เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๒๓ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๒๓ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2563 13:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๒๓ [100%]
แบบอักษร

๒๓ 

 

 

[เยลลี่] 

เช้านี้พี่ยักษ์ไม่อยู่ที่ห้อง มันเงียบมากเลย จะว่าไม่มีคนคอยดุคอยด่าก็ได้ ไม่รู้ป่านนี้เขาจะขับรถไปถึงไหนแล้ว ถึงมีโทรศัพท์ที่เขาให้ไว้ก็ใช้ไม่เป็นอยู่ดีนอกจากกดรับสายแบบที่เขาสอนก่อนหน้านี้เท่านั้น 

เมี้ยว เมี้ยว 

ขาประจำของห้องและเพื่อนเล่นเพียงหนึ่งเดียวของเยลลี่ เพราะมีพี่ยักษ์เล็กนี่แหละฉันถึงยิ้มได้ตลอดเวลา แม้ว่าบางครั้งจะรู้สึกท้อมากแค่ไหนก็ตาม 

“หิวเหรอ แต่แกพึ่งกินไปเองนะ อย่ากินเยอะนักนะเดี๋ยวอ้วน” ฉันว่ายิ้ม ๆ อุ้มพี่ยักษ์เล็กขึ้นมานอนหนุนตักคอยลูบหัวให้จนเจ้าแมวน้อยหลับ สงสัยจะติดคน 

นั่งมองแมวหลับ ทีวีก็ยังคงเปิด เวลาเดินไปเรื่อย ๆ จนเสียงอะไรแปลก ๆ ดังขึ้นมา ฉันรีบกวาดสายตามองรอบ ๆ ทันทีแต่กลับไม่เจออะไร เสียงยังคงดังอย่างต่อเนื่องจนเงียบไป แต่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันก้มมองโทรศัพท์ที่พี่ยักษ์ให้ไว้แทนปรากฏว่ามีแสงไฟและใบหน้าของเขาโผล่ขึ้นมา แถมยังมีปุ่มแบบที่เขาเคยสอนอีกเลยหยิบมาลองกดรับดู 

“สะ…” 

(ทำอะไรอยู่วะ ทำไมรับสายช้านัก) เสียงดังฟังชัดมากเลยค่ะ 

“พี่ยักษ์!” 

(เออ!) 

“หนูไม่รู้ว่าเสียงอะไรดัง” 

(เฮ้อ! กูน่าจะบอกมึงไว้ด้วยว่าเสียงมันดังยังไง) 

“คิก ๆ” 

(ขำตายแหละ! แล้วนี่ทำอะไรอยู่) 

“นั่งดูทีวีอยู่ค่ะ ถึงไหนแล้วเหรอคะ” 

(ไม่รู้เหมือนกัน แวะปั๊มอยู่น่ะ) 

“อ๋อ เหนื่อยไหมคะ” 

(ก็ปกติ) 

พอคุยด้วยแล้วอยากเห็นหน้าจัง อยากให้เขาอยู่ตรงหน้ามากกว่า อยู่ในห้องนี้กับแมวแล้วเหงาเพราะน้องแมวพูดโต้ตอบไม่ได้ 

(เยล) 

“คะ?” 

(เปล่า เห็นมึงเงียบ) 

“จะกลับมาตอนไหนเหรอคะ” 

(อะไร กูเพิ่งออกมาสองชั่วโมงเอง) 

“มันเงียบนี่” 

(ถ้าว่างนักก็ทำความสะอาดห้องซะ แต่อย่ายุ่งกับของกูนะ เดี๋ยวหาไม่เจออีก) 

“ค่ะ” 

 

“คุณใหญ่คะ ป้าเสร็จเสร็จธุระแล้วค่ะ” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาแต่ทำไมฉันถึงคุ้นกับเสียงนี้นักนะ 

 

“เอ๊ะ? เสียงเหมือนป้าอ่อนเลยค่ะ” 

(ป้าอ่อนอะไร เพ้อเจ้อ! งั้นแค่นี้ก่อนนะกูจะเดินทางต่อแล้ว) 

“แต่…” 

(ไว้จะโทรหาใหม่ ห้ามออกไปไหนคนเดียวเด็ดขาด) 

ฉันยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไรกลับไปเลย เสียงของเขาก็ขาดหายไปซะแล้ว สุดท้ายก็ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ดี 

เฮ้อ! 

