marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 717

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2562 08:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 21
แบบอักษร

 

 

 

Chapter 21: คำตอบของเรื่องทั้งหมด

 

 

มอสโก, รัสเซีย

11:00AM

 

‘นี่เธอไม่คิดจะกลับไปหาเขาจริงๆนะเหรอ’

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเยรินที่ลอยเดินตามฉันมาในขณะที่ฉันกำลังเดินซื้อของที่ซุปเปอร์ ฉันตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่รัสเซียอย่างกะทันหันโดยทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาไว้เบื้องหลัง...ชีวิตของฉันจากนี้อีก 5 เดือนฉันจะใช้มีนเพื่อตัวเองให้มากที่สุด ฉันยอมถอยออกมาจากเขาเพราะรู้ดีว่าสุดท้ายไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่มีทางที่จะรักฉันได้...และ ทางเดินของการใช้ชีวิตของเราทั้งสองคนมันไม่เหมือนกันเขาเป็นนักธุรกิจเพียงเบื้องหน้าเท่านั้น แต่เบื้องหลังของเขานั้นก็คือมาเฟียฉันคงทนรับแบบนี้ไม่ได้...วันที่ตัดสินใจเดินออกมาฉันทำอาหารให้เขาทั้งน้ำตามันเจ็บปวดที่ต้องถอยออกมาแต่ฉันก็ไม่สามารถจะยืนอยู่ตรงนั้นได้เหมือนกัน...

ส่วนเยรินแม้ฉันจะไม่ได้อยู่กับคุณแอลแล้วแต่หล่อนก็ยังตามฉันไม่เลิกทั้งๆที่ก่อนหน้านี้หล่อนดูโกรธเขามากแต่มาตอนนี้หล่อนกลับชอบถามฉันเรื่องกลับไปหาเขาทุกครั้งหล่อนปรากฎตัว..

“คิดว่าฉันทำแบบนั้นเพื่อเรียกร้องความสนใจหรือไงฉันก็หนีมาตั้งสองอาทิตย์แล้วนิ” คำพูดของฉันทำให้ยัยนั้นลอยมายืนขวางหน้าพร้อมกับทำท่ายิ้มออกมาอย่างขำๆ

‘เธอคิดว่าเธอหนีเขาได้หรือไง...อย่าโง่หน่อยเลยเธอก็เห็นแล้วนิในสิ่งที่ฉันให้เธอดูอำนาจที่เขามีนะเขาสามารถใช้มันหาเธอได้ง่ายมากนะ’ ฉันชะงักเล็กน้อยกับคำพูดเหล่านั้น ฉันรู้ดีว่าที่หล่อนพูดคือความจริงแต่เขาคงไม่ทำถึงขนาดนั้นหรอกเขาสนใจฉันอะไรมากมายสักหน่อยมีแต่ฉันเนี่ยแหละที่จะทนคิดถึงเขาไม่ไหวแล้วกลับไปหา...

“ไม่ๆ!!! ฉันต้องเข็มแข็ง ฉันต้องเด็ดขาดให้ได้!!! ฉันจะไม่ยอมหันหลังกลับไปหาเขา!!!” ฉันพูดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวพร้อมกับยกมือขึ้นมากำแน่นด้วยความมั่นใจ ฉันจะไม่คิดถึงเขาอีก!! ไม่ฉันจะเดินหน้าชีวิตต่อโดยการที่ลบเขาออกจากใจ!!! ฉันต้องทำได้!!!

‘ทำอะไรของเธอคนมองเธอใหญ่ละนะ’ แต่แล้วเยรินก็หันมาบอกฉันนั่นทำให้ฉันตั้งสติได้จึงหันหน้ามองไปรอบๆเห็นคนมองฉันด้วยสายตาแปลกพร้อมกับทำท่าซุบซิบนั่นทำให้ก้มหน้าแทบไม่ทันก่อนจะรีบเดินเข็นรถออกไปจากตรงนั้นด้วยความเร็วให้ตายสิน่าอายเป็นบ้า อ๊ากกก!!!!

