ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13 วัดดวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 480

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 วัดดวง
แบบอักษร

 

 

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในคาสิโน มุกไม่อยากจะเชื่อสายตา ทุกคนดูจริงจังกับกระดานบนโต๊ะที่วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด เธอไม่รู้ว่าเขาเรียกว่าอะไร แต่ด้านในเต็มไปด้วยแสงไฟพรึบพับ พร้อมเสียงเพลง ไหนจะกลิ่นบุหรี่ที่ลอยคว้างจนอยากจะสำลัก นี่เธอต้องมายืนในที่แบบนี้จริงๆงั้นเหรอ มุกเดินตามปรัชเข้าไปในโซนวีไอพี ในห้องนั้นตกแต่งด้วยโทนสีทองหรูหรา ภายในห้องเย็นเงียบเชียบแตกต่างจากด้านนอกที่เธอเดินผ่านมาลิบลับ มุกมองบอดีการ์ดที่ยืนรายล้อมผู้ชายสูงวัยดูภูมิฐาน เขาใส่ทองคำขาวและเพชรเม็ดโตน้ำงามเต็มไปหมด สาวที่นั่งคลอเคลียก็ดูเซ็กซี่ร้อนแรงจนเธอยังต้องหลบให้กับสายตาพิฆาตคู่นั้น ส่วนสายตาผู้ชายสูงวัยก็มองจ้องร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าตาไม่กระพริบ

"สวัสดีครับเฮีย...."ปรัชเปิดคำพูดดูดีตามมารยาท ไม่รู้เสี่ยนึกยังไงถึงอยากท้าดวลโป๊กเกอร์กับเขา

"เฮ้ย...มีของดีไม่เห็นส่งต่อว่ะ ลื้อนี่ไม่ธรมมดานะ"เสี่ยกำชัยลูกค้าวีไอพี ลอบมองมุธิตาตาอย่างเอาจริงเอาจัง

"ยังไม่เบื่อนะเฮีย คนนี้ติดสัญญาอีกยาว!"ปรัชยักคิ้วหนึ่งข้างให้มุก ก่อนจะหันไปยิ้มให้เสี่ยกำชัย จริงๆก็คงไม่กล้าส่งต่อให้เขา ลำพังตัวปรัชเอง ยังติดห่วงเส่นหาจนถอนตัวแทบไม่ขึ้น พูดมากกว่านี้เธอคงได้ฟึดฟัดใส่เขาอีกครั้งเป็นแน่

มุกลอบมองใบหน้าของปรัช ก่อนที่เธอจะถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆเขาก็คงไม่ได้หลอกพาเธอมาขายจริง ๆสินะ.....ไม่นานเกมพนันก็เริ่มต้นขึ้น

"สิบล้าน"เสี่ยลากชิปไปไว้ตรงกลางเพื่อวางเดิมพันให้อีกฝ่ายสู้ตาม

"ฮืม...!"ปรัชลอบมองสีหน้าของเสี่ย เขามั่นใจว่าเกมส์นี้เขาแพ้ยับ แต่ก็มิวายลากชิปสู้ตามให้เสี่ยได้ใจ

"อั๊วชนะเว้ยเฮ้ย ฮ่าๆ!"เสี่ยกำชัยดีอกดีใจ ก่อนจะลากทิปให้สาวอกล้นนมโตที่นั่งหอมแก้มรอทิปฟืดใหญ่

"คุณสู้ทำไม...?"มุกตีแขนปกรณ์ด้วยความลืมตัว เธอเสียดายเงินแทนเขา เงินเยอะขนาดนั้นหาทั้งชาติไม่รู้จะได้หรือเปล่า

ปรัชมองมุกแล้วอดกระตุกยิ้มไม่ได้ นอกจากสวยแล้วยังขี้งกด้วยเหรอเนี้ยะ ทว่าไม่นานเขาก็กลับไปทำหน้าจริงจังกับไพ่ที่ถือในมือ

"ยี่สิบล้าน!"เสี่ยลากชิปลงเดิมพัน ก่อนจะหอมแก้มสาวสวยข้างกายฟืดใหญ่

"ปรัชรู้ว่าตัวเองแพ้อีกแล้ว แต่ก็ยังตามน้ำเพื่อให้อีกฝ่ายได้ใจ...."