เพราะคำว่าว่างและไม่รู้จะทำอะไรเลยทำให้ฉันเลือกจะทำความสะอาดห้องแทน จัดห้องของเขาไปเรื่อยและจะไม่แตะต้องของสำคัญของเขาเด็ดขาด 

ห้องไม่ได้รกหรือสกปรกเลยเพราะทำอยู่บ่อย ๆ แต่มันว่างไม่รู้จะทำอะไรดีเลยต้องทำความสะอาดแทน ส่วนทีวีก็ยังคงเปิดอยู่แต่เปลี่ยนช่องเป็นช่องเพลงแทน จริง ๆ ก็ใช้ของเขาไม่เป็นหรอกค่ะเพราะมันดูหรูเกินไป แต่พี่ยักษ์เคยสอนวิธีใช้เอาไว้เลยจำได้ จัดห้องไปเรื่อย ๆ เสียงกริ่งหน้าห้องของเขาดังขึ้นมาซะงั้น 

กริ๊ง กริ๊ง 

แต่เพราะคำสั่งของเขาทำให้ฉันไม่กล้าที่จะเดินไปเปิดเลยเลือกจะปล่อยผ่านแทน ไม่ได้สนใจเสียงกริ่งหน้าห้องเลยจนโทรศัพท์เครื่องที่เขาให้ไว้ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันรีบกดรับทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะดุอีก 

“สวัสดีค่ะ” 

(เฮ้ย!) 

หืม? ทำไมเสียงไม่เหมือนพี่ยักษ์เลย 

(เยลเหรอ?) 

“ค่ะ” 

(รับโทรศัพท์ไอ้ใหญ่ได้ยังไงอะ ปกติมันหวงจะตาย) เสียงเหมือนพี่นาย 

“พี่ยักษ์ไม่อยู่หรอกค่ะ เขาเลยให้หนูพกเครื่องนี้เอาไว้” 

(หืม? ไม่อยู่… งั้นแสดงว่าตอนนี้อยู่ที่ห้องคนเดียว) 

“ไม่ใช่คนเดียวค่ะ อยู่กับพี่ยักษ์เล็ก” 

(อะไรคือยักษ์เล็ก) 

“ลูกแมวค่ะ” 

(เยลลี่! โอเค ๆ งั้นออกมาเปิดประตูให้พี่หน่อย ตอนนี้พี่กับไอ้เดฟอยู่หน้าห้อง) 

“อ๋อ… ได้ค่ะ” 

สายจากพี่นายตัดไปก็รีบเดินไปเปิดประตูให้เขาทันที ซื้อของกินมาเยอะแยะเลยค่ะ 

“สวัสดีค่ะ” 

“ครับ” พวกพี่เขาตอบกลับมาก่อนจะหิ้วของเข้าห้อง 

“มาทำอะไรกันเหรอคะ” 

“ตั้งใจจะมาหาไอ้ใหญ่ แต่มันไม่อยู่ เลยมาหาเราแทนละกัน” พี่นายตอบพร้อมกับรอยยิ้ม 

“มันไปไหนเหรอ” พี่เดฟหันมาถามบ้าง 

“ไปธุระค่ะ เขาบอกหนูแค่นี้” 

“อ๋อ… หิวไหม พวกพี่ซื้อของกินมาเยอะแยะเลย” 

“หิวแล้วค่ะ” ตอบกลับพลางฉีกยิ้มกว้างให้พวกพี่สองคน 

“เลี้ยงง่ายนะเรา” พี่นายว่าพลางส่ายหัวไปมา ทำไมชอบพูดเหมือนพี่ยักษ์เลย “แล้วนี่ทำอะไรอยู่” 

“หนูว่างน่ะค่ะ เลยจัดห้อง” 

“ว่างเหรอ? อยากไปเที่ยวไหม” 

