OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 08 :: IT'S MY TURN :: [2/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 :: IT'S MY TURN :: [2/3]
แบบอักษร

08  

:: IT'S MY TURN ::  

[2/3] 

 

 

เอ้า กูก็สุภาพกลับไปเฉยเลย งงตัวเอง เหมือนน้องเมาเหล้าแล้วผมก็เมาน้องมันอีกทีหนึ่ง แล้วผมก็จูงน้องเดินเข้าห้องนอนไปตามที่เจ้าตัวต้องการ คือน้องมันไม่ใช่ว่าเมาจนเดินไม่ไหวนะ ยังเดินไหวอยู่แต่ก็จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่แหละฮะผมต้องคอยดึง ทว่าเมื่อก้าวเข้าห้องมาจู่ๆ เขาก็หันมาหาผมก่อนจะ…อาเจียนใส่ผมเต็มเสื้อเลย

“อึก พี่ติน...”

“เฮ้ยๆ ๆ น้องงงงงงงงงงงงง!!!”

ผมโวยวายแทบสุดเสียง น้องมันคงรู้ตัวว่ามันปล่อยของผิดที่เลยรีบเดินออกนอกห้องไปปล่อยต่อที่ถังขยะเล็กหน้าห้องนอน ส่วนผมรีบถอดเสื้อกับกางเกงให้ไวเลยครับเพราะมันไหลเลอะกางเกงจนจะถึงหัวเข่าแล้ว อี๋ ผมจะอ้วกตาม

พอเขาจัดการตัวเองเสร็จก็นั่งพิงกับผนังอย่างเหนื่อยหอบ ผมเดินเอาน้ำมาให้ดื่มแก้วหนึ่งด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อนเช่นกัน คือวันนี้ผมดูแลน้องมันทั้งวันแล้วอ่ะ แล้วน้องมันก็เมาซึ่งมันอยู่เหนือความควบคุมที่ผมจะดูแลไหว

“พี่ติน ไปอาบน้ำเถอะ”

“ต้องอาบแล้วล่ะ เล่นอ้วกใส่กันแบบนี้”

ได้อาบแน่น้ำน่ะแต่ผมขอทำความสะอาดพื้นในห้องนอนน้องมันสักหน่อย เมื่อกี้เขาเล่นปล่อยของไม่ดูทิศทางเลย มันก็จะมีบางส่วนที่เลอะลงพื้นบ้าง ผมเห็นแล้วปล่อยผ่านไม่ได้ครับ รู้เลยว่าถ้าผมไม่ทำน้องมันก็ไม่ทำ รอให้แม่บ้านมาดูแลสัปดาห์ละวันก็คงเหม็นคลุ้งไปทั่วแน่

ผมทำความสะอาดไปก็บ่นน้องมันไปว่าเมาแล้วดูแลตัวเองไม่ได้ทีหลังก็ดื่มกินแต่พอดี เมาแล้วขาดสติถึงขั้นเดินไปแย่งไมค์นักร้องในร้านเหล้าได้นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะ ปกติคนจะกล้าก็ต่อเมื่อมีเพื่อนยุ นี่ไม่มีใครเลยครับ คิดเอง กล้าเอง ทำเอง แต่ดูแลตัวเองไม่ได้ ผมบ่นแต่น้องมันก็ฟังนะ นั่งนิ่งฟังเหมือนรู้สึกผิดจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่ผมบอกไปว่าผมคงไม่ได้ไปทำงานที่ร้านพี่ริวอีก ผมไม่ชอบตอบคำถามเรื่องส่วนตัวกับใคร เหมือนน้องมันทำให้ผมตกงานกลายๆ นั่นแหละฮะ

“น้องจอมขอโทษครับ”