‘วันนี้จะทำอะไรทานเหรอ’ ในขณะที่กำลังเลือกผักอยู่นั่นจู่ๆเยรินก็ถามขึ้นอีกให้ตายสิหล่อนคิดว่าคนอื่นมองเห็นหล่อนเหมือนฉันหรือไงกันนะคนรอบข้างฉันเริ่มมองฉันแปลกๆแล้วด้วยให้ตายสิ...ฉันไม่ตอบแต่ยังคงก้มหน้าเลือกผัก และ ผลไม้ต่อไปแต่หล่อนก็ยังพูดอยู่ข้างๆหูไม่หยุด

‘ฉันชอบแอปเปิลนะซื้อหน่อยสิฉันอยากกินอ่ะ’ ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนตัดสินใจหยิบแอปเปิลขึ้นมาใส่รถเข็นนั้นทำให้หล่อนยิ้มออกมาอย่างพอใจ ให้ตายเถอะฉันเคยถามนะว่าทำไมหล่อนยังไม่ไปไหนหล่อนก็ตอบว่ายังไม่ถึงเวลาของหล่อนแถมยังเหงามากด้วยอยู่กับคุณแอลเขาก็มองไม่เห็นหล่อนเลยมาอยู่กับฉันเพราะหล่อนเหงา!!! นั้นแหละเหตุผลที่ฉันต้องเปลืองเงินเพราะยัยผีนี่!!! อยากกินอะไรก็สั่งๆให้ตายเถอะวุ่นวายชะมัด!!!! ฉันเลือกซื้อของจนทุกอย่างเสร็จสิ้นจึงขับรถกลับอพาร์ตเม้นต์

 

30 นาทีต่อมา

 

 

ฉันกลับมาถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้าเพราะยัยเยรินนะสิวุ่นวายจริงๆอยากได้นู้นนี่ตลอดให้ตายเถอะ...แต่การที่มีเธออยู่ด้วยมันก็ทำให้ฉันไม่ฟุ้งซ่านเท่าไหร่นะเพราะหล่อนชอบชวนฉันคุยไปเรื่อยเปื่อย..ถ้าเกิดไม่มีหล่อนละก็ปานนี้ฉันคงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่คนเดียวไม่ยอมทานข้าวทานน้ำแน่นอน

‘ฉันจะไปรอที่ข้างบนนะเธอเดินเร็วๆหน่อยละหิ้วของมาให้ครบด้วย’ พูดจบหล่อนก็หายแวบไปทิ้งฉันให้หิ้วของอีรุงตุงนังคนเดียว ในขณะที่กำลังจะเดินขึ้นลิฟต์วันนี้ก็รู้สึกแปลกๆไงไม่รู้แฮะเหมือนคนที่เคยพุ่งพล่านวันนี้เงียบหายหมดไม่มีใครสักคน!!! ข้างนอกตรงทางเข้าฉันก็เห็นรถมากมายจอดอยู่นะแต่ทำไมไม่มีคนละ...

“ทำอย่างกับเกิดเหตุก่อการร้ายในนี้จริงๆเลย...คนหายไปไหนหมดนะ” ฉันบ่นพึมพำขึ้นมาขำๆก่อนจะรีบขึ้นลิฟต์ไป...ทันทีที่เข้ามาอยู่ในลิฟต์คนเดียวทุกครั้งฉันมักจะคิดถึงเขาอยู่เสมอ ฉันหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าแม้จะชอบทำตัวเหมือนไม่เป็นไรแต่ข้างในก็แทบพังแล้ว...มีแค่เพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่ฉันจะร้องไห้ หรือ ถอนหายใจออกมาได้อย่างเต็มที่...ฉันคิดถึงสิ่งที่เยรินพูดก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย...ข้างในลึกๆใจหนึ่งก็แอบหวังว่าเขาจะตามหาฉันบ้างนะ...

“ตอนนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างนะ...สบายอยู่ใช่ไหมค่ะคุณแอล”

ติ๋ง!

ทันทีที่พูดจบประตูลิฟต์ก็ค่อยๆเปิดออกยังชั้นที่ 11 ไม่ใช่ชั้นที่ฉัอยู่หรอกนะสงสัยคนที่อยู่ที่นี่ละมั้งที่กด แล้วไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาในลิฟต์ผู้ชายสี่คนใส่ชุดสูทสีดำเดินมายืนข้างๆฉัน...

‘น่ากลัวชะมัด...คนพวกนี้มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่นะทำไมไม่เคยเห็นเลย’

ในตอนนั้นเองฉันก็รู้สึกเหมือนคนพวกนี้กำลังยืนล้อมฉันไว้เลยแฮะ!! คิดไปเองหรือเปล่านะเรา...จนลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆใกล้จะชั้นของฉัน แล้วทันใดนั้นจู่ๆเยรินก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฉันพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนหล่อนจะพูดขึ้น...

‘หมดเวลาเล่นตัวละมั้ง’ ฉันเอียงคอมองหน้าหล่อนอย่างไม่เข้าใจแต่หล่อนก็ไม่พูดอะไรต่อทำเพียงยักไหล่เล็กน้อยเหมือนไม่อยากตอบอะไรแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังยืนข้างๆฉันนะไม่หายไปเหมือนที่ปกติชอบทำ

ติ๋ง!

สัญญาเตือนของลิฟต์ทำให้ฉันโล่งอกเล็กน้อยที่จะได้ออกไปจากตรงนี้สักทีมันโครตจะอึดอัดที่ต้องอยู่กับคนพวกนี้ให้ตายเถอะฉันมองประตูลิฟต์ที่เคลื่อนออกช้าๆอย่างใจจดใจจ่อ....

ครืดดดด

จนสุดท้ายประตูลิฟต์เปิดอ้าออกกว้างฉันจึงรีบเดินออกไปด้วยความเร็วแต่สี่คนนั้นก็เดินตามหลังออกมาฉันไม่กล้าหันหลังไปมองทำเพียงรีบเดินไปที่ห้องของตัวเองด้วยความรีบร้อนจนมาถึงห้องของตัวเองฉันรีบเปิดประตูเข้าไปด้วยความเร็วทันที

แอ๊ดดดด ปัง!

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ นั่นมันอะไรกันนะ” ฉันพูดขึ้นอย่างตกใจแต่เยรินที่ลอยตามมาก็ไม่พูดอะไรปกติเธอพูดจ่อจะตาย พอเธอไม่ตอบฉันก็รีบหันหน้ากลับไปส่องตาแมวดูข้างนอกทันทีแต่ในตอนนั้นเองก็เห็นสี่คนนั่นเดินเลี้ยวไปอีกทางแล้ว...

“เฮ้อออ!!! ให้ตายสินึกว่าพวกนั้นตามฉันมาสะแล้วตกใจหมดเลย” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะรีบเดินเข้ามาในห้องแล้วเดินไปวางของตรงที่ห้องครัวทันที...

“นี่เยรินเธอจะเงียบทำไม เป็นอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ” ฉันพูดขึ้นในขณะที่กำลังขนของออกมาจากถุงก่อนจะหยิบแอปเปิลที่หล่อนวุ่นวายบอกให้ซื้อให้ขึ้นมา

‘เปล่าไม่มีอะไรสักหน่อย’ หล่อนพูดอย่างนั้นแต่ให้ตายสิทำไมหล่อนต้องอมยิ้มเหมือนกำลังสนุกอะไรสักอย่างอยู่นะ ถึงจะสงสัยต่อให้ถามไปหล่อนก็ไม่บอกหรอกถ้าหล่อนไม่อยากพูดเองฉันก็เลยยักไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะหยิบไม้ขึ้นมาเสียบที่ลูกแอปเปิลก่อนจะวางลงตรงหน้า

“อ่ะ...กินสิ ครั้งหน้าอย่าชอบทานอะไรจุบจิบได้มั้ยฉันต้องประหยัดนะ” ฉันพูดขึ้นนั่นทำใหหล่อนยักไหล่อย่างไม่สนใจแล้วลอยมาหยิบลูกแอปเปิลขึ้นไปกิน ถ้าเกิดใครมาเห็นฉันตอนนี้คงคิดว่าฉันบ้ามากแน่ๆเชื่อเถอะ....