“พอเลยไอ้สัส! เดี๋ยวไอ้ใหญ่ก็กระทืบเอาหรอก” พี่นายหันไปพูดกับพี่เดฟเสียงดุ ๆ 

“มันไม่อยู่นี่ มันไม่รู้หรอก” พี่เดฟตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้ม แต่สีหน้าของเขาเจ้าเล่ห์มากเลยค่ะ “เนอะเยลลี่” 

“เอ่อ…” 

“ไม่ต้องไปฟังมันหรอก” พี่นายหันมามองหน้าฉันพร้อมกับคำพูดประโยคเมื่อกี้ “ไปล้างมือก่อนแล้วมากินอะไรกันดีกว่า” 

“ค่ะ” 

ฉันเดินกลับเข้าห้องเพื่อล้างมือให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปข้างนอก พี่ ๆ จัดอาหารใส่จานเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พี่ยักษ์เล็กก็เข้ามาวุ่นวายแล้วด้วยค่ะ 

“แมวตัววันนั้นเหรอ” 

“ค่ะ” 

“โตไวใช่ย่อย เยลรู้หรือเปล่าว่าไอ้ใหญ่มันชอบแมวมาก แต่มันไม่อยากเลี้ยงเพราะไม่ค่อยมีเวลา” 

“เอ๊ะ? หนูไม่รู้มาก่อนเลย” ฉันว่ายิ้ม ๆ พอได้ยินแบบนี้ก็ดีใจเพราะตอนแรกคิดมาตลอดว่าเขาคงไม่ชอบแมวสักเท่าไหร่ 

“ไอ้ใหญ่น่ะทาสแมว แต่อนาคตคงทาสเมีย” พี่เดฟพูดเสียงดังเชียวค่ะ 

“คะ?” แต่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี 

“ฮ่า ๆ พี่ว่าเรามากินข้าวกันดีกว่าเนอะ” พี่นายหัวเราะเสียงดังก่อนจะชวนเปลี่ยนเรื่อง 

นั่งกินอาหารกันเงียบ ๆ พวกพี่เขาก็คุยเรื่องงานกันไปเรื่อย ความรู้สึกตื่นกลัวในตอนแรกเริ่มหายไปเพราะความเป็นกันเองของพวกพี่ ๆ แถมยังใจดีอีกต่างหาก 

“เยลตกลงจะไปเที่ยวหรือเปล่า เดี๋ยวพวกพี่พาไป” พี่เดฟถามขึ้นอีกครั้ง 

“แต่ว่า…” 

“ไอ้ใหญ่มันไม่รู้หรอก รีบไปรีบกลับ ถือว่าไปเปิดหูเปิดตา” 

“มึงนี่ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ มึงก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไง” 

“เพราะรู้ไง กูถึงอยากลองว่าจริง ๆ แล้วมันหวงเยลมากแค่ไหน น่าสนุกดีออก” 

“ถูกมันต่อยปากแตกกูไม่รับผิดชอบหรอกนะ” 

“คุ้มที่จะเสี่ยง ฮ่า ๆ” คุยอะไรกัน ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ดูท่าทางพี่เดฟจะสะใจมากเลยทีเดียว “ตกลงไปหรือเปล่าครับ” 

“ไปค่ะ หนูไม่ได้ไปคนเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ” 

“เยลลี่” พี่นายเรียกชื่อของฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

“ไปแป๊บเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” ฉันว่ายิ้ม ๆ เพราะอยากออกไปเที่ยวมากกว่า 

เฮ้อ! 

พี่นายถึงกับถอนหายใจเลยค่ะ แต่ฉันกลับยิ้มออกมาแทนและในที่สุดเยลลี่ก็ได้ออกจากห้องไปเที่ยวกับพี่ ๆ ไม่ได้ไปคนเดียวอย่างที่พี่ยักษ์สั่งเอาไว้ คงไม่เป็นอะไรหรอก 

 

@ห้างสรรพสินค้า 

ใหญ่มากเลยค่ะ ใหญ่มาก ๆ เห็นผู้คนแล้วตาลาย มองไปทางไหนก็มีแต่คนเดินกันให้วุ่นไปหมด 

