winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2562 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

“โว้ยยยย วันศุกร์แล้วโว้ย พรุ่งนี้จะได้หยุดแล้วโว้ย”

“แหม เฮียคี ทำเป็นดีใจออกนอกหน้า ทุกวันนี้มาทำงาน ก็เหมือนไม่ได้ทำอยู่แล้วมั้ย”

“ไอ้ดล! ใส่ร้ายจังวะ เนี่ย ไม่เห็นมิสเตอร์บีอันที่ร้อยแปดหรือไง”

“ก็ถึงเรียกว่า ไม่ได้ทำไง เพราะว่ามันไม่ได้งาน”

“แหมๆ ทำเป็นพูดดี ของตัวเองเถอะ กับอีแค่เลือกสารเคมี ยังเลือกไม่ได้เลย”

“มันไม่ง่ายนะเว้ยเฮีย ดลอ่านเปเปอร์จนตาจะหลุดอยู่แล้วเนี่ย เพราะมันเอามาทดลองกับคนจริงๆ ไม่ได้ ก็ต้องหาข้อมูลอ้างอิงให้แน่นที่สุดอะ”

“ดล เฮียสงสัยอะไรอย่างนึงว่ะ”

“อะไรเหรอเฮีย”

“ถ้าสมมุติเฮียทำให้ตัวโดรนบินได้ ดลได้อาวุธเคมีประสิทธิภาพดีเลิศ แล้วใครจะเอามาประกอบกัน แล้วใครจะเป็นคนทำให้มันยิงได้ และแม่นยำวะ”

“เออว่ะเฮีย ดลไม่ได้คิดถึงจุดนั้นเลยว่ะ ที่ผ่านมาก็คิดแต่ว่า ทำให้ตัวโดรนมันบินขึ้นก็ไม่น่าจะทำได้แล้วว่ะเฮีย”

“แต่เฮียว่า ไอ้เบธมันจัดการได้ทุกอย่างอยู่แล้วว่าปะ”

 

“ใช่ เบธก็คิดแบบนั้น”

“เห็นแมะ โอ๊ย! ไอ้เบธ”

เบธที่ค่อยๆ ย่องมาทางข้างหลัง กำหมัดแน่นๆ แล้วต่อยไปที่แขนหมวดคีรีเน้นๆ

“อะไรๆ ก็ไอ้เบธนะเฮีย เดี๋ยวจะโดนมิใช่น้อย”

“ใช่ เบธ จัดการเฮียคีเลย ทำงานไม่ได้เรื่อง” หมวดดลรีบเสริม

“เหรอยะ คุณหมวดดลคนงามปะล่ำปะเหลือ”

“บ้าเหรอ ชมกันแบบนี้ เขินแย่เลย”

ทั้งสามคนนั่งคุย นั่งบ่นอยู่ที่ลานทดลองโดรน ในช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ ใกล้จะได้เวลากลับบ้าน สายลมพัดเย็น ๆ กับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ ทำให้ทั้งสามอยากจะทอดตัวลงนอน แล้วก็หลับให้รู้แล้วรู้รอด

“เสาร์อาทิตย์นี้ทำอะไรกันอะ ไปดูหนังแก้เซ้งกันมั้ย” หมวดดลเสนอ

“วันเสาร์ซักผ้า วันอาทิตย์มีแข่งโดรน” เบธตอบ

“เกลียดตรงซักผ้า แต่ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ที่เกลียดกว่า คือ แข่งโดรน ถามจริง อยู่แต่กับโดรน ไม่อยากจะอ้วกบ้างเหรอ” หมวดคีรีกล่าว เพราะว่าตัวเองอีกนิดก็จะกลายร่างเป็นโดรนแล้ว

“ถ้าไม่ใช่งาน ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แข่งขำๆ”

“ไอ้เบธ ที่สนามโดรนนี่ สาวๆ เยอะมั้ยวะ เผื่อเฮียจะตามไปส่องบ้าง”

“ก็ถ้าไม่ตามผัวมา ก็พาเมียมาด้วย โสดๆ อะ ไม่ค่อยมีหรอก”

“เหรอวะ แล้วแกล่ะ พาเมียไปด้วย หรือว่า...”

