วาเลีย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้าหนี้ขี้หื่น~ปากนุ่มๆ1 NC+

ชื่อตอน : เจ้าหนี้ขี้หื่น~ปากนุ่มๆ1 NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2562 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าหนี้ขี้หื่น~ปากนุ่มๆ1 NC+
แบบอักษร

โอ้ย! ทำไมชะตากรรมต้องเล่นตลกกับชีวิตสาวแรกรุ่นอย่างฉันด้วยนะ

 

โถ่~ ยัยลูกปัดผู้น่าสงสาร จริงๆแล้วสาววัย 20 อย่างแกต้องกำลังเรียนมหาลัยแล้วใช้ชีวิตที่สนุกสนานกับเพื่อนๆอยู่สิ

 

แต่ชีวิตยัยลูกปัดคนนี้ดันลำเค็ญ ต้องดร็อปเรียนแล้วมาคอยทำงานพิเศษเพื่อหาเลี้ยงชีพและใช้หนี้ก้อนโตของแม่ แถมยังต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่อีกเพราะแม่ฉันป่วยต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น

 

ฉันต้องคอยขับไอ้แดงคันน้อยมันเป็นรถมือสองที่ฉันซื้อมาในราคาถูกเพื่อคอยขับไปรับซื้อของมือสองแล้วเอาไปขายต่อในตลาด หลังจากขายเสร็จฉันก็ต้องไปทำงานพิเศษในร้านกาแฟกับร้านสะดวกซื้อด้วย

 

หลังจากตรากตรำขายของจนเสร็จก็ถึงเวลากลับบ้านเอาเงินไปจ่ายหนี้

 

@หน้าบ้าน

 

“ก๊อกๆๆๆๆๆ!!”

 

“เห้ยๆๆ ถึงเวลาจ่ายหนี้แล้วเปิดประตูหน่อย!!” เสียงเรียกของเจ้าหนี้ที่ฉันไปกู้นอกระบบมา

 

“ขะขอโทษนะจ๊ะ คือลูกฉันยังไม่กลับมาเลย รอลูกฉันกลับมาก่อนได้มั้ยที่ตัวฉันไม่มีเงินเลย” แม่เดินออกมาบอกพวกเจ้าหนี้นอกระบบที่มีสีหน้าโหดเหี้ยมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน

 

“คิดจะเบี้ยวกันรึไง!! เพียะ!!” พวกมันไม่ฟังอะไรเลยง้างมือตบหน้าแม่เต็มแรง

 

“เปล่านะจ๊ะ ฉะฉันไม่ได้จะเบี้ยว!”

 

“นี่พวกแกทำอะไรน่ะ!!!” ฉันวิ่งเข้ามาขวางเพราะมันกำลังจะง้างมือตบแม่ฉันอีกครั้ง

 

“ถ้าแกทำร้ายแม่ฉันอีกฉันจะไปแจ้งตำรวจแล้วก็จะไม่จ่ายหนี้แกด้วย!!” ฉันตะโกนใส่หน้าพวกมันจนคนแถวนั้นเริ่มเข้ามามุงดู

 

“งั้นก็เอาเงินมาสิว่ะ!!”

 

“นี่ไง!! เอาไปให้หมดเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะหาเงินมาจ่ายให้หมด พอใจรึยัง?!” ฉันเดือดมากจนถึงกับพลั้งปากพูดไปโดยไม่คิด

 

“จ่ายมาแต่แรกก็จบ แล้วถ้าพรุ่งนี้ไม่จ่ายล่ะก็ อย่าหาว่ากูไม่เตือน” สีหน้าที่โหดเหี้ยมของมันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่ามันจะทำร้ายฉันจริงๆ

 

ตายล่ะ! เสือกปากหมาไปบอกว่าจะจ่ายหนี้ทั้งหมดพรุ่งนี้ แล้วฉันจะไปหาเงินจากไหนล่ะเนี่ยยยยย!

 

“แม่เป็นอะไรมั้ย?!”

 

“มะแม่ไม่เป็นไร”

 

“เข้าบ้านกันเถอะ” ฉันพยุงตัวแม่เข้าไปพักในบ้านทันที

 

“ลูกปัดมากินข้าวสิลูก” ทั้งๆที่เพิ่งโดนทำร้ายมาแท้ๆแต่แม่ก็ยังไปเตรียมข้าวเย็นมาวางไว้ที่โต๊ะให้ฉัน

 

“แม่กินไปก่อนเลย เดี๋ยวหนูต้องออกไปทำงานแล้ว” แล้วฉันก็ออกจากบ้านเพื่อไปทำงานพิเศษต่อทันที

 

ระหว่างที่ฉันกำลังเหม่อลอยขับไอ้แดงไปทำงานพิเศษ

 

“โคร้มมมมมม!!” ชิบหายแล้ว! เสือกขับไปจูบตูดรถใครว่ะเนี่ย

 