"คุณคะ....!"มุกเริ่มเสียดายเงินเดิมพัน นี่ถ้าเธอหาเงินได้ง่ายขนาดนี้ คงไม่ต้องมานั่งทำตามคำสั่งของเขาแบบนี้ ระหว่างที่นั่งดูมุกลอบมองใบหน้าคมคายจริงจัง แววตาของเขามุ่งมั่นมีประกาย แถมมีไหวพริบที่เฉียบคมจนเธอก็เดาไม่ออกบอกไม่ถูก มันคงเป็นพรสวรรค์หรือพรแสวงที่อยู่ในตัวของเขา ไม่งั้นเขาคงไม่ยืนหนึ่งอย่างทุกวันนี้แน่นอน

"อั๊วชนะอีกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ สนุกจริงเว้ย!"เสี่ยหัวเราะพอใจ ก่อนที่ไพ่จะวางเรียงรายอีกรอบ

"ฮืม...."ปรัชลอบมองสีหน้า เสี่ยกำชัยดูมั่นอกมั่นใจกว่าทุกๆครั้ง เขาจะรอให้อีกฝ่ายเดิมพันซะให้พอ เพราะเสี่ยคงต้องหมดหน้าตักในเกมส์นี้แน่นอน

"ยี่ลิบล้าน!"เสี่ยลากชิปมาวาง ก่อนจะยิ้มร่าอย่างพอใจ

ปรัชลากชิปไปกองตามที่เฮียเดิมพัน

"ยี่สิบล้าน!"เสี่ยลากชิปมาวางทับอีกครั้ง

"หกสิบล้าน!"ปรัชลากชิปหมดหน้าตักเกทับจนอีกฝ่ายนิ่งอึ่ง ถ้าไม่สู้ก็เสียฟรีสี่สิบล้าน เสี่ยกำชัยเริ่มเหงื่อไหลซึมออกมาอย่างร้อนรน แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องชนะ ไม่นานเสี่ยก็ลากชิปหมดหน้าตักไปวางสู้อีกฝ่าย เมื่อเป็นที่พอใจของทั้งสองฝ่าย เสี่ยก็เปิดไพ่และยิ้มกว้าง

"สเตรทฟรัส!"เสี่ยทำมือลากชิป ทว่า

"รอยัลสเตรทฟรัส A K Q J 10 " ปรัชพยักหน้าให้มุกรวบชิปทั้งหมด

มุกได้แต่เงอะงะ นี่มันอะไรกัน เขาหาเงินง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ แล้วที่เขาจ่ายหกสิบล้านแลกกับตัวเธอ มันก็คงเศษเงินของเขาล่ะสิ ผู้ชายคนนี้ฉลาดและร้ายสุดๆ

"โห....ลื้อนี่เก่งสมคำล่ำลือ มีเคล็ดลับอะไรบอกกันบ้างสิ...!"เสี่ยมั่นใจว่าเขาไม่ได้โกง แต่ทำไมเขาชนะขาดขนาดนี้

"ของแบบนี้มันบอกกันไม่ได้หรอกเฮีย รู้ๆกันอยู่...เอาเป็นว่าผมคืนเงินเดิมพันให้เฮีย ถือว่าสมนาคุณที่เฮียเป็นลูกค้าวีไอพีที่ดีมาโดยตลอด ถ้าอยากดวลก็ค่อยนัดกันใหม่นะครับ วันนี้ผมมีธุระต้องไปทำต่อ!"

"ลื้อนี่ใจดีจริง ๆ ไม่ผิดหวังเลย"เสี่ยยิ้มร่า ได้เงินกลับมาเกือบร้อยล้าน เมื่อครู่เล่นเอาเหงื่อแตกพลั่กเหมือนกัน ปกติก็เล่นแค่หลักสิบยี่สิบล้าน เจอหลักร้อยล้านก็ใจหายใจคว่ำไม่น้อยเลย

ทันทีที่ปรัชเดินกลับไปขึ้นรถ มุกเกิดคำถามในหัวมากมาย

"ทีกับเสี่ยทำไมยกเงินให้ง่ายๆ กับมุกทำไมมันยากเย็นจังล่ะคะ"

"มันไม่เหมือนกัน...!"ปรัชกระตุกยิ้มเล็กๆ พลางเกาคางไปมา ทำไมยิ่งพูดเธอยิ่งน่ารักขนาดนี้ ใจเขาเริ่มเต้นแรงจนไม่อยากจะคิดอะไรต่อไป

"เราจะกลับเลยไหมคะ?"