“มีเมียเป็นเจ้าของสนาม” หมวดดลตอบอย่างทันควัน

“ฮื้มมมม รู้ดีจริงๆ น้องดลของพี่เบธ อยู่ใต้เตียงพี่เหรอจ๊ะ”

“พูดถูกใช่ปะล่ะ อะโด่”

เบธทำเป็นยิ้มเอือมระอาใส่หมวดนภดล ก่อนจะเหม่อมองไปเบื้องหน้า มองแสงแดดที่รอดใบไม้เข้ามา มองกระรอก มองกิ่งไม้ แล้วก็แอบถามตัวเองว่า รู้สึกยังไง กับเจ้าของสนามแข่งโดรนกันแน่นะ ในความเป็นเพื่อน มันมีอะไรแอบแฝงอยู่ในนั้นใช่มั้ย หรือว่ามันก็แค่ความผูกพัน ความเป็นห่วงเป็นใย ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แม้ว่าอีกฝ่าย อาจจะมีให้เบธก็ตาม

เช้าวันอาทิตย์ที่สาวเมธนภาตั้งตารอก็มาถึง เธอรีบตื่นแต่เช้า แล้วก็บุกไปยังห้องนอนเบธ เพื่อทบทวนสัญญาใจที่มีให้แก่กัน

“พี่เบธ พี่เบธต้องไปหาเมธกับพี่แก้วตาที่งานนะ ห้ามหนี ห้ามชิ่ง ห้ามผิดสัญญา เข้าใจมั้ย”

“ค่า คุณน้องสาว พี่เบธคนนี้จะรีบแข่งให้จบ แล้วก็รีบบึ่งไปหาเลย”

“เนี่ย ถ้าพี่แก้วตาได้เห็นหน้าพี่เบธนะ พี่แก้วตา จะต้องมีกำลังใจมากๆ พอพี่แก้วตามีกำลังใจ ต้นไม้ของพี่แก้วตาก็จะสดใส แล้วก็จะชนะการประกวด”

“จ้ะ จ้ะ จ้ะ ทราบแล้วจ้ะคนสวย แล้วนี่ไปยังไง ไปเองเลย หรือว่าไปหาแก้วก่อน”

“พี่แก้วตาไปถึงงานตั้งแต่ตีสี่ตีห้าแล้ว นอกจากไปประกวดต้นไม้ ก็เอาต้นไม้ไปขายด้วย เห็นว่าไปกับตาขวัญ แล้วก็น้องชายพี่แก้วตาอีกน ส่วนเมธอะไปเอง เมธไปได้ แค่นี้เอง”

“อะ เบี้ยเลี้ยงพิเศษ ตั้งใจถ่ายรูป ตั้งใจทำรายงานนะ แล้วถ้าแข่งโดรนชนะ จะเอาเงินมาให้ซื้อต้นไม้อีก โอเคมั้ย” เบธยื่นเงินให้เมธเป็นกรณีพิเศษ นอกจากให้รายเดือนที่ให้เป็นประจำอยู่แล้ว

“ขอให้ได้รางวัลนะคะ เอาที่หนึ่งเลย มาหาเมธสายนิดสายหน่อยก็ไม่เป็นไรนะคะ พี่เบธสุดที่รัก”

“น้องใครวะเนี่ย ขี้งกจริงๆ”

“พี่เบธมากอดหน่อย”

“อ้อนแบบนี้ไง พี่ถึงหมดตัวเนี่ย”

สองพี่น้องกอดกันแน่นๆ และอาจเป็นเพราะได้รับได้มอบไออุ่นให้กันบ่อยๆ แบบนี้ ทำให้ทั้งคู่ไม่รู้สึกว่าขาดความอบอุ่นแม้แต่น้อย แล้วก็ไม่ว่าชีวิตจะเจอเรื่องอะไรหนักหนา ทั้งคู่ก็มีกำลังใจเพียงพอให้พร้อมที่จะสู้ต่อไป

เมื่อกอดเพิ่มพลังใจให้กันเรียบร้อย ก็พากันไปนั่งกินข้าวเช้าฝีมือน้าปรางจนอิ่มท้อง ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง

 

ณ ‘M. Drone’ สนามแข่งโดรน ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

เมื่อเบธไปถึงสนามแข่ง ก็สะพายกระเป๋าคู่ใจ เดินไปทักทายเพื่อนฝูง ที่รู้จักกันเพราะมาแข่งโดรนด้วยกันบ่อยๆ เดินดูสนาม Drone racing หรือ สนามแข่งประเภทความเร็ว ที่จะเปลี่ยนไปทุกครั้งที่มีการจัดการแข่งขัน เบธถ่ายรูปลงโซเชียล พร้อมแคปชั่นเด็ด แล้วแท็กเจ้าของสนามคนสวย ก่อนจะเดินไปพบหน้ากัน

“ผู้เข้าแข่งขัน Drone Fighting หมายเลขหนึ่ง มารายงานตัวแล้วค่ะ”

เบธเดินไปหามัสยาถึงห้องพักส่วนตัว เข้าไปถึงก็ยืนตรงทำท่าวันทยาหัตถ์ใส่ตรงโต๊ะทำงานของมัสยา ตามด้วยยิ้มหวาน ๆ

“กินอะไรมาหรือยังคะ ผู้เข้าแข่งขันของมัส”