“อยากได้อะไรไหม” พี่นายหันมาถาม 

“หนูไม่มีเงินหรอกค่ะ แค่ได้มาเที่ยวก็ดีใจแล้ว” ฉันตอบพร้อมกับรอยยิ้ม กวาดสายตามองไปรอบ ๆ มันตื่นตาไปหมดเลยค่ะ 

“เดี๋ยวพวกพี่เลี้ยงเอง” พี่เดฟว่าขึ้นอีกคน 

“ไม่เป็นอะไรค่ะ แค่นี้หนูก็มีความสุขแล้ว” 

“แปลกคน ปกติพวกผู้หญิงชอบผู้ชายสายเปย์กันทั้งนั้น” พี่เดฟว่าต่อ 

“เพราะแปลกไง ไอ้ใหญ่ถึงได้หวงน่ะ” พี่นายพูดขึ้นบ้าง 

“ก็จริง… งั้นไปเดินเล่นกันแทนละกัน” 

“ค่ะ” 

ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความใจดีของพวกพี่ ๆ เขานะ นอกจากจะพาไปเดินเที่ยวตามที่ต่าง ๆ ยังพาขึ้นมาโซนที่เขาเล่นเกมกันอีกและแน่นอนพวกพี่ ๆ อยากลองฝีมือคีบตุ๊กตากันค่ะ 

“อยากได้กี่ตัวว่ามาเลยเยล” พี่เดฟหันมาถามมือก็พับแขนเสื้อไปด้วย พร้อมรบมากเลยค่ะ 

“เยอะ ๆ เลยค่ะ จะเอาไปฝากพี่ยักษ์เล็กด้วย” 

“ไอ้ยักษ์ใหญ่คงไม่ต้องหรอกเนอะ ไว้ให้มันเล่นเยลลี่แทน” 

“ไอ้สัสเดฟ!” 

“ฮ่า ๆ กูหยอก” 

พี่เดฟชอบหัวเราะเสียงดังมากเลยค่ะ เหมือนเขาจะสะใจกับอะไรบางอย่าง หลังจากที่คุยกันอยู่หลายนาทีพี่เดฟก็ลงมือคีบตุ๊กตาหมีแต่ก็ไม่ได้สักที 

“เมื่อกี้โม้เหรอคะ ทำไมยังไม่ได้สักตัวเลย” ฉันถามขึ้น 

“ฮ่า ๆ ไงล่ะมึง” 

“คีบยากฉิบหาย ซื้อง่ายกว่าเยอะ” พี่เดฟหันไปพุดกับพี่นาย “มึงลองต่อละกัน กูยอมแพ้” 

“ไอ้อ่อน!” 

“ครับ ไอ้พ่อคนเก่ง ไหนมึงลองคีบให้น้องมันสักตัวสิครับ” 

“เออ!” 

ยืนเถียงกันเหมือนเด็ก ๆ เลยค่ะ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครคีบได้สักตัว ได้แต่รอยยิ้มและเสียงล้อเลียนกันของพวกพี่สองคนแทน 

“ไปซื้อเถอะเยล เดี๋ยวพวกพี่ซื้อให้เอง” พี่นายหันมาบอกกับฉันสีหน้าเหนื่อย ๆ สงสัยจะตั้งใจคีบตุ๊กตามากไปหน่อย 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้หนูก็มีความสุขมากแล้ว” 

“ตอนนี้พี่เริ่มหิวอีกแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ แล้วก็กลับห้องกัน” พี่เดฟออกความเห็น 

“ค่ะ” ฉันเองก็เริ่มหิวเหมือนกันเลยตกลง 

อาหารมื้อนี้พวกพี่พาเข้าร้านหรูมากเลยค่ะ ฉันตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นอะไรแปลกตา ถึงจะเคยมาเดินกับพี่ยักษ์แล้วก็ตาม แต่ทุกอย่างที่นี่มันแพงมากเลย 

“ไปกินอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ” 

“ทำไมครับ” พี่เดฟถามขึ้น 

“คงแพง…” 

“อย่าซีเรียสพวกพี่เลี้ยงเอง นาน ๆ จะได้เที่ยวเล่นสนุก ๆ กัน” พี่เดฟเงยหน้าขึ้นมาตอบ 

“แต่ว่า…” 