ฉันรีบลงจากรถทันทีเพื่อลงไปดูความเสียหายที่เกิดขึ้น

 

ตะแต่ว่ารถที่ฉันขับไปชนมันดันเป็นหรูราคาแพงที่ชาตินี้ทั้งชาติฉันก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าซ่อมรถเขาได้หรอก

 

ชวยแล้วไง รถฉันไม่มีประกันด้วยทำยังไงดีล่ะ

 

ฉันได้แต่ยืนหน้าเด๋อเอ๋อรับประทานอยู่ริมถนน

 

“นี่!! ขับรถประสาอะไรว่ะ ตาบอดรึไง ไม่เห็นเหรอว่ามีรถอยู่ข้างหน้าเนี่ย!!” ชายหนุ่มหน้าตาดีที่เป็นเจ้าของรถหรูเดินลงมาพร้อมกับคำด่าที่พลั่งพลู

 

“ขะขอโทษค่ะ ฉะฉันขอโทษ” ฉันรีบยกมือไหว้ขอโทษเขาทันที

 

“เรียกประกันมาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม!”

 

“คะคือว่า รถฉันไม่มีประกันหรอกค่ะ”

 

“อะไรนะ! งั้นเธอจะรับผิดชอบรถฉันยังไง?!” เขาตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดัง

 

“คือว่า ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินอ่ะค่ะ เอาเบอร์ฉันไปก่อนได้มั้ยคะเดี๋ยวฉันจะหาเงินมาจ่ายค่าซ่อมทีหลัง”

 

“คิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ?!”

 

สายตาเย็นชาที่ดูเหยียดหยามกันสุดๆนี่มันอะไรกันนะ มองแบบนี้ตบหน้ากันเลยดีกว่า!

 

“ฉันพูดจริงๆนะคะ แต่ถ้าคุณรีบงั้นให้ฉันทำงานชดใช้ก็ได้นะคะ ฉันทำได้ทุกอย่างเลยไม่ว่าจะเป็นงานอะไรฉันก็ไม่เกี่ยงค่ะ”

 

“หึ!” จู่ๆหน้าตาเย็นชาก็กับมีรอยยิ้มที่มุมปาก

 

“งั้นก็จอดรถเน่าๆของเธอไว้นี่แหละ และตามฉันมา!” เขากระชากฉันขึ้นรถตัวเองทันที

 

“ดะเดี๋ยวสิคะ ฉันต้องไปทำงานพิเศษนะคะ”

 

“เดี๋ยวฉันจะเป็นนายจ้างให้เธอเอง แล้วเธอต้องคอยทำงานใช้หนี้ค่าซ่อมรถฉันด้วย” เขาพูดจบก็บึ่งรถออกไปทันที

 

@คอนโดหรู

 

“ที่นี่ที่ไหนคะ?”

 

“ที่ทำงานเธอไง”

 

รถหรูถูกจอดหน้าคอนโดและเขาก็พาฉันขึ้นไปบนห้อง

 

ที่นี่ช่างเป็นคอนโดที่ดูดีเหลือเกิน แค่ประตูก็ดูหรูสุดๆแล้วไม่อยากจะคิดเลยว่าข้างในห้องจะหรูขนาดไหน

 

ฉันจินตนาการถึงการตกแต่งภายในที่หรูหราจากหน้าห้องเขา

 

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกภาพในหัวของฉันก็สลายหายไปในพริบตา

 

ฉันถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นสภาพห้องข้างใน

 

ในห้องเขาช่างเป็นฝันร้ายที่แย่สุดๆเลย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่วางละเกะละกะ จานที่ใช้แล้ววางเน่าไปทั่ว ถุงขนมและขวดเหล้าเปล่าวางเกลื่อนเต็มห้องไปหมด ไหนจะเศษฝุ่นผงตามพื้นอีก

 

“นี่มันห้องคนจริงๆเหรอเนี่ย อุ๊ปส์!!” ฉันปิดปากแทบไม่ทัน เผลอพูดความคิดในหัวออกมาจนได้

 

“ก็ห้องคนน่ะสิ แล้วเธอก็ต้องมาเป็นแม่บ้านให้ฉันด้วย”

 

ฉันถึงกับเสียวสันหลังวาบ

 

เอ๋~ เป็นแม่บ้านงั้นเหรอ?

 

“ฉันเป็นแม่บ้านให้คุณได้นะคะ แต่ว่าวันนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษที่อื่นก่อน ไม่อย่างงั้นฉันจะไม่มีเงินจ่ายพวกเงินกู้นอกระบบพรุ่งนี้ เดี๋ยวพวกมันจะมาทำร้ายแม่ฉันอีก”

 

“เธอติดหนี้พวกมันเท่าไหร่?”

 

“สองหมื่นค่ะ”

 

“แค่สองหมื่นใช่มั้ย อ่ะนี่ แค่นี้เธอก็มาเป็นแม่บ้านให้ฉันได้แล้วใช่มั้ย” จู่ๆเขาก็หยิบแบงค์พันมาให้ฉันปึกนึง นี่มันต้องเกินสองหมื่นแน่ๆ!