‘นี่ไปอาบน้ำได้แล้วนับวันเธอยิ่งโสโครกจริงๆนะ’ หน่อย!!! ยัยผีปากมอมนี่ที่ฉันไม่ได้อาบน้ำก็เพราะหล่อนมั้ย!!! วุ่นวายให้ฉันตื่นเพื่อที่หล่อนจะได้ออกไปข้างนอกบ้าง!!! ฉันเลยตัดสินใจไปซื้อของสดมาไว้ตู้เย็นในสภาพที่พึ่งตื่นนอนแถมน้ำไม่ได้อาบด้วย...

“พูดอย่างกับเธออาบเลยนะยัยผีตัวเหม็น”

‘จิ๊!!! อยากพูดอะไรก็พูดไปแต่วันนี้ฉันว่าฉันได้ดูอะไรสนุกๆแน่ฮ่าๆๆๆ’ พูดจบหล่อนก็หายตัวไปพร้อมกับลูกแอปเปิลในมือฉันส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเดินหันหลังออกจากครัวไปที่ห้องนอน แต่วันนี้ทุกอย่างในห้องของฉันมันแปลกไป...มันเหมือนอะไรไม่รู้แฮะ!!! ในจังหวะที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นจู่ๆเหมือนสายตาจะเหลือบไปเห็นคุณแอลนั่งอยู่บนโซฟา...ฉันรีบหันหน้าหนีทันทีด้วยความตกใจ...

“นี่เราคิดถึงเขาจนเห็นภาพหลอนงั้นเหรอเนี่ย...” ฉันพึมพำอย่างตกใจก่อนจะรีบตั้งสติอีกครั้งแล้วค่อยๆหันไปมองอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไมาเห็นอะไร...

“เฮ้ออ!!! นึกแล้วว่าต้องตาฝาด...บ้าชะมัดหนีเข้ามาขนาดนี้ยังคิดถึงเขาอีก...” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างบอกไม่ถูกจะว่าโล่งใจก็ไม่ใช่ ผิดหวังก็ไม่เชิง...

“หนีเที่ยวสนุกมั้ยแม่ตัวดี” แต่จู่ๆเสียงนุ่มทุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างๆหู ฉันยืนนิ่งอย่างไม่เชื่อหูนี่ฉันหูฝาดหรือเปล่านะที่ได้ยินเสียงเขาใกล้ๆนี่เอง...ฉันยืนตัวแข็งทื่อราวกับโดนสะกดก่อนจะได้ยินเสียงเดินจากด้านหลังค่อยๆเดินเข้ามาใกล้...ในเวลาไม่นานร่างกำยำที่คุ้นเคยก็ค่อยๆเดินมาปรากฏตัวตรงหน้าอย่างช้าๆ....ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ข้างในใจลึกๆมักกำลังดีใจอย่างบอกไม่ถูกให้ตายสิ...

“สวัสดี เจสชี่ ลี ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นนั้นทำให้ข้างในฉันมีนกำลังตื้นตันบ้าบออะไรก็ไม่รู้แฮะ!!!

“คะ...คุณ อะ แอล”

“ใช่ฉันเอง...แอลฟ่า ยังจำหน้าฉันได้ใช่ไหมคนที่เธอทิ้งไปอย่างที่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบนั่นทำให้ฉันพูดไม่ออก...