เอ่อ ดูท่าทางน้องมันสิ นั่งพับเพียบพนมมือขอโทษผม เห็นแบบนี้ผมจะโกรธลงเหรอวะ ใจไม่แข็งพอหรอก เมาแล้วอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างกับเด็ก แต่ถือว่าเก่งนะ เมาจนหลับไปรอบแต่ฟื้นขึ้นมาพูดคุยได้ปกติ ไหนว่าไม่ถนัดเหล้าไง บอกถนัดไวน์แต่ที่ผมเห็นนี่คือคอแข็งยืนหนึ่งมากนะน้อง

“ถ้ารู้ว่าเมาแล้วเป็นแบบนี้ พี่จะมอมเหล้าน้องทุกวันเลย”

ผมพูดทิ้งทวนไว้ก่อนพาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ ฝักบัวถูกปรับระดับน้ำให้อุ่นพอประมาณ เสียงน้ำไหลกระทบผิวกายลงสู่พื้นทำให้ผมไม่ได้ยินเสียงภายนอกเลย กระทั่งตอนที่ผมชโลมครีมอาบน้ำไปทั่วตัวจู่ๆ น้องมันก็มาเคาะประตูห้องน้ำ

ก๊อก ก๊อก

“พี่ตินค้าบบบบบบบบ น้องจอมปวดฉี่ค้าบบบบ”

อ้าปากจะปฏิเสธ กะให้น้องมันรอผมอาบเสร็จก่อนแต่เพราะความพูดเพราะของเขาทำให้ผมใจอ่อนอีกแล้ว เนื้อตัวไม่ทันได้ล้างก็ต้องเดินหาผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างเอาไว้ แล้วเดินไปเปิดประตูให้เขาเข้ามา

เอ๋...แล้วยังไงต่อวะ เข้ามาแล้วยังไงต่อ ผมก็ต้องล้างตัว น้องมันก็ต้องฉี่ แล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่เห็นกันในเมื่อผนังกั้นตรงชักโครกแบ่งสัดส่วนแค่ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งที่เว้นไว้ให้เดินก็เห็นส่วนของห้องอาบน้ำแน่นอน ถ้าไม่มองกันก็ไม่เห็นหรอก แต่ผมระแวงว่ะ

“น้องฉี่ให้เสร็จก่อนเลย พี่จะอาบน้ำต่อ”

“พี่ไปอาบเลย”

ไปได้ก็บ้าแล้ว ดูท่าทางเขายังยืนตรงไม่ได้ด้วยซ้ำจะให้ผมเดินหนีไปไหนได้วะ ได้แต่ใช้มือหนึ่งจับต้นแขนเขาเพื่อช่วยทรงตัวแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น จนผมได้ยินเสียงน้ำกระทบอะไรบางอย่างที่มันเสียงไม่เหมือนฉี่ใส่ชักโครกปกติเลยหันมาดู

“เฮ้ยน้อง สูงไป ต่ำหน่อย”

น้องยกขึ้นสูงไปนิดฮะ มันเลยไม่ลงที่ถูกที่ควรเพราะเขาทรงตัวไม่อยู่เลยยืนแอ่นสะโพก อะไรๆ มันเลยชี้สูงไง แล้วคนที่จับข้อมือเขาให้ลดระดับความสูงลงทำไมต้องเป็นผมวะ มันใช่เรื่องที่ต้องมาสอนเด็กฉี่ให้ลงโถปะวะไอ้ติน ห่วงอย่างกับเป็นผัวเขา ทั้งที่น้องมันจะถี่รดหมอนก็เรื่องของเขาไหม ไม่ใช่ธุระอะไรที่ผมต้องจัดการเสียหน่อย

พอคิดได้แบบนี้ผมก็ละมือจากน้องมันแล้วเดินไปอาบน้ำด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ความคิดกับความรู้สึกมันกำลังต่อสู้กันทำให้ผมสับสนพอสมควร ใจหนึ่งอยากดูแลอย่างดี อีกใจก็ถามตัวเองว่าเป็นอะไรกัน คำตอบของคำถามนี้คือความว่างเปล่าครับ ถึงตอนนี้ก