โคบี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 615

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2562 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

อี้กกก............. เสียงประตูบานใหญ่เปิดออก 

ข้าวผัดสามจานวางเรียงบนโต๊ะอย่างสวยงาม และ มีเเม่นั้งรออยู่ใกล้ๆ 

น้องสาวเลื่อนเก้าอี้ข้างๆแม่ออกให้เขานั้ง ส่วนเธอก็ไปนั่งอีกฝั่ง 

เด็กหนุ่มมองข้าวในจานด้วยความประหลอดใจและไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็น 

"ข้าวผัดธรรมดานิ" เด็กหนุ่มพึมพัมในใจพรางใช้มือตักข้าวเข้าปาก 

หญิงผู้แทนตัวเองว่าแม่นั้งมองเข้าพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า เธอยิ้มเหมือนกับว่าได้ของที่สำคัญที่สุดกลับมาไว้ในอ้อมอก 

"กินข้าวสิแม่ เดี๋ยวก็เย็นหมดก่อนนะคะ" น้องสาวพูดขึ้นพรางใช้มือตักข้าวเข้าปาก 

ลอยยิ้มของเธอ ความรู้สึกที่แสนอบอุ่นที่รู้สึกได้จากเธอ ทำให้รู้ได้ทันทีว่าเธอรักพี่ชายและแม่มาก 

เด็กหนุ่มทานข้าวพรางมองหาชายผู้ที่เป็นพ่อ สายตามองไปมาเหมือนคนหวาดระแวง 

"เป็นอะไรหรอลูก" หญิงสาวคนเป็นแม่ถามพร้อมมองมาที่ตาเขา 

"อ่า...พ่อไปใหนครับ" เด็กหนุ่มถามสิ่งที่ต้องการรู้ออกไปตรงๆ 

หญิงผู้เป็นแม่ใช้มือซ้ายจับมาที่หัวเขาพร้อมใช้มืออีกข้างเช็ดน้ำใสๆตรงหน้า 

"พ่อท่านเสียก่อนลูกจะตื่นได้สองอาทิตย์แล้ว" หญิงสาวพูดทั้งน้ำตาด้วยเสียงละลั่มละลัก ส่วนน้องสาวก็ยกมือสองข้างมาเช็ดน้ำตาตามๆกันไป 

เด็กหนุ่มตกใจและรู้สึกผิดที่ถามคำถามแบบนี้ออกไปแต่คำพูดของหญิงสาวก็มีอยู่ 1ข้อที่เขาสงสัย 

"ก่อนเราตื่นสองอาทิตย์งั้นหรอ ก็เเปลว่าก่อนหน้านี้14วันงั้นหรอ?" เด็กหนุ่มงงปนความสงสัย ร่างกายที่ควรจะเน่าเสียง เนื้อหนัง เครื่องใน ที่ควรจะแห้งและเน่าเหม็น แต่กลับยังคงอยู่ครบ100%ทั้งหมด  

สิ่งเหนือวิทยาศาสตร์และธรรมชาตินี้เขาไม่อาจหาคำตอบได้ ทำได้เพียงสงสัยและเป็นคำถามในใจเขาต่อไป 

"ขอโทษครับ.." เด็กหนุ่มกล่าวขอโทษด้วยเสียงที่เศร้าโศก 

"หลังจากพ่อเสีย บริษัทก็ล้มละลายเงินในบ้านไม่มีเหลือเลยสักเเดงเดียว เรื่องงานศพของลูกจึงถูกเลื่อนไปหลายสัปดา แต่ลูกก็กลับมา ขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตาลูก" เธอพูดออกมาโดยที่เขายังไม่ทันถามอะไร เเละ ใช้มือพระนมขึ้นเหนือหัวขอบคุณพระเจ้า 

"ต่อไปนี้เสาหลักของบ้านคงเป็นเราแล้วสินะ ต่อไปนี้เราไม่ใช่ คริส พันตรีแห่งหน่วยรบพิเศษอีกแล้ว แต่เราเป็น แอล เด็กหนุ่มมัธยมปลายและเสาหลักของบ้านหลังนี้!"  

เด็กหนุ่มเผลอพูดหลุดปากออกมา แม่เเละน้องต่างทำหน้างง  

"ลูกว่าอะไรนะ" หญิงผู้เป็นแม่ถามขึ้น 

"อ้อ..ปล่าวครับ " เขาตอบกลับพรางก้มหน้าหลบสายตา 

หลังจากเรื่องเคลียดๆผ่านไป แอลก็เรียกลอยยิ้มเล็กๆน้อยๆกลับมาได้ ทั้งสามพูดคุยกันด้วยอารมณ์ครึ่งๆกลางๆมีทั้งเศร้าและความสุขคลุกเคล้ากันไป 

เวลาผ่านไปสักพัก การล้อมวงทานอาหารเช้าก็ผ่านไป เด็กหนุ่มเก็บจานเเล้วเดินตรงไปที่ประตูเพื่อออกไปด้านนอก 

คลืดด.... เสียงประตูกระจกบานเลื่อนถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งยืนอย่างมีสง่า ทอดสายตามองไปบริเวณโดยรอบ 

บ้านมีพื้นที่กว้างขวาง สนามหญ้าในเขตุบ้านจัดเรียงสวยงาม ดอกไม้หลากหลายชนิด หลากสีสัน ถูกปลูกสลับกันเป็นรูปทรงสวยงาม 

บรรยากาศในสวนหย่อมดูร่มรืน เป็นอาหารตาที่ช่วยให้คล่อนครายจิตใจเป็นอย่างมาก 

หลายๆเรื่องในหัวถูกลบออกไป มีเพียงความรู้สึกสบายเข้ามาแทนที่ พื้นที่ ที่สวยงามแบบนี้ นานมาแล้วที่ชายหนุ่มไม่อาจได้เจอ 

ชีวิตก่อนเกิดใหม่มันช่างโหดร้าย หลับนอนท่ามกลางสงคราม ก้าวขาท่ามกลางฝูงกระสุน ทุกวินาทีคือชีวิต 

ซึ่งมันต่างจากตอนนี้มาก เขาเดินปล่อยตัวไปตามลม ลมที่กระทบมาที่ผิวกาย 

ลมที่เบาหวิว ให้ความรู้สึกเย็นสบายไร้ความกดดัน 

มันคือสวรรค์บนดินที่เขาต้องการ  

ตุบ....เสียงเท้ากระทบกับของแข็งบางอย่าง เขาก้มมองอย่างเอ็นดู ต้นดอกไม้สีแดงสดใสล้มนอนอยู่ เขาจับมันกลับเข้าที่ 

สูดดมกลิ่นที่หอมอย่างชื่นใจ กลิ่นดอกไม้ที่เกือบจะลืมลืน ตอนนี้ความรู้สึกกลับมาหมดแล้ว  

ความรู้สึกที่ทำให้เขารู้ว่านี้คือชีวิตที่แท้จริง 

ไม่ใช่อยู่ก็เหมือนตายถ่ามกลางกลิ่นคราวเลือดของสงคราม 

ปล่อยร่างกายไปตามจินตนาการ เขายืนตรง กลางแขนกว้าง รับลมในยามเช้าอย่างสบายใจ 

"นี่สิถึงเรียกว่า ชีวิต" ลอยยิ้มบนใบหน้าที่หอมหวาน ทำให้สองสาวที่แอบมองต่างยิ้มตาม.. 

"พี่ชายดูมีความสุขเหมือนหลุดจากขุมนรกมาเลยเนอะ แม่.." น้องสาวพูดพรางยิ้มกับแม่ของเธอ.. 

ความคิดเห็น