คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [5]

ชื่อตอน : บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [5]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2562 12:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [5]
แบบอักษร

 

 ‘นี่เธอ! เธอนั่นแหละ ชื่ออะไร เป็นเพื่อนกับน้องเอยใช่ไหม’  

เป็นเสียงของรณภพไม่ผิดแน่แม้จะไม่ได้เห็นหน้าแต่หล่อนก็จำได้ เฟื่องลดาจำได้ว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เขาคุยกับหล่อนราวสามปีก่อน หล่อนหันกลับมามองแล้วพยักหน้ารับ เขาใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการค้นหาอะไรบางอย่างยื่นมาตรงหน้า วันนั้นหล่อนดีใจมาก 

‘ขอบคุณนะคะ’ จะส่งมือไปรับทว่าเขาดึงกลับ 

‘ขอบคุณทำไม ไม่ได้ให้เธอ แต่ฉันจะฝากไปให้น้องเอย’ 

‘อ๋อ…’ แล้วหล่อนก็รับการ์ดอวยพรวันเกิดใบนั้นมาด้วยอาการหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ เพิ่งจะรู้สึกเสียใจก็วันนี้ที่หล่อนดันเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับเอย อาทิตยาเป็นเพื่อนสนิทที่นิสัยดีมาก เอยเป็นผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งหล่อนเคยพยายามเลียนแบบบุคลิกภาพ เผื่อว่าจะสวย ใจดี เฟรนด์ลี่ เพื่อนเยอะอย่างเอยบ้าง แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการพยายามเป็นคนอื่นตลอดเวลา อึดอัดใจอยู่พักหนึ่งหล่อนจึงพาตัวเองกลับมาอยู่ในจุดธรรมชาติ เป็นตัวของตัวเองแม้ว่าการเป็นตัวเองจะไม่ได้มีเพื่อนเยอะ หรือมีเสน่ห์ดึงดูดคนอื่นให้เข้ามาคบหรือสนใจก็ตาม 

เวลายังเหลืออีกนิดหน่อย เฟื่องลดาเดินออกมานั่งรับลมบนเก้าอี้รับรองของโรงแรมหันหน้าออกไปทางชายหาดที่แสงแดดกำลังร้อนจัด นักท่องเที่ยวไม่ค่อยมี หล่อนไม่ได้เศร้าเรื่องอดีตไม่ได้น้อยใจโชคชะตาหรือชีวิตตัวเองแล้ว แค่อยากนั่งมองทะเลให้นานๆ กลัวจะไม่มีโอกาสได้กลับมาเที่ยวอีกในเร็วๆ นี้ ชีวิตหล่อนมันไม่ง่าย ถ้าไม่ใช่เรื่องงานก็ไม่มีเวลาไปเที่ยวไหนไกลๆ 

ลมทะเลตีหน้าผมสั้นประบ่าของหล่อนก็โบกสะบัดไปมาต้องคอยใช้มือลูบ จับปอยผมด้านหน้าทัดหลังหูเก็บไว้ไม่ให้พัดมาปิดใบหน้า เผลอแป๊บเดียวก็จะครบแปดปีแล้วที่ต้องอยู่คนเดียว อีกสี่วันข้างหน้าหล่อนจะอายุครบยี่สิบหกปี หล่อนคิดถึงบ้านสวนหลังเก่า คิดถึงชีวิตวัยเด็กที่ได้อยู่กับพ่อแม่ในบ้านหลังเล็ก อดีตเหล่านั้นหลงเหลือไว้เพียงความทรงจำ ให้นึกย้อนกลับไปเจ็บหัวใจเล่นเท่านั้น มันไม่มีอีกแล้ว เพราะพ่อกับแม่ต่างแต่งงานใหม่มีครอบครัวและลูกใหม่ทุกคน พวกท่านพร้อมใจยกหล่อนให้คุณยายเลี้ยงตั้งแต่อายุแค่หกขวบ เฟื่องลดาไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดหรือการ์ดอวยพรใดๆ จนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าพวกท่านอาจจำวันเกิดของลูกคนนี้ไม่ได้ 

ชีวิตในวัยเด็กยากลำบากต้องช่วยคุณยายทำสวนทำขนมขายตามตลาดพอให้มีเงินใช้จ่ายสองยายหลาน หล่อนเรียนเก่ง เป็นที่ภาคภูมิใจของท่าน อยู่กับท่านมาเป็นสิบปี หลังคุณยายเสียก็ไม่มีใครชวนหล่อนไปอยู่ด้วยเลย นับจากวันนั้นเป็นต้นมาชีวิตหล่อนก็ไม่ต่างอะไรกับการเหลือตัวคนเดียว และอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้แม่ไม่ค่อยชอบหน้า ก็เพราะหล่อนดื้อดึงอยากสอบชิงทุนไปเรียนแลกเปลี่ยนต่างประเทศ คุณยายเป็นคนเดียวที่สนับสนุนและให้เงินไปเรียนเกือบหนึ่งปี หล่อนเลือกไปฝรั่งเศสเพราะมีพื้นฐานทางภาษา แต่หล่อนไม่รู้เลยว่านั่นเป็นเงินเก็บทั้งชีวิตของท่าน 

หนึ่งปีให้หลังกลับมาอยู่เมืองไทยเรียนใกล้จบ ม.6 คุณยายสุขภาพเริ่มจะแย่ลง ท่านป่วยอย่างหนักต้องใช้เงินรักษาแต่เราทุกคนต่างไม่มีเงินเลย เงินก้อนสุดท้ายที่เก็บไว้รักษาตัวท่านให้หล่อนจนหมด หล่อนเสียใจ ตราบาปในวันนั้นยังติดอยู่ในใจมาถึงทุกวันนี้ ถ้าหากหล่อนไม่หัวสูง ไม่ทะเยอทะยานเกินไป เรื่องก็ไม่เป็นอย่างนี้ สมแล้วแหละที่จะไม่มีใครรัก ไปอยู่ไหนก็มีแต่คนตามเกลียดชัง หล่อนรู้ตัวว่าทำผิดแต่ก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ สิ่งที่อยากขอคือให้บทลงโทษจบสิ้นลงที่ตรงนี้ หล่อนเหนื่อย ไม่อยากมีชีวิตทุกข์ทรมานอีกแล้ว 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น