“ฉันต้องวุ่นวายตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดินทุกประเทศบนโลกใบนี้รู้บ้างมั้ยแม่ตัวดี!!!” ฉันยืนนิ่งอึ้งอย่างไม่เชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน...เขาทำแบบนั่นจริงๆนะเหรอ ฉันได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอย่างไม่เข้าใจตอนนี้รู้สึกใบหน้ามันจะเปียกๆด้วยฉันร้องไห้หรือเปล่านะ...

“คุณตามหาฉันทำไมค่ะ”

“ก็ตามมาคุยกับเดินดื้อที่ชอบหนีปัญหาให้เข้าใจนะสิ” เขาพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันช้าๆแต่สองขาฉันก็ค่อยๆถอยหลังหนีเหมือนกัน

“อธิบายอะไรค่ะ ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”

“เหรอ....แล้วเธอร้องไห้ทำไมนะ ไม่ใช่ว่าคิดถึงฉันจนร้องไห้ออกมาเหรอ” เขาพูดขึ้นมาอย่างยิ้มๆแต่วห้ตายสิเขาคิดจะเล่นกับความรู้สึกของฉันหรือไงนะ

ปึก!

ฉันถอยหลังหนีเขาจนสุดท้ายถึงทางตันเพราะหลังฉันแนงกับผนังเรียบร้อยเขาก็เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

“มีอะไรก็พูดมาสิค่ะ...ถ้าไม่ก็ออกไปไม่งั้นฉันตะโกนให้คนมาช่วยแน่” เขาทำท่าจะขำกับสิ่งที่ฉันพูดเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

“ตะโกนไปก็เหนื่อยเปล่าๆตึกนี้ทั้งตึกตอนนี้มีแต่ฉันกับเธอสองคน...”

“มะ มะ หมายความว่าไงนะ!!!”

“ก็หมายความว่าฉันซื้อที่นี่ทั้งหมดพร้อมกับเชิญคนอื่นออกไปหมดแล้วด้วยทั้งตึกจึงเหลือแค่เธอกับฉันเท่านั้น” ฉันอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินให้ตายสิ!!! เขามันคนบ้าอำนาจชะมัดเล่นทำแบบนี้เลยเหรอเนี่ยยยยย!!!!

“คุณนี่มันเหลือเกินจริงๆเลยนะ”

“ก็เพราะใครละฉันถึงต้องทำแบบนี้...เธอหนีมาฉันมาทำไม เธอทิ้งฉันทำไม...มีอะไรอยากรู้ทำไมไม่ถาม ข้องใจอะไรก็พูดไม่ใช่หนีแบบนี้...” เขาพูดพร้อมกับทำท่าเหมือนจะโกรธนิดหน่อยที่ฉันทำแบบนั้นนะ...

“คือ...ฉันแค่คิดว่าฉันคงไม่ได้สำคัญอะไร....” แต่ก็พูดไม่ทันจบเขาก็พูดขึ้น...

“ยัยเด็กโง่...ถ้าเธอไม่สำคัญจริงๆ หรือ ถ้าฉันเห็นเธอเป็นเหมือนคู่นอนจริงๆเชื่อเถอะว่าฉันคงไม่ปล่อยให้เธอมาอยู่ข้างๆฉันแน่นอน” คำพูดของเขาทำให้ฉันยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก...แล้วเขาจึงพูดขึ้นต่อ

“เธออาจจะรับรู้เรื่องราวบางอย่างมาจากผู้หญิงที่ชื่อเยรินสินะ...ฉันจะพูดให้เคลียร์ตรงนี้เลยนะว่าเมื่อก่อนฉันอาจจะเคยรักเยริน แต่ทุกอย่างมันจบลงนานแล้ว และ ตอนนี้ฉันก็มีเพียงผู้หญิงคนเดียวในหัวใจนั้นคือเธอ...” เขาพูดพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างแน่นิ่งแววตาที่เขาใช้มองฉันเหมือนเขาต้องการจะบอกว่าเขากำลังพูดอย่างจริงจังอยู่...