“กินมาแต่ข้าวค่ะ แต่เหมือนว่า ยังกินขนมได้อีก”

“งั้นก็ก้าวถอยหลังไปสามก้าวเลย”

เบธเลิกคิ้วสงสัย แต่ก็ทำตาม

พอครบก้าวที่สาม ขาก็ไปกระทบกับเก้าอี้ ข้างๆ เก้าอี้ เป็นโต๊ะเล็กๆ บนนั้นมีของกินเพียบ

“ชอคโกแล็ตลาวา เค้กบลูเบอร์รี่ แล้วก็ขนมเปียกปูน รู้ใจจังผู้เข้าแข่งขันจังเลยค่ะ เจ้าของสนาม” เบธว่าพลางวางกระเป๋า แล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้

มัสยาก็ลุกตามมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“แบ่งกันคนละครึ่งนะเบธ ห้ามกินคนเดียวหมด”

“อ้าว ต้องแบ่งด้วยเหรอ นึกว่าของเบธทั้งหมดซะอีก”

“อีกนิดก็อ้วนแล้วนะ เป็นทหารน่ะ ดูแลหุ่นนิดนึงมั้ย” มัสยาแซวไปยิ้มไป

“หุ่นแบบนี้แหละดีแล้ว กอดอุ๊นอุ่น”

เบธทำหน้ากวนๆ แล้วก็หยิบช้อนตักขนมเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“วันนี้กะเอาที่หนึ่งเลยมั้ย”

“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเปล่า เงินของมัสมันไม่ควรรั่วไหลไปที่อื่น”

“ให้ไหลเข้าท้องเบธอย่างเดียวสินะ”

“ถูก”

มัสยาเพื่อนสนิทของเบธ นั่งมองดูเบธมีความสุขกับการกินขนมอยู่ตรงหน้า แล้วที่บอกว่าจะให้กินคนละครึ่ง เธอก็ไม่ได้ทำอย่างที่พูดแต่อย่างใด เอาช้อนตักมากินคำสองคำ ที่เหลือก็ใช้แต่สายตา เบธก็กินไปชวนคุยนู่นนี่นั่น กวนบ้างอะไรบ้างตามประสาคนขี้กวน จนได้เวลาแข่ง ทั้งคู่ก็เดินไปที่สนามแข่งโดรน ประเภทต่อสู้ รายการที่เบธลงสมัครไว้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเหมือนคนอื่นๆ

การแข่งโดรนประเภทต่อสู้ ก็คือ การใช้โดรนมาบินต่อสู้กัน โดรนของใครร่วงลงพื้น 3 ครั้งก่อนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป หากโดรนเกิดปัญหา ผู้แข่งขันสามารถนำมาซ่อมแซมได้ แต่ต้องใช้เวลาไม่เกิน 2 นาที หากซ่อมไม่ได้ก็จะถูกปรับแพ้ไป โดรนที่นำมาแข่ง จะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไรก็ได้ แต่ห้ามติดอาวุธ สนามแข่ง มีลักษณะคล้ายเวทีมวยใหญ่ๆ แต่มีตาข่ายล้อม ป้องกันอันตรายให้กับคนที่มาเชียร์อยู่ข้างนอก

วันนี้ การแข่งโดรนต่อสู้มีการแข่งขันทั้งหมด 6 สนาม แบ่งตามช่วงอายุ แต่สำหรับเบธ ลงแข่งในสนามที่ 6 ก็คือ ไม่จำกัดอะไรเลย ผู้เข้าแข่งขันก็มีตั้งแต่เด็กฝีมือดี ผู้ใหญ่มากประสบการณ์ วัยรุ่นตัวเก๋าๆ เรียกได้ว่า รวบรวมที่สุดของนักแข่งหลากสไตล์ ส่วนสไตล์การแข่งของเบธนั้น จะใช้โดรนขนาดเล็กๆ ไม่เน้นปะทะรุนแรง แต่เน้นไปที่การจู่โจมอย่างแม่นยำ โดยการแข่งขันเป็นแบบจับคู่แข่ง แพ้คัดออกทันที

“ผู้เข้าแข่งขันคู่ที่หนึ่ง ขึ้นเวทีได้”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศจากกรรมการ เบธก็กระโดดขึ้นเวทีอย่างมั่นใจ ในมือมีตัวโดรนและรีโมทควบคุม ใส่แว่นป้องกันดวงตาอย่างหล่อ มีเสียงสาวๆ ส่งเสียงกรี๊ดให้ด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่า หนึ่งในเสียงกรี๊ดนั้นมีเจ้าของสนามอยู่ด้วยมั้ย

