Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

《Milk》

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา วันนี้หมอนัดตรวจต้องไปแต่เช้าหน่อย จึงรีบลุกขึ้นอาบน้ำแปรงฟันแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะเดินลงมาทานอาหารด้านล่างคนเดียว เพราะคนอื่นๆยังไม่ตื่น ส่วนยัยขิงหมอนัดอาทิตย์หน้า พอทานอาหารเช้าเสร็จฉันจึงหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปที่รถที่มีคนของปู่รอเปิดประตูรถให้ จากนั้นรถก็แล่นออกจากบ้านไป

 

ตัดมาที่โรงพยาบาล ฉันเดินไปรอหมอหน้าห้องตรวจ และมองดูอะไรเพลินๆแต่ระหว่างนั้นสายตาดันไปสะดุดกับผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาคือคุณหมอตินเพื่อนของเขานั้นเอง กำลังเดินเข้ามากับเพื่อนของเขาที่เป็นชาวต่างชาติ ฉันรีบหันกลับมาทันที ก่อนจะมองไปรอบข้าง ไปเจอหนังสือวางอยู่บนโต๊ะข้างๆพอดี จึงหยิบหนังสือขึ้นเปิดแล้วยกขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเองไว้ เสียงฝีเท้าของเขาเริ่มมาใกล้ฉันทุกทีและเหมือนจะหยุดอยู่ตรงหน้าฉันอีกด้วย

 

ซวยแล้ว..ฉันจะทำยังไงดี..เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นเรื่อยๆ..ตึกตัก..ตึกตัก

 

"@ขอโทษครับ..คุณอ่านหนังสือกลับหัวครับ.." เขาพูดภาษาอังกฤษ

"@เอ่อ..ขอบคุณค่ะ.."ฉันตอบกลับเขาไปด้วยภาษาอังกฤษเช่นกัน ก่อนจะรีบกลับหัวหนังสือ แล้วมีเสียงฝีเท้าก้าวเดินออกไป

 

"ฟู่..เกือบไปแล้วไหมล่ะ.."

 

หลังจากหมอตรวจเสร็จ ฉันจึงให้คนของปู่ส่งฉันไปทำงานที่บริษัทต่อ ตอนนี้ฉันกำลังเดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง แต่พอเปิดประตูเข้าไปฉันกลับไม่เห็นยัยขิงที่โต๊ะทำงาน จึงมองหานางไปรอบๆห้องก็เจอนางกำลังนอนหลับอยู่ที่โซฟา

"อ้าว..หลับซะงั้น.."

 

ฉันจึงเดินไปที่โต๊ะทำงานของฉัน แล้วหยิบเอกสารตรงหน้ามาเปิดอ่าน ฉันเริ่มชินกับเอกสารพวกนี้ จึงไม่ต้องมีผู้ช่วยแปลอีกแล้ว

 

พลัก..

เสียงเปิดประตูเข้ามา ฉันจึงเงยหน้าไปมอง ปกติถ้าเป็นพนักงานจะเคาะประตูก่อน จึงได้เห็นผู้หญิงสวยๆกำลังเดินเข้ามา พี่ดิวนั่นเอง

 

"มาแล้วหรอ..แล้วอีกคนล่ะ.." พี่ดิวเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของฉัน ก่อนจะหันไปมองโต๊ะข้างๆ เมื่อไม่เห็นอีกคนนั่งอยู่จึงถามหา

"..." ฉันไม่ได้ตอบอะไรไป เพียงแต่ชี้ไปให้ดู

"จริงๆเลย.." พี่เขาส่ายหัวเบา พลางยิ้มออกมา

"พี่จะมาบอกว่า ช่วงบ่ายพี่ไม่อยู่นะ..พอดีเพื่อนพี่ที่อยู่ไทยมันมาที่นี่..จึงนัดทานข้าวกันไม่.."

"ค่ะ.."

