คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [3]

ชื่อตอน : บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2562 10:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [3]
แบบอักษร

ดวงตาหล่อนหลับพริ้มพ่นลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ ปากเล็กเผยอขึ้นช่วยจมูกหายใจในบางครั้ง รณภพนั่งมองหน้าหล่อนนอนหลับอยู่นานมากก่อนตัดสินใจสวมเสื้อผ้าทิ้งหล่อนไว้ในนั้นคนเดียว 

ช่วงสาย รณภพอยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่อาบน้ำพรมน้ำหอมส่งกลิ่นเย้ายวนไกลสามเมตร สาวๆ เหลียวตามหลังคอแทบเคล็ดทว่าสายตาเขากลับไม่สนใจใครเลย เดินสม่ำเสมอเข้าไปทักทายโสมสุรี 

“สวัสดีตอนเช้าครับ” เขาลากเก้าอี้ออกนั่ง 

โสมกำลังกินอาหารเพลินๆ ข้าวแทบติดคอ “สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณภพ ไม่คิดว่าจะมารับอาหารเช้าก็เลยไม่ได้ตักเตรียมไว้ให้” 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมเดินไปดูเอง เผื่อจะมีอะไรน่ากิน” 

“เมื่อคืนคุณภพนอนหลับสบายดีไหมคะ” โสมชวนสนทนาพาเพลินตามประสาเลขานุการที่ต้องเทคแคร์เอาใจนายจ้าง 

“ก็ดีครับ เดี๋ยวผมกลับมานั่งด้วยนะไปตักอาหารแป๊บเดียว” 

ตัดบทไปเท่านั้น กลับมาอีกทีพร้อมกับจานอาหารมีแค่ไม่กี่อย่าง เลขามารดายังคงอารมณ์ดียิ้มกว้างแข่งกับผิวหนังรอบใบหน้าที่เริ่มโรยราเพราะนอนไม่พอ ไม่ต่างจากพนักงานคนอื่นที่หน้าตาไม่สดชื่นแต่ต้องตื่นเพราะมีสัมมนาช่วงเช้าต่อก่อนกลับกรุงเทพ โสมชะโงกใบหน้าเข้ามาใกล้จะมองจ้อง เขารีบเมินหน้าหนี 

“คุณภพ หน้าไปโดนอะไรมาคะ มีตรงคิ้วกับมุมปาก” 

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ลื่นล้ม ว่าแต่งานเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง” 

“เรียบร้อยดีค่ะ โสมเมาแอ๋ ถูกน้องๆ คะยั้นคะยอให้ดื่ม ดีนะคะที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงไม่ตื่น” 

“ผมจะอยู่ช่วยจนส่งพนักงานทุกคนขึ้นรถนะ” 

“ไม่เป็นไรค่ะเกรงใจคุณภพ โสมกับน้องเฟื่องจัดการได้คุณภพกลับกรุงเทพก่อนเลยก็ได้ค่ะ น้องเฟื่องขอกลับพร้อมโสมเพราะรถยังมีที่ว่าง น้องคนหนึ่งกลับกับเพื่อน” 

“เหรอ ตามใจเขาแล้วกัน ถ้าสายกว่านี้ยังไม่ลงมาคุณโสมโทรตามหน่อยก็ดี ไม่รู้ว่าแฮงค์หรืออะไร ป่านนี้ถึงไม่ยอมโผล่หน้ามากินข้าว” แกล้งพูดแม้จะรู้ดีแก่ใจว่าหล่อนไม่ค่อยได้นอนเพราะดูแลเขา ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังพยายามปกปิดความรู้สึกมากแค่ไหน ว่าเป็นห่วงแล้วก็สงสารเฟื่องลดาที่มีอาการป่วย 

“เอ่อ… น้องมานั่นแล้ว” โสมสุรีพูดไม่เต็มปากชี้นิ้วข้ามไปทางด้านหลังให้เจ้านายรู้ว่าน้องเฟื่องได้ยินหมดเลย หัวเราะแหะๆ แล้วเรียกน้องมานั่งด้วยกัน “มานั่งกินตรงนี้ค่ะน้องเฟื่อง พี่จองเก้าอี้ไว้รอแล้ว” 

“ขอโทษที่มาสายนะคะ” เฟื่องลดาก้มศีรษะลงแทนคำขอโทษ ถือจานอาหารค้างในมือ ยังไม่กล้านั่งร่วมโต๊ะกับรณภพ ยึกๆ ยักๆ สองสามครั้งเห็นเขาหันหน้าไปทางอื่นก็เลยตัดสินใจนั่งร่วม 

“เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงไม่สายหรอกจ้ะ รีบกินข้าวกัน พี่มาตั้งแต่แปดโมงครึ่งกินไปหลายจานมาก อร่อยๆ ทั้งนั้น พี่กินห่อหมกอันนี้ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่อร่อยมาก น้องเฟื่องลองชิมไหมพี่แกะให้” 

“ในจานเฟื่องก็เยอะแล้วกลัวกินไม่หมดค่ะ” 

“กลัวอะไร กินเข้าไปเยอะๆ จะได้มีเนื้อมีนวล พี่จะได้โทรไปรายงานคุณแขว่าน้องเฟื่องกินข้าวหมดสองจาน พี่อยากได้หน้า” 

พูดตรงไม่มีอ้อมคอมซะขนาดนี้เฟื่องลดาจึงยอมกินอาหารเพิ่มมากกว่าเดิม หล่อนคุยกับพี่โสม กิน แล้วก็ยิ้มหลายครั้ง ไม่ทันสังเกตเลยว่ารณภพกำลังหันมามองหน้าตนเองอย่างสนใจ ทรงผมใหม่ของหล่อนกำลังฮอตฮิตในหมู่สาวๆ สมัยนี้ที่นิยมตัดสั้นบ็อบแบบประบ่า เขาติดหาเรื่องเกินไปหน่อยจึงไม่ค่อยได้สังเกตว่ามันเข้ากับหล่อน 

รอยยิ้มของหล่อนหวานมากช่วงที่คุยกับคุณโสม แต่พอบังเอิญเรามองตากันหล่อนมักจะกลับมาวางสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา โกรธอะไรนะเมื่อคืนก็ยังคุยกันดีๆ 

หรือเขาเผลอนอนละเมอด่าทอทำร้ายร่างกายหล่อนเข้า ไม่รู้สิ ป่วย จำไม่ได้หรอก รณภพเขี่ยอาหารในจานจิ้มใส่ปากมาเคี้ยวๆ 

“คุณภพรับห่อหมกหน่อยไหมคะ รับรองไม่ใช่ฮวก เพราะเราไม่เอาไปฝากป้า ฮ่าๆๆ” เล่นมุกมาทีคนบนโต๊ะเงียบกริบเพราะไม่มีใครรู้จักเพลงนี้ ขัดอกขัดใจสาวคอเพลงโจ๊ะหน้าเวทีหมอลำเหลือเกิน โสมสุรีตักจากจานกลางไปให้เจ้านาย 

“อร่อยนะ โสมแกะให้แล้ว ลองชิมดูสักคำสองคำนะคะ” 

“จานนี้ที่คุณโสมตักมาก็อร่อยดีนะผมลองชิมแล้ว” 

“จริงเหรอคะโสมยังไม่ชิมเลย อื้ม จริงค่ะ อร่อยๆ น้องเฟื่องตักกินสิ” ดึงเฟื่องลดาเข้ามาอยู่ในวงสนทนาทว่าน้องก็ปฏิเสธเพราะลำพังจานตัวเองก็ตักมาเยอะแล้ว ทั้งเฟื่องลดากับรณภพตักรวมในจานเดียวไม่ได้ตักแยกแบบโสมสุรี 

เลขานุการคนเก่งวัยย่างสามสิบหกรับประทานอาหารเช้าอย่างมีความสุข ก็เริ่มจะเป็นทุกข์ตอนที่เหลือบสายตามองไปเห็นสองพี่น้องมหาบรรลัยเดินเข้ามาในนี้ หล่อนรู้งานรีบยกเก้าอี้อีกตัวไปแทรกไว้โต๊ะอื่นจากนั้นก็ฉีกรอยยิ้มไปทางนาตาลี 

“โต๊ะเต็มแล้วค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณลี” 

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งด้วยอยู่แล้ว กลัวคนแถวนี้จะกินไม่กล้าตักข้าวเพิ่มเพราะกลัวคนอื่นจะรู้กำพืดว่ามาจากบ้านนอก ไม่เคยพบเจออาหารโรงแรมแพงๆ หรูๆ” 

นางแบบสาวเฉียดกายเข้ามาใกล้โต๊ะอาหารแล้วตอบกลับอย่างไม่หวั่นเกรงใครหน้าไหน แม้กระทั่งกับรณภพเองก็ตาม ยังไงเขาก็ไม่เอาหล่อน โกรธหล่อนเรื่องหยิกแขนลูกเขา แล้วจำเป็นอะไรที่หล่อนจะต้องไปง้อเขาด้วย ด้านหลังพี่ชายก็มาสมทบ 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ ^//^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น