“เฮ้อออ...ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันมีเธอเข้ามาในใจของฉันแต่ที่ฉันรู้ตอนนี้คือฉันมีแค่เธอคนเดียวจริงๆนะเจส ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันทำตัวเหลวแหลกมามากมายแต่ตอนนี้ว่าฉันพร้อมที่จะหยุดที่เธอแล้วนะ ฉันอาจไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด แต่ฉันจะทำให้เธอรู้สึกโชคดีที่สุดที่เป็นผู้หญิงของฉัน” ฉันยืนนิ่งฟังเขาพูดอย่างตั้งใจ สิ่งที่ได้ยินคือแทบไม่เชื่อหูเลยว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากเขา...ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นก็เถอะแต่สุดท้ายฉันกับเขาก็ยังต่างกันอยู่ดีเพราะเขาเป็นมาเฟียฉันจะเข้าไปโลกของเขาไม่ได้หรอกเพราะฉันรู้ดีว่าเส้นทางนั่นมันอันตรายแค่ไหน...ฉันควรถอยออกมาตอนที่มีโอกาสจะดีกว่า...

“แต่คุณ...” ฉันกำลังจะพูดขึ้นแต่เขาก็พูดขึ้นตัดบทก่อน

“เรื่องที่ผ่านมาฉันอาจกลับไปแก้ไขมันไม่ได้เพราะนั่นมันเป็นอดีตไปแล้วแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วนะ...อดีตมันก็คืออดีตเจสฉันทำอะไรไม่ได้ฉันกลับไปแก้ไขมันไม่ได้มันผ่านมาแล้ว ทำไมเธอถามฉันว่าทำไมฉันทำแบบนั้น...” ฉันถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจถามเขาในสิ่งที่ฉันเองก็อยากรู้

“ตอนนั้นทำไมคุณถึงฆ่าเยรินค่ะ คุณรักเธอไม่ใช่เหรอ”

“เรื่องมันมีอยู่ว่า เยรินรู้จักกับพี่ชายของฉันก่อนแต่ฉันไม่รู้ และ ดันไปเจอเธอที่ผับความสัมพันธ์ของฉันกับเธอจึงดำเนินมาเรื่อยๆจนมาวันหนึ่งจู่ๆพี่ชายของฉันที่ฉันก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปสานความสัมพันธ์กันตอนไหนเริ่มพาเธอมาที่บ้าน และ นั้นทำให้ฉันกับพี่ชายต้องทะเลาะกันจนจะตัดพี่น้อง.....บรา บรา บรา” ฉันยืนนิ่งฟังสิ่งที่เขาเล่าตั้งแต่ต้นจนจบพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะนึกได้ว่ายัยผีนั่นหลอกฉัน!!!!! หล่อนไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดให้ฉันฟัง!!!! หน่อยแน่!!!! ยัยเยริน!!

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ไง...ฉันต้องรักษาชีวิตของคนในครอบครัวของฉันก่อนอยู่แล้ว”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ....ฉันรู้แล้วแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่...” เขาดึงฉันเข้าไปกอดก่อนที่จะพูดจบ

“ฉันคิดถึงเธอนะเจส...ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันคิดทบทวนเรื่องของเธอวันละหลายรอบจนได้คำตอบกับเรื่องนี้สักที....ฉันรักเธอนะเจส...แล้วเธอละรักฉันมั้ย”

 

 

 

 

มาแล้วววววมาช้านิดหน่อยโทษทีนะแต่ให้ตายเถอะฮ่าๆตอนนี้สถานการณ์ของทั้งสองคนจะดีขึ้นแล้วใช่ไหมเรามาลุ้นกันต่อเถอะว่าคำตอบของเจสจะคืออะไร....ความรักจะมาเหนือเหตุผลของชีวิตหรือเปล่าน๊าา

ความคิดเห็น