ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่หัวใจตามหา...จบ

ชื่อตอน : สิ่งที่หัวใจตามหา...จบ

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2562 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่หัวใจตามหา...จบ
แบบอักษร

 “สมน้ำหน้า! วันนี้เขมจะไปนอนกับลูกห้ามตามมาไม่งั้นเจอดีแน่!” ลุกหนีออกมาแล้วสั่งเสียงเข้มก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทิ้งให้อัศวินนั่งหน้าเหลอหลาอยู่คนเดียว 

 

 และสุดท้ายค่ำคืนนั้นอัศวินก็ต้องนอนเหงาหนาวเหน็บใจอยู่เพียงลำพังเมื่อเขมมิกาทำอย่างที่พูดจริงๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเขาได้ขาดใจตายแน่ๆต้องหาวิธีทำอะไรสักอย่างแล้ว รุ่งเช้ามาอัศวินก็รีบตื่นมาทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีโดยการเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารให้คนในบ้าน อาหารมากหน้าแปลกตาถูกวางเรียงรายเต็มทั้งโต๊ะ อัครินที่เดินลงมาก่อนใครเพื่อนก็อดจะแซวคนตัวโตที่กำลังขยันขัดแข็งจัดโต๊ะเสียไม่ได้ 

 “โอ้วว! อะไรเข้าสิงพี่ชายผมเนี่ย ตื่นแต่เช้าขึ้นมาทำอาหารเต็มโต๊ะสงสัยว่าวันนี้ฝนคงจะตกหนัก” 

 “ตกใส่หัวกะบาลแกนะสิไม่ว่า มา! มารีบช่วยฉันจัดโต๊ะเลยเดี๋ยวดากับเขมจะพาลูกลงมาแล้ว” หันไปตวัดสายตาค้อนส่งก่อนจะเร่งเร้าให้น้องชายนั้นรีบเดินมาช่วยกันคนละไม้คนละมือจะได้เสร็จให้ทันกาล 

 “ที่แท้ก็ง้อเมียนี่เอง” รู้เหตุผลและการกระทำของพี่ชายอย่างชัดเจน 

 “เออ! อย่าพูดมากมาเร็วๆ”                                                                                

 อัครินไม่ปฏิเสธแต่เดินเข้าไปช่วยพี่ชายจัดโต๊ะปฏิบัติภารกิจช่วยอัศวินง้อเมีย ทั้งสองเสริมทัพและกำลังกันจัดแจงอาหารขึ้นมาอย่างสุดฝีมือเท่าที่จะทำได้ ยามที่ปานธิดาและเขมมิกาพร้อมกับลูกน้อยสองคน อัศวินก็รีบวิ่งเข้าไปโอบประคองเอาวาคินมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนส่วนอีกคนเขมมิกานั้นทำหน้าที่ มือหนาเลื่อนเก้าอี้ออกมาครั้นเมื่อเห็นว่าภรรยาสาวกำลังจะเดินไปนั่ง 

 “เอาลูกมาให้เดี๋ยวพี่ดูแลเองนะครับ” อัศวินขันอาสาขออุ้มลูก ชดเชยและขอทำหน้าที่ของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อบ้างเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานี้เขาทุ่มเทให้เพียงแต่งานจนลืมหน้าที่ที่สำคัญที่สุดไป 

 “ไม่ต้องหรอกค่ะ เขมดูแลลูกได้คงไม่ต้องให้พี่วินลำบากหรอกค่ะ” 

 “โถ่...เขม เชื่อพี่เถอะนะ ขอให้พี่ได้ดูแลลูกบ้าง”  

 เขมมิกาเพียงจ้องมองใบหน้าของเขา หากว่าเขาต้องการที่จะทำแบบนั้นจริงๆ เธอก็จะไม่ขัด “ถ้าอย่างนั้นพี่วินก็อย่ามาบ่นที่หลังนะคะว่า เลี้ยงลูกแล้วเหนื่อย” 

 “ไม่...ไม่มีทางแน่นอน” ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของอัศวินให้คำมั่นว่าเขานั้นจะไม่บ่นสักคำเดียวเลย งานที่ว่ายากยังผ่านมือเขาราวกับดีดนิ้ว แล้วนับภาษาอะไรกับแค่เลี้ยงลูกแฝดสองคน แค่นี้จิบๆมาก 

 “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ เขมยกลูกให้หนึ่งวัน” อยากจะรู้นักว่าพ่อปากเก่งคนนี้จะทำได้ดั่งที่ปากว่าหรือเปล่า 

 “เชื่อใจพี่ได้เลยครับคนดี” เอื้อมมือไปอุ้มลูกน้อยอีกคนมาไว้ในอ้อมแขนอีกข้าง แต่ก็ไม่วายแตะอั๋งภรรยาสาวเจ้าโดยการฉกหอมแก้มไปฟอดใหญ่ เขมมิกาที่เห็นสามีฉวยก็โอกาสหอมแก้มตนเองก็อดที่จะใช้สายตามองเขาราวกับค้อนปอนด์ใหญ่เสียมิได้ 

