หญิงสาวหยุดนิ่งไปไม่กล้าเล่าต่อว่าคนๆนั้นบอกว่าเธอเป็นชายาของเขา

"แล้วก็อะไรคุณ" ชายหนุ่มคาดคั้น

" เอ่อ ไม่มีแล้ว " หญิงสาวตัดบทอย่างอึกอัก

"แน่ใจเหรอ " ชายหนุ่มถามย้ำไม่แน่ใจในท่าทีของหญิงสาว

" ค่ะ" สิรินตราตอบไม่เต็มเสียงนัก

" คุณรินคะ ฉันมีอะไรจะให้คุณค่ะ" วีดาซึ่งยืนฟังเรื่องราวมานานโปร่งขึ้นมาพร้อมยืนของบางอย่างที่เตรียมมาให้หญิงสาว

" ยัยวี แน่ใจเหรอ" วายุภักษ์สบสายตากับน้องสาวอย่างไม่มั่นใจว่าควรจะให้สิ่งที่นำมากับหญิงสาวหรือไม่แต่วีดากลับพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าสิ่งที่ทำเธอมั่นใจแล้ว

" นี่มันอะไรคะ ให้ฉันทำไม" หญิงสาวแปลกใจเมื่อวีดายื่นกล่องไม้ให้เธอ

" มันเป็นสิ่งสำคัญมาก คุณต้องเก็บไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นเป็นอันขาด" วีดากำชับก่อนห้ามเมื่อเห็นสิรินตราจะเปิดมัน

" เออคุณเปิดตอนคุณอยู่คนเดียวดีกว่าค่ะ"

" บางทีสิ่งที่คุณสงสัยมันอาจจะชัดเจนขึ้น ถ้าคุณได้สิ่งนี้ไป " วีดากล่าวยิ่งสร้างความฉงนสงสัยให้กับหญิงสาวมากขึ้น

" คุณหมายถึงเรื่องที่ฉันชอบเห็นในหัวบ่อยๆนะเหรอ"

" ค่ะ"

" ผมจะช่วยหาคำตอบอีกทางหนึ่ง " วายุภักษ์อาสา

" ขอบคุณมากค่ะ ที่ช่วยเหลือฉันทุกอย่าง ทั้งที่จริงๆแล้วคุณไม่ต้องลำบากขนาดนั้น"

" ไม่ลำบากอะไรเลย ผมเต็มใจช่วยคุณ ปกป้องคุณอยู่แล้ว เออ ผมหมายถึงคุณเป็นลูกน้องผมน่ะ ที่สำคัญเรื่องที่ผมสงสัยมาตลอดหลายปีบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของคุณ" ชายหนุ่มเผลอพูดความรู้สึกไปโดยไม่ทันระวังจนทำให้หญิงถึงกับทำสีหน้าแปลกใจ

" แหม่พี่ เปลี่ยนเรื่องแทบไม่ทันนะ" วีดาเย้าพี่ชายด้วยรู้ดีถึงความรู้สึกที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้า

" งั้นผมกลับก่อนแล้วกัน วันนี้เป็นวันหยุดของคุณไม่อยากรบกวนนาน" วายุภักษ์ตัดบทเปลี่ยนเรื่องอย่างเก้อเขิน

" แล้วที่คุณมาหาฉันในวันนี้ คุณมีอะไร นอกจากนี้รึเปล่าค่ะ เรื่องงานไหม"

" เปล่าหรอก ผมก็เอาสิ่งนี้มาให้คุณแค่นี้ล่ะ แล้วผมก็จะเข้าไปหมู่บ้านด้วย"

" ส่วนวี ก็มาเป็นฉากให้พี่ชาย " วีดาพูดเย้าเล่นจนคนเป็นพี่ชายหันมาทำตาเขียวใส่ซึ่งสิรินตราได้แต่มองคนทั้งสองอย่างงงๆเนื่องจาก ไม่เข้าใจท่าทีเหล่านั้น

...

 

 

" วี พี่ถามจริงๆนะ เรามั่นใจแล้วเหรอว่าคุณรินเขาเป็นเจ้าของ" วายุภักษ์ถามน้องสาวหลังจากขับรถออกมาจากบ้านพักสิรินตราได้สักพัก

" วีเองไม่แน่ใจหรอกค่ะ"

" อ้าว!"

" แต่พ่อแน่ใจพี่ "

" พ่อเอาความแน่ใจมาจากไหนในเมื่อพ่อให้เรามาสืบหาข้อมูลไม่ใช่เหรอ แล้วเท่าที่พี่เห็น เราไม่เห็นทำอะไรเลย"

"ทำไมจะไม่ทำล่ะพี่ วีทำแล้วค่ะ แล้วก็บอกพ่อแล้วด้วย"

"นี่หมายความว่า .."

" ใช่ค่ะ คุณรินเธอมีสัญญาลักษณ์บนเรือนร่าง วีเห็นกับตา ตอนเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า"

" นี่เราไปแอบมองเหรอ โรคจิตนะเรา"

" แหม่พี่ วีเป็นผู้หญิงนะ ไม่คิดอกุศลหรอก ถ้าพี่ก็ว่าไปอย่าง"

" ทำไม พี่คิดอะไร"

" หึ วีรู้นะว่าพี่รู้สึกยังไงกับคุณริน สายตามันฟ้อง"

"อย่าทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย ยัยตัวแสบ พี่แค่ห่วงใยเขา"

" ห่วงใยแบบไหนล่ะค่ะ เพื่อน ลูกน้อง หรือคน..รัก "

" แบบไหนพี่ไม่รู้ พี่รู้เพียงแต่ว่าพี่อยากปกป้องดูแลเขาเท่านั้น ไม่อยากให้เขามีอันตรายใดๆ ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้พี่เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"

" หรือมันจะเกี่ยวกับสิ่งที่เราสงสัยกันทั้งหมด"

" อือ ผู้เฒ่าเท่านั้นที่จะตอบได้ เราลงไปกันเถอะถึงแล้ว"

 

 

" สุดท้าย คุณก็มา ฉันรออยู่เลย"เสียงนั้นดังขึ้นหลังจากคนทั้งสองมาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนไม้หลังเล็กตามมาด้วยร่างชายชราหลังค่อมงอถือไม้เท้าเดินยักแย่ยักยัน

" รู้ได้ไงครับว่าผมจะมา"

" ฉันรู้เสมอในสิ่งที่อยากรู้"

" งั้นท่านรู้สินะครับ ว่าผมมาด้วยเรืี่องอะไร"

" เรื่องในอดีต ร้อยห้าปีที่ผ่านมา"

" ท่าน!"ชายหนุ่มตะลึงงันกับสิ่งที่ได้ยิน

"ฉันจะเล่าให้ฟังเรื่องเมื่อครันนั้น ครันที่ตัวฉันได้พบเจอกับเรื่องราวประหลาดล้ำ ตอนฉันยังเด็กนัก"

"ทำไมผู้เฒ่าถึงยอมเล่าอย่างง่ายดายกันล่ะครับ ทั้งที่เมื่อก่อน ผมเองยังทำตัวไม่ค่อยดีกับท่านเลย"วายุภักษ์รู้สึกผิดที่เคยมองผู้เฒ่าไม่ดีนัก

"เพราะคุณคือคนที่ควรต้องรู้ตั้งนานแล้ว"ผู้เฒ่านั่งลงนอกชานเรือนก่อนเริ่มเล่าเรื่องราวแต่หนหลังให้ชายหนุ่มฟังอย่างไม่ปิดบัง

 

*****

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น