"ฉันจะไปเที่ยว" ปรัชไม่กล้าชวนตรงๆ จึงพูดอ้อมค้อมไปเรื่อย เพื่อไม่ให้เธอเข้าใจว่าเขารู้สึกแปลกๆกับเธอในตอนนี้ เขาพาเธอมุ่งหน้าไปที่ซากประตูโบสถ์เซนต์ปอล เป็นโบสถ์ที่หลงเหลือเพียงซากด้านหน้าของอาคาร ซึ่งทางขึ้นไปจะเป็นบันไดหิน และซากประตูโบสถ์เซนต์ปอลจะอยู่ด้านบนสุด เป็นเหมือนสัญลักษ์ของมาเก๊า ซึ่งตั้งอยู่ที่ใจกลางเมืองมาเก๊า

ปรัชจูงมือเธอเดินไปนั่งเล่นมุมสวนด้านหน้า มุกได้แต่มองมือที่เขาจับกุมไว้ ทำไมถึงรู้สึกดีเหลือเกิน เขาลืมตัวหรือตัวตนของเขาเป็นแบบนี้

ปรัชเองก็ลืมตัวเผลอส่งยิ้มให้เธอบ่อยๆ ก่อนจะหยุดมองตากันรับบรรยากาศแปลกใหม่ ในชีวิตเขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน แม้จะมีสาวๆเข้าหามากมาย แต่ทว่าหัวใจมันมืดมนปิดตายจนไม่ยอมรักใครจริงๆจังๆ ไม่ผิดหากคนอื่นจะตอกย้ำว่าเขานั้นรักแต่ตัวเอง ก็เขาเป็นแบบที่คนเหล่านั้นว่าจริงๆ ยิ่งบอดี้การ์ดรอบบ้านคงไม่ต้องสงสัย สมัยก่อนศัตรูเขาอยู่รอบด้าน แต่หลังจากเลิกธุรกิจสีเทาในไทยยังมีช่องว่างให้เขาหายใจหายคอและหลับเต็มอิ่มจริงๆ

"คุณง่วงเหรอคะ?"

"อืม!"เมื่อลมเย็นพัดผ่านมันทำให้เขารู้สึกตาปรือ จะดีแค่ไหนหากมีใครซักคนเข้ามาในชีวิต คอยอยู่เคียงข้างและปลอบใจในยามที่อ่อนล้าหรือสิ้นหวัง

"นอนตรงนี้สิคะ"มุกใส่กระโปรงจึงเลือกที่จะนั่งพับเพียบให้เขาหนุนตักเธอบนพื้นหญ้า เขาเอนกายลงมาจริงๆ ทันทีที่ปรัชปิดเปลือกตา มุกก็ได้แต่ลอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา มุกยกมือเล็กขึ้นมา แต่ต้องยกค้างไว้ที่ใบหน้าคม เธออยากใช้มือนั้นลูบหน้าลูบตาของเขา ทว่าเธอนั้นไม่มีสิทธิ์คิดเกินเลย เพราะเขาเน้นย้ำเสมอว่าเธอนั้นเป็นแค่นางบำเรอ เธอแสดงความรู้สึกได้แค่ในใจเท่านั้น มุกปล่อยมือลง ก่อนที่เขาจะคว้ามือนุ่มไปเกาะกุมแก้ม หล่อนตกใจจนตาโตแต่ก็ปล่อยมือไว้แบบนั้น มันรู้สึกดีไม่น้อยเลย เขาหลับตานิ่งอยู่แบบนั้นจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง

"เราไปเดินห้างเวเนเชี่ยนไหม เขาตกแต่ง สไตล์เมืองเวนิสของประเทศอิตาลีเลยนะ ถ้ามาที่นี่ใครๆก็ต้องนึกถึง"

"ไปสิคะ จริงๆมุกก็ไม่เคยมาเที่ยวมาเก๊าเลย" ส่วนใหญ่เธอจะไปยุโรป ถ้าแถบเอเชียน้องเธอจะชอบญี่ปุ่นและเกาหลีมากกว่า

ปรัชพาเธอมาจริงๆ บรรยากาศตรงหน้าก็เหมือนจำลองเมืองเวนิสมาเลย....เขากุมมือเธอเดินซื้อโน้นซื้อนี่จนมุกอดยิ้มไม่ได้ หรือนี่จะเป็นตัวตนจริงๆของเขา เขาชอบเก็บซ่อนมันไว้เวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอ แต่วันนี้เขาหลุดมันออกมา ซึ่งส่วนใหญ่เขาจะปล่อยแต่ด้านมืดออกมาให้เธอได้เห็น

"ไปนั่งเรือกัน"