 

“ค่ะ” ฉันรับเงินมาแล้วก็วิ่งเข้าไปจัดการทำความสะอาดห้องให้เขาทันที

 

เงินมางานก็เดินค่ะ

 

ว่าแต่...จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะเนี่ย

 

เอิ่ม...งั้นเก็บขยะก่อนแล้วกัน ฉันถือวิสาสะไปหยิบถุงขยะที่วางอยู่ในครัวมาเก็บขยะที่ถูกทิ้งอยู่เกลื่อนห้อง

 

หลังจากเก็บขยะ เก็บเสื้อผ้าที่วางกองเข้าตู้และกวาดถูห้องเสร็จสายตาฉันก็ไปสะดุดเข้ากับกล่องลังใบนึง

 

“อะไรล่ะเนี่ยทำไมมาวางกองอยู่ตรงนี้” ฉันเปิดดูว่าในกล่องมันคืออะไร

 

“ถ้วยรางวัลเหรอ?” ทำไมเอาถ้วยรางวัลมาเก็บไว้ในกล่องลังแบบนี้ล่ะ แถมยังมีตั้งเหรียญรางวัลตั้งเยอะเลยด้วย

 

“หืมมม ชนะเลิศการแข่งขันเทควันโดงั้นเหรอ นาย อชิระ อธิษฐ์โภคิน นี่ชื่อเขาเหรอเนี่ย” ฉันแปลกใจมากที่คนขี้เกียจแม้แต่จะทำความสะอาดห้องอย่างเขาถึงได้รางวัลชนะเลิศกับเขาด้วย

 

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสงสัยหรอกนะลูกปัด แกต้องล้างจานกองโตนี้ให้เสร็จก่อน

 

ฉันเรียกสติตัวเองอีกครั้งและรวบรวมแรงที่มีเหลืออยู่น้อยนิดไปล้างจานให้หมด

 

เฮ้ออออ! เสร็จซะที จานที่วิบวับกับพื้นที่เงางามมองไปทางไหนก็รู้สึกสบายตา ในที่สุดห้องของเขาก็สะอาดเอี่ยมซะที

 

ตะแต่ว่านะ ทำไมฉันถึงไม่มีแรงจะยืนแล้วล่ะ

 

จู่ๆเรี่ยวแรงทั้งหมดของฉันก็ไม่เหลือแล้วตาก็ปิดทันที

 

#อชิระ

 

ผมเดินมาตรวจดูว่างานบ้านเรียบร้อยแล้วรึยัง

 

“นี่เธอ!! ทำไมมานอนตรงนี้ เป็นอะไรไป นี่!” ผมตกใจมากที่เห็นยัยแม่บ้านมานอนกองอยู่บนพื้นห้องครัวแบบนี้

 

“นี่! ตื่นสิ ไม่สบายเหรอ?!” ทำไงดีหรือว่าผมใช้งานเธอหนักจนตายไปแล้วเหรอเนี่ย ผมรีบอุ้มเธอขึ้นเพื่อจะพาเธอไปโรงพยาบาลแต่.....

 

“คร่อกกกฟี่ คร่อกกกฟี่~” เสียงกรนดังออกมาจากปากยัยนั่น

 

หึ! หลับงั้นอ๋อ! ให้ตายเถอะทำคนอื่นตกใจเป็นบ้า!

 

ผมเลยเปลี่ยนจากจะอุ้มพาไปโรงพยาบาลก็เปลี่ยนมาเป็นห้องนอนแทน

 

นี่เล่นหลับกลางอากาศขนาดนี้เลยเหรอแปลกคนแหะ!

 

“คร่อกกกฟี่ คร่อกกกฟี่~” แต่ให้ตายเถอะยัยนี่กรนดังชะมัดอุ้มมาขนาดนี้ยังไม่รู้สึกตัวเอง นี่ถ้าโดนปล้ำก็คงจะนอนไม่รู้เรื่องเลยล่ะมั้ง หึๆ

 

ผมนั่งจ้องเธอที่นอนหลับเหมือนกับเด็กน้อย แต่จะว่าไปยัยนี่ก็หน้าตาสวยใช้ได้เลยแหะ ปากเล็กๆน่าจูบเป็นบ้าเลย

 

ผมเผลอเอานิ้วไปแตะที่ริมฝีปากนุ่มๆของเธอ มันรู้สึกดีจัง~ แล้วถ้าจูบจะรู้สึกดีขนาดไหนกันนะ

 

จู่ๆตัวผมก็ขยับไปโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของผมประกบไปที่ริมฝีปากของเธอ

 

“จ๊วบ จ๊วบบบบ” ผมควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วปากของเธอเหมือนกับมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างที่ตัวผมไม่อาจต้านทานได้

 

 

 

ความคิดเห็น