"ถ้ามีเอกสารด่วนเราตัดสินใจแทนพี่เลย..ถ้าไม่แน่ใจให้โทรถามก็ได้นะ.."

"ค่ะ.."

"อ้อ..อย่าลืมทานข้าวให้ตรงเวลาด้วย..เดี๋ยวหลานตัวน้อยของพี่จะหิวเอา.."

"ค่า..คุณพี่..คิกๆ.."

"พี่ไปก่อนนะ.."

 

ฉันนั่งทำงานของตัวเองจนเสร็จ ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว แต่ยัยขิงยังไม่ตื่นสักที ฉันจึงเดินไปปลุกนางที่กำลังนอนอยู่

"ขิง..ขิง..ตื่นได้แล้ว.."

"อื้อ.."

"ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา..จะได้ไปหาอะไรทานกัน"

"โคตรจะง่วงเลยว่ะ.."

"รีบเลยกูหิว.."

"เออๆ.."

แล้วนางก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ฉันนั่งรอสักพักนางก็ออกมา เราสองคนจึงเดินออกจากห้องทำงานมาหาอะไรทานด้านล่าง แต่ระหว่างเดินมาที่ร้านฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามพวกเราอยู่

 

"มึงรู้สึกเหมือนกูไหม.." ขิงนางเดินมาจับมือฉันก่อนจะหันมาเอ่ยถาม

"อือ.."ฉันจึงพยักหน้าให้นาง

"เอาไงดีมึง..! กูเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วสิ.."

"รีบเดิน..หาที่หลบก่อน.."

ทันทีที่พูดจบเราสองคนจึงรีบเดินไปในซอยแล้วหาที่ซ่อน ตาฉันเหลือบไปเห็นท่อนไม้จึงหยิบขึ้นมาไว้ป้องกันตัว เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ตึกตัก ตึกตัก

 

ฮึบ..

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ฉันจึงยกไม้ขึ้นกำลังจะฟาดไปที่เขา แต่โดนกันไว้เสียก่อน และได้เห็นผู้หญิงตรงหน้าลักษณะผิวขาวไม่สูงมากแต่งตัวมิดชิดกับผู้ชายลักษณะสูงผิวคล้ำ

 

"อย่าค่ะ..!! ฉันมาดูแลคุณตามคำสั่งของคุณดิวค่ะ.."ผู้หญิงคนนั้นรีบมาจับที่มือฉันเอาไว้ แถมยังพูดภาษาไทยได้อีกด้วยแต่สำเนียงไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่

"ฉันคิดว่าจะโดนลอบทำร้ายซะอีก.."

"ต้องขอโทษด้วยค่ะ..ที่ทำให้ตกใจ.."

"เกือบโดนคนท้องฟาดแล้วไหมล่ะ.."ยัยขิงเดินออกมาจากด้านหลังฉัน

พอเคลียร์กันเรียบร้อย เราทุกคนจึงเดินไปร้านอาหาร แต่มีเราสองคนที่เข้าไปนั่งทาน ส่วนผู้ดูแลยืนรออยู่หน้าร้าน ทานอาหารเสร็จก็กลับไปทำงานกันต่อจนถึงเวลาเลิกงาน ก็มีรถมารับกลับบ้าน แต่ก่อนกลับฉันบอกให้คนขับแวะเข้าห้างก่อน

 

"มึง..! ไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับเขาเลยหรอ.." ระหว่างที่กำลังเดินเข้าในห้าง ยัยขิงหันมาถามฉัน ส่วนฉันเองก็หันไปมองหน้านางนิ่งๆ

"กูตัดสินใจแล้ว.."

"อืม..กูเคารพการตัดสินใจของมึงนะ.."

 

เราสองคนเดินเข้าไปเลือกซื้อของใช้ส่วนตัว เลือกกันจนเพลินเลยทีเดียว พอเดินออกมาจากห้างด้านนอกก็มืดซะแล้ว จึงพากันรีบกลับบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น