ฝ่ายตรงข้ามของเบธ เป็นเด็กผู้ชายวัยสิบห้าสิบหกหน้าตาเนิร์ดๆ ที่มาพร้อมกับกระเป๋าเครื่องมือใบใหญ่ ผิดกับเบธที่ไม่มีอุปกรณ์อะไรติดตัวมามากนัก เพราะโดรนของเบธไม่เคยหล่นลงมา จนถึงขั้นต้องขอเวลาซ่อม

เบธมักจะสังเกตความไม่เรียบร้อยของโดรนฝ่ายตรงข้าม หากมีสายไฟอะไรที่หลุดห้อยออกมา เบธก็มักจะจัดการมันตรงนั้น ใช้เวลาไม่นาน โดรนของน้องเนิร์ดก็ร่วงลงพื้นครบ 3 ครั้ง เบธเข้าไปจับมือให้กำลังใจ ก่อนจะแยกย้ายลงเวทีกันไป

การแข่งขันดำเนินไปถึงจนกระทั่งถึงรอบชิงชนะเลิศ และแน่นอนว่า ทหารเบธ ก็มาถึงรอบนี้และก็สามารถคว้าชัยชนะไปได้ในที่สุด แม้จะเป็นฝ่ายร่วงลงมาก่อน 2 ครั้งก็ตาม

เบธเคยถามตัวเองว่า ตัวเองเข้าข่ายว่าโกงหรือเปล่า เพราะตัวเองเป็นทหารสังกัดหน่วยโดรนโดยเฉพาะ แต่กติกาก็ไม่ได้ห้ามทหารมาแข่ง และต่อให้เป็นทหาร แต่ถ้าไม่สนใจศึกษาค้นคว้า ไม่มีความพยายาม ก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะคนธรรมดาที่ตั้งใจได้หรอก อีกอย่างมัสยาก็เคยบอกเบธไว้ว่า ให้เบธมาช่วยแข่ง คนอื่นๆ จะได้อยากพัฒนาตัวเอง เพื่อมาเอาชนะเบธ เบธก็เลยเลิกคิดมากนับจากนั้น

“มัสดีใจน้า ที่ฝีมือเบธยังดีเหมือนเดิม ไม่เสียแรงที่มัสชวนมาเล่น”

“นอกจากได้เล่น ก็ยังได้เป็นอาชีพอีกด้วย เฮ้อ ได้รางวัลตั้งหมื่นนึงแน่ะ กินขนมได้ตั้งหลายวัน”

“ออกกำลังกายบ้างนะเบธ พุงน่ะ ใหญ่เกินไปแล้ว” มัสยาว่าง พร้อมกับเอามือไปบีบพุงน้อยๆ ของเบธ

“เบธว่าจะประดิษฐ์โดรนไว้สำหรับนวดพุง”

“เข้าใจคิดนะเบธ”

มัสยาเดินมาส่งเบธที่รถ ระหว่างทางก็คุยกันไปเรื่อยๆ แม้แดดตอนเที่ยงตรงจะแรง แต่มัสยาก็สู้ตาย ขอให้ได้เดินไปข้างๆ กับเพื่อนรัก อะไรเธอก็ทนได้

จนกระทั่งมาถึงรถ

“ว่าง ๆ ไปกินข้าวฝีมือน้าปรางนะมัส มัสไม่ได้นานแล้วเนอะ”

“คิดอยู่เลย เดี๋ยวจะหาเวลาไปนะ”

“อย่าทำงานหนักเกินไปนะ มัสเองก็ดูแลสุขภาพบ้าง ดูๆ ไป มัสก็เหมือนจะผอมลงนะ ใช่มั้ย”

“จะให้มัสอ้วนเหมือนเบธใช่มั้ยเนี่ย”

สองคนยิ้มให้กัน

“เบธไปก่อนนะ ไว้เจอกันนะมัส”

“ขับรถดีๆ นะ ถึงที่หมายแล้ว บอกมัสด้วยนะ โอเคมั้ย”

“ครับผม”

เบธรับคำ แล้วเปิดประตูรถเข้าไปนั่งตำแหน่งคนขับ แต่พอสตาร์ทรถเสร็จก็นึกถึงเรื่องคดีความของกัญญพีร์ ก็เลยรถกระจกลง แล้วชะโงกหน้าออกไปจะพูดกับมัส แล้วปรากฏว่า

“มัส! ”

เบธร้องเสียงดัง แล้วเปิดประตูรถออกไปทันที เพราะเห็นว่ามีโลหิตสีแดงเข้มกำลังไหลออกมาจากจมูกของเพื่อน เบธรีบพามัสขึ้นรถ แล้วขับพาไปที่โรงพยาบาลซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับสนามแข่งทันที

“มัส นั่งหลงตรงๆ ไว้ อย่าเงยหน้านะ! ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น