“เดี๋ยวพวกพี่สั่งให้ละกัน” พี่นายว่าขึ้นบ้าง ฉันเลยต้องนั่งเงียบแทนจนพวกพี่สั่งอาหารเสร็จ นั่งรอจนอาหารมาเสิร์ฟฉันถึงกับเบิกตากว้างเลยทีเดียว ทำไมมันเยอะแบบนี้ 

“เยอะจังเลยค่ะ” 

“แค่นี้พวกพี่ไม่อิ่มหรอก กินได้ตามสบายเลย” 

“หนู…” 

“ไม่ต้องเกรงใจ พวกพี่เต็มใจเลี้ยง” 

“ค่ะ” 

เป็นอาหารอีกมื้อที่คิดว่าแพงมากแน่ ๆ กินแบบไม่ค่อยเต็มใจเลยค่ะเพราะไม่กล้ากิน แต่สุดท้ายก็กินอิ่มอยู่ดี พวกพี่ยังไม่ได้พากลับทันทีแต่กลับพามาเลือกซื้อของต่อแทน 

“จะซื้อให้ใครเหรอคะ” หันไปมองหน้าพี่นายกับพี่เดฟสลับกัน 

“ซื้อให้เรานั่นแหละ” พี่เดฟตอบ 

“ให้หนู” ปลายนิ้วชี้เข้าหาตัวเองทันที 

“มึงจะทำอะไร” 

“แค่ซื้อชุดนอนให้น้องมันเอง เอาไว้ใส่นอน” 

“ชุดนอนหนูมีแล้วนะคะ” 

“แต่ชุดนี้พิเศษมาก รับรองไอ้ยักษ์ใหญ่มันชอบ!” พี่เดฟว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ถึงจะปฏิเสธยังไงพวกพี่เขาก็ไม่ยอมอยู่ดี สรุปก็ได้ชุดนอนมาสองชุดซึ่งไม่รู้ว่าแบบไหนเพราะพี่เดฟไม่ยอมให้ดู 

“ปะ! กลับได้แล้ว” 

“ค่ะ” 

รถแล่นออกจากห้างจนทำให้ฉันมองเห็นบรรยากาศด้านนอกชัดเจนขึ้น ท้องฟ้าตอนนี้มืดสนิทแล้วค่ะ ทำไมมันมืดล่ะ แล้วตอนนี้กี่โมงแล้ว 

“กี่โมงแล้วคะ” 

“สองทุ่มครับ” พี่นายตอบ 

“สองทุ่มเหรอคะ หนูลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย” ฉันว่าสีหน้าสลดทันที ก่อนหน้านี้ยังสนุกอยู่เลย แต่ตอนนี้ชักจะไม่สนุกแล้วสิ 

“ฉิบหาย! เบอร์ไอ้ใหญ่โทรมาเพียบเลยว่ะ” พี่เดฟหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา 

“ของกูก็มี เหี้ยแล้วไง” 

“ทำไมเหรอคะ?” ฉันถามขึ้นเพราะดูท่าทางพวกพี่เขาจะกลัวพี่ยักษ์พอสมควร 

“เยลลี่ครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้น โปรดจำเอาไว้ว่าพวกพี่ไม่ได้ตั้งใจนะครับ” 

“เล่นจนลืมดูเวลาไหมล่ะมึง นี่ถ้าไอ้ใหญ่กลับมาแล้ว พวกเราสองคนซวยแน่นอน” พี่นายกับพี่เดฟคุยกันโดยที่ไม่สนใจฉันเลย แต่น้ำเสียงและสีหน้าของพวกพี่เขาดูกลัว ๆ 

“กลัวพี่ยักษ์เหรอคะ หนูว่าเขาออกจะน่ารักนะคะ” 

“เยล! ใช่เวลามาชมมันไหมเนี่ย นี่ถ้ามันกลับมาถึงห้องแล้วนะ เตรียมเก็บศพพวกพี่ได้เลย” พี่เดฟหันมามองหน้าฉันก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าต่อ ตอนกลับพี่นายเป็นคนขับค่ะ แล้วตกลงพวกพี่เขากำลังกลัวอะไรกัน… พี่ยักษ์เหรอ? เขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อยนี่ 

ความคิดเห็น