"คะ!"ปรัชจูงมือเธอไปนั่งเรือที่เขาเรียกมันว่า กอนโดล่า ทันทีที่ก้าวเท้าขึ้นไปนั่ง ฝีพายก็เริ่มขับร้องเพลงตามแบบอิตาลีดั้งเดิม ฝีพายพาเธอและปรัชล่องไปโดยรอบ ผ่านสถาปัตยกรรม ตึกสวยสะพานโค้ง หรือแม้แต่ท้องฟ้าสีน้ำเงินด้านบน มันทำให้เธออดยิ้มไม่ได้จริงๆ เมื่อฝีพายเริ่มขับกล่อมบรรเลงเพลงรัก มันสามารถฉุดเธอเข้าสู่ภวังค์ความโรแมนติกตามแบบฉบับกอนโดล่าดั้งเดิม มุกสบตากับปรัชก่อนที่เขาจะจับมือเธอและยิ้มให้กับบรรยากาศตรงหน้า ทำไมต้องทำให้เธอใจเต้นขนาดนี้ ก่อนจะนึกคิดไป....นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้ทำอะไรแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อ อารมณ์และความรู้สึกก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทันทีที่ลงจากเรือเธอได้ภาพเป็นที่ระลึก ปรัชยื่นมันให้เธอ สวยมาก ภาพที่เธอถืออยู่มันสวยไปหมด เธอหยิบมันลงกระเป๋าก่อนจะก้มมองนาฬิกา นี่ก็เกือบสี่โมงเย็นแล้ว ทำไมเขายังไม่พาเธอกลับอีกนะ

"ไปหาอะไรอร่อยๆทานไหม?"ปรัชจับมือให้เธอเดินตาม ก่อนที่มุกจะอดถามไม่ได้จริงๆ

"ทำไมคุณถึงเกลียดมุกคะ...?"เมื่อมุกเอ่ยถามแค่นั้น ขายาวที่ก้าวฉับๆถึงกับหยุดนิ่งในทันที

"แล้วทำไมเธอต้องเป็นลูกไอ้ธานินทร์ล่ะ....?"

"คุณปรัชเรียกคุณพ่อแบบนี้ได้ยังไงคะ อย่างน้อยท่านก็อายุมากกว่าคุณและท่านก็จากไปแล้ว คุณควรจะให้เกียรติท่านบ้างนะคะ"

"เธอยังไม่รู้ล่ะสิ ว่าพ่อที่แสนดีของเธอทำเลวทรามอะไรไว้กับครอบครัวของฉัน...!"

"คุณพ่อทำอะไรคะ...?"

".........."ปรัชไม่ตอบจนมุกต้องแทรกขึ้กอีกครั้ง

"นี่เป็นคำตอบของคุณ เหตุผลที่คุณเกลียดมุก....เพราะคุณพ่ออย่างนั้นเหรอ ?"

"อือ....กลับเถอะ!"เมื่อพูดถึงศัตรู เขาก็หมดอารมณ์จะรับลมชมวิว ปรัชปล่อยมือเธอทันที....เขาจะใจดีกับเธอแบบนี้ไม่ได้ พ่อต้องผิดหวัง แม่ต้องเสียใจ ไม่ได้เด็ดขาด คิดได้ดังนั้นปรัชก็กระชากแขนเธอขึ้นรถ ก่อนจะมุ่งตรงไปที่สนามบิน มาเก๊า-กรุงเทพ เพียงชั่วโมงกว่ามุกก็กลับเข้ามาห้องเดิม ห้องที่เขากักขังเธอไว้เหมือนกับนักโทษ นักโทษที่ไม่มีแม้แต่โอกาสให้สู้คดี ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเธอคงมโนภาพฝันหวานไปเอง ก่อนจะหยิบภาพในกระเป๋าขึ้นมาดูว่าเรื่องในวันนี้คือเรื่องจริงหรือไม่ เขามองเธอแล้วยิ้ม....แบบนี้จะเรียกว่าเธอคิดไปเองงั้นเหรอ?

เช้ารุ่งขึ้น

"วันนี้ผมไม่กลับมาทานข้าวบ้านนะครับ"ปรัชสั่งป้านิดไม่ให้เตรียมอาหารเย็น วันนี้เขาต้องไปล่อเหยื่ออีกราย หากละเลยเธอจะหลุดมือไปจนวิ่งไล่ตามไม่ทัน

..............

บ้านตรีชาพรรณ

"พี่ปรัชมาแล้ว"ลูกแก้ววิ่งเข้าหาชายในฝันของเธอ ปรัชขับรถไปรับลูกแก้วเพื่อจะพาไปเดินเล่น เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ บางครั้งเขาก็รู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้จนทำร้ายไม่ลง แต่พอนึกถึงพ่อของเธอเขาก็ต้องทำตรงข้ามกับหัวใจทุกครั้ง

"ไปไหนดีครับ...?"

"ไปดูหนังดีกว่าค่ะ!"

