โคบี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 608

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มนั้งลงบนม้าหินอ่อน ใต้ร่มไม้ติดกำแพงหน้าบ้านห่างประตูทางเข้าไม่กี่เมตร

ในมือมีหนังสือเล่มหนึ่งกำลังถูกเปิดอย่างช้าๆทีละหน้า สายตากรอกตามตัวหนังสือพรางยิ้มอ่อนๆ

หัวข้อหนังสือ "บทเรียนวิชาเวทมนต์ ระดับม.ปลาย"

บทที่ 1. การควบคุมเวทมนต์ขั้นสูง

"หน้าสนุกแฮะ ถ้าเกิดโลกนี้มีเวทมนต์ ในร่างนี้ครองเวทประเภทใหนกันนะ" เด็กหนุ่มสบถขึ้นด้วยลอยยิ้มที่ตื่นตาตื่นใจ

ในหัวคิดทบทวนและใช้ร่างกายทำท่าทางเหมือนจะใช้พลังเวท มือขวาข้างถนัดชี้ไปด้านหน้าปากเอ่ยเรียกชื่อเวทมนต์ "กระสุนเพลิง,กระสุนน้ำ,กระสุนลม"

แต่กลับไม่มีการตอบสนอง มันทำให้เขาเหมือนคนบ้าที่กำลังทำท่าทางเรียนแบบตัวการ์ตูนในอนิเมะ

"เฮ้ออ...เราทำอะไรอยู่เนี้ย" ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกลับมานั้งที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม

หนังสือวิชาเวทมนต์ถูกปิดลงและวางไว้บนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิม

"พี่คะ แม่เรียกให้พี่ไปหาที่ห้องรับแขกคะ" เสียงหวานอ่อนลมุนดังมาจากด้านในของตัวบ้าน ก่อนเจ้าของเสียงจะวิ่งตรงมาที่เขา

"ทำอะไรอยู่คะ" เธอยื้นหน้ามามองตาเเอลก่อนจะถามออกมาเบาๆ

"อ้อ..ป่าวครับ" เเอลตอบพรางหันหน้าหลบสายตาเธอด้วยอาการหน้าแดง

มือเล็กๆจับมาที่แขนเด็กหนุ่มก่อนจะออกแรงดึงเบาๆให้เขาเดินตามไป "เร็วสิคะ เดี๋ยวเเม่รอนาน" เธอพูดออกมาพรางดึงมือให้เเรงขึ้น

คลืด....เสียงประตูกระจกบานเดิมเปิดออก แม่นั้งบนโซฟาหรูหน้าทีวีจอใหญ่ ในมือปรากฎสมุดเล็กๆเหมือนจะเป็นสมุด น๊ตอะไรสักอย่าง

เอ็มปล่อยมือเเอลก่อนจะวิ่งไปนั้งข้างๆแม่ "มานี้สิเเอล" แม่เรียกให้เขาเข้าไปหาด้วยลอยยิ้มที่อบอุ่น

เขาเดินตรงเข้าไปหาช้าๆด้วยท่าทางถ่อมตัว สมุดเล่มเล็กในมือถูกยื้นมาที่เขาเหมือนกับว่าจะมอบสิ่งนี้ให้ลูกชายอันเป็นที่รัก

"อะไรหรอครับ" เเอลทำหน้างงพรางใช้มือยื้นไปรับของจากแม่

"เปิดดูสิ"

แอลเปิดดูช้าๆตามที่แม่บอก ตัวหนังสือที่คุ้นตาแต่กลับมีบางอย่างแปลกออกไป อักขระแปลกๆถูกเขียนทาบมากับบทความนั้นๆ ทุกบนความจะมีอักขระแปลกๆแทรกทับอยู่จางๆ

"เร็วดังสายฟ้า โชคชตาข้าเป็นคนกำหนด อาวุธทั้งปวงอยู่ข้างข้า" บทความปริศนาที่ถูกขีดเส้นสีแดงโดดเด่น เหมือนกับต้องการสื่ออะไรบางอย่าง

แอลทิ้งตัวลงนั้งข้างๆน้องสาวสายตาจิตใจจดจ่อไปที่ข้อความในสมุด

บทความที่เขียนขึ้นเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่ควบคลุมทุกชีวิตในสงคราม ความเป็นตายของเหล่าทหาร อยู่ในกัมมือของเขา

แต่บทความหลายๆอย่างนั่่นกลับไม่บอกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นคือใคร และ สิ่งที่เขาทำในสงครามคืออะไร มันเหมือนเป็นนิยายที่เเต่งขึ้นมาเพื่อความสนุกเพียงเท่านั้น

"ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ" เเอลพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องของเขา ในมือยังคงถือสมุดไปด้วย

อี้กก...เด็กหนุ่มเปิดประตูเข้ามาด้านในของห้อง ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มฟูสีขาว หนังสือเล็มเดิมถูกเปิดอ่านต่อ

เขาอ่านบทความในสมุดด้วยความสนุก "นิยายนี้ใครเป็นคนเขียนกันนะ" ลอยยิ้มบนใบหน้าตอนที่กำลังอ่านช่างมีความสุข

เเอลอ่านนิยายจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว..จนเวลาผ่านไปจนเข้ายามค่ำคืน

"อาหารเย็นเสร็จแล้วนะพี่" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหน้าของประตู เเอลลุกขึ้นนั้งบนที่นอนด้วยอาการงัวเงีย

"เผลอหลับไปสะได้"เขาพูดพรางใช้มือเช็ดไปมาที่ดวงตา

จ้อกก..... เสียงท้องร้องจากอาการหิว

"หิวจังเลยแฮะ..ยังไม่ทานข้าวเที่ยงนิเรา"หลังจากพูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู

อี้ก....ประตูถูกเปิดออก หญิงสาวผู้เป็นน้องยืนรอเขาอยู่หน้าประตูู

"หนูคิดว่าพี่เป็นอะไรไปสะอีก มาเรียกตอนเที่ยงก็ไม่ตอบแถมล็อกประตูไว้อีก" เธอพูดพรางกัมมือของแอลเเน่น

แอลยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ"พี่ขอโทษนะ"

แล้วก็มีเสียงแม่ตะโกนเรียกมาไกลๆ

เอ็มดึงมือพี่่ชายเดินกรึ่งวิ่งไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวโดนด่า....

ความคิดเห็น