 จากนั้นหลังจากที่พากับทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัศวินก็ทำหน้าที่ดั่งที่ปากว่า โดยที่เขมมิกานั้นก็นั่งดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆด้วยหัวใจที่เต้นลุ่มๆดอนๆ แต่ว่าแม้นจะเป็นห่วงแต่ก็อดที่จะกลั้นขำเสียมิได้เมื่อเวคินกับวารินที่ตอนแรกนั่งเล่นดินด้วยก็เกิดอยากเล่นคนละอย่าง โดยที่วารินนั้นคลานหนีน้องชายกับบิดาออกมาตรงเข้าไปที่แปลงดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งอยู่เต็มสวน คนเป็นพ่อที่กำลังตักดินใส่ของเล่นก็ไม่ทันได้เหลียวหลังดูเลยว่าเจ้าตัวแสบวารินนั้นจะคลานเข้าไปเอาดอกไม้เข้าปากเสียแล้ว 

 “วาริน! ไม่ได้นะลูกไม่ได้” อัศวินหันแลซ้ายแลขวายามที่นั่งตักดินให้เวคินแล้วไม่เห็นวาริน สายตากวาดมองไม่นานถึงสิบวินาทีก็เจอว่าเจ้าแฝดคนพี่นั้นกำลังจะเขมือบดอกไม้อยู่ จึงรีบคว้าเข้าที่ร่างอวบอิ่มตุ้ยนุ้ยมาไว้ในอ้อมแขน แม้ว่าเจ้าวารินจะร้องกระจองงอแงมือไขว้คว้าหาสิ่งที่ต้องการอัศวินก็ใจแข็งไม่ให้เล่นเพราะมันอาจจะมีผึ้งมาบินดูดน้ำหวานซึ่งอาจจะต่อยวารินได้ 

 แต่ทว่าความสงบมักจะมาได้ไม่นานเมื่อหันไปอีกทีก็เห็นเวคินนั้นกำลังคลานส่ายก้นดุกดิกๆไปยังกองดินที่ชุ่มน้ำ ก่อนที่จะนั่งแหมะลงที่พื้นก่อนจะเริ่มปฏิบัติการมือน้อยๆละเลงดินที่อยู่รอบกายให้กระจายทั่ว เสร็จก็ตามด้วยการหยิบดินขึ้นมาจำนวนหนึ่งจากนั้นก็ป้ายลงบนผิวนุ่มของตัวเองใบหน้าแสนชังยิ้มแป้นด้วยความสุขใจเมื่อได้เล่นสนุกอย่างที่ใจหวัง อีกทั้งยังได้รักษาสภาพผิวนุ่มๆไปในตัว อัศวินมองเวคินด้วยรอยยิ้มหงิ่มๆนึกคล้ายย้อนมองตนเองในวัยเด็ก ไม่รู้ว่าตนนั้นจะซนได้เจ้าพวกนี้หรือเปล่านะ 

เขมมิกาที่นั่งมองอยู่ไกลๆก็อดที่จะขำอีกคราไม่ได้เมื่อยามที่อัศวินเดินเข้าไปอุ้มเวคินให้พ้นกองดิน มืออวบน้อยนั้นก็หยิบดินขึ้นมากำมือหนึ่งก่อนที่จะทาป้ายลงไปที่ใบหน้าพ่อของตนเองก่อนจะหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ 

 “ป้อ...ป้อ ป้อยิน ยิน ฮิๆ” เวคินหัวเราะชอบใจมือก็แตะต้องหน้าของอัศวินไม่หยุด อีกทั้งยังเสริมทัพด้วยวารินอีกคน เรียกได้ว่าตอนนี้อัศวินเละไม่ต่างจากโจ๊กเพราะฝีมือของเจ้าตัวแสบสองตัว คนเป็นพ่อที่เห็นว่าลูกมีความสุขมีหรือจะหยุดไม่ให้ทั้งสองหัวเราะได้ นอกเสียซะจากยืนนิ่งให้เขาทั้งสองได้เล่นอย่างสุขใจ  

 ทั้งสามเล่นสนุกกันเสร็จก็พากันลงอ่างเพื่อจับเจ้าสองแฝดอาบน้ำซึ่งมันเป็นเรื่องยากมากๆ เมื่อทั้งคู่ไม่ยอมนั่งกันนิ่งๆผลัดกันลุกผลัดกันนั่งอยู่ตลอดเวลา ทั้งสองราวกับเป็นแบตเตอรี่ที่ไม่มีวันหมดเพราะตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็เกือบบ่ายแล้วยังไม่ยอมหยุดเล่นหรือมีท่าทีว่าจะง่วงเลย จนคนที่จะหมดพลังก่อนจะเป็นพ่อเสียแล้ว 

 “นอนนะครับคนดี” เสียงนุ่มละมุนกล่อมวารินและเวคินที่หมดฤทธิ์หลังจากอาบน้ำแล้วดื่มนมเสร็จ แม้เวคินจะรู้ว่าตัวเองนั้นง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นก็ยังไม่วายที่จะห่วงเล่นมือน้อยไขว้คว้าเอาอากาศไว้เล่นดุกดิกกับโมบายน้อยที่ลอยอยู่เหนือหัว จนอัศวินที่เห็นต้องมาคอยตบก้นเบาๆกล่อมให้เจ้าตัวน้อยได้นอนเสียที  

 

 

งืมมมม หายไปนานอย่างจริงจัง  

ไรท์ขอโทษรีดด้วยนะคะ เพิ่งมีเวลามาอัพให้อ่านกันจริงๆ ขอโทษนะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น