"ไปสิครับ"

ขณะที่นั่งอยู่ในโรงภาพยนต์ แก้วก็เอาแต่แอบมองปรัชตลอดเวลา พี่ปรัชที่เธอหลงรักเขาหล่อมากจริงๆ หล่อชนิดที่ได้เกาะแขนเดินควงยังฟินกระจาย ยิ่งเป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจจากเขาคนนี้....เธอมั่นใจว่าสาวๆต้องเคลิ้มและหลงไหลไม่ต่างจากเธอแน่ๆ อยู่ๆลูกแก้วก็อิงแก้มซบไหล่กว้างอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกดีเหลือเกิน ในชีวิตไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย ถ้าพี่เขาบอกชอบเธอซักนิดมันคงจะดีกว่านี้ แก้วได้แต่สับสนกับรอยยิ้มหวานเยิ้มของเขา บางครั้งเขาก็อ่อนหวานอ่อนโยน แต่บางคราก็ดูเฉยชาเฉยเมยจนไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอกันแน่

21.00น.

"ดึกแล้วเข้าบ้านนะครับ...."ปรัชบอกเสียงหวานให้คนที่นั่งในรถกลับเข้าบ้านตัวเองเสียที

"แก้วยังไม่อยากจากพี่เลยค่ะ วันนี้แก้วมีความสุขมากเลย อยู่ต่ออีกนิดนะคะพี่ปรัช"

"อย่าดื้อสิครับ นอนดึกไม่สวยนะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว"

"งื้อ....คิดถึง"ลูกแก้วทำเสียงอ้อน ทว่าปรัชกลับเดินไปเปิดประตูรถให้เธอลง ตกลงเขาคิดยังไงกับเธอกันแน่ ขนาดอ้อนให้อยู่ด้วยเขายังร้อนรนรีบกลับ ทำไมเขาถึงไม่อยากอยู่กับเธอนานๆเหมือนที่เธออยากอยู่กับเขาล่ะ

"ฝันดีนะครับ!"ปรัชจุ๊บแก้มเธอหนึ่งครั้งก่อนจะรีบตีวงเลี้ยวกลับรถและมุ่งตรงเข้าบ้านเพราะนึกถึงใครบางคน

......................

คฤหาสน์เวชกุล

วันนี้เขาปลดโซ่ที่ขาเธอออกแต่หน้าประตูห้องยังมีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่ถึงสองคน ไหนจะรอบๆบ้านอีกเป็นสิบ มุกคิดเรื่องหนีไม่รู้กี่ครั้งแต่ทำเช่นไรก็ไม่อาจหลุดพ้นกรงมารที่เขากักขังเธอเอาไว้แต่เพียงผู้เดียวได้ ทันทีที่ได้ยินเสียงรถประมุขของบ้าน เธอรีบพุ่งเข้าที่นอนเพื่อแกล้งหลับ และสิ่งที่เธอคิดก็เป็นจริง เขาก้าวเท้ายาวเข้ามาใกล้ชิดเธอ แม้จะปิดไฟมืดมิดแต่เธอได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆของเขา...อยู่ใกล้ชิดแทบจะติดจมูกของเธอ

"หลับแล้วเหรอ......?"คนที่โน้มใบหน้าเข้าไปก้มมองหญิงสาวในความมืดถึงกับนิ่งเงียบ เธอคงแกล้งหลับล่ะสิ ถ้าเขาไม่เข้ามามีหรือที่เธอจะหลับก่อน ปรัชโน้มใบหน้าจะเข้าจุมพิตทว่าเขาต้องหักห้ามใจตลอดเวลา ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อและเดินหายวับเข้าไปในห้องน้ำ

"เฮ้อ....ทำไมไม่กลับไปอาบห้องตัวเอง!"มุกถอนหายใจเมื่อเขาหายวับไปในห้องน้ำ ก่อนจะบ่นเบาๆและข่มตาหลับอีกครั้ง ผ่านไปราวๆสิบห้านาทีมุกก็พร้อยหลับไปจริงๆ แค่รู้ว่าเขากลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยก็ทำให้เธอหลับสนิทแล้วหรือนี่ ใจหนอใจช่างไม่รักดีเอาซะเลย

คนที่อาบน้ำเสร็จเดินใส่บ็อกเซอร์ลงไปนอนข้างกายหญิงสาว เขาถือวิสาสะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ชิดคนหลับสนิท ทว่าเธอหอมเหลือเกิน หอมจนไม่สามารถนอกกายไปหากลิ่นใหม่ได้เลย ปรัชคิดว่าตัวเองแค่หลง คงไม่ได้รักเธอจริงๆ หากเขามีคนใหม่ หรือออกห่างจากเธอเขาก็คงลืมเธอได้เช่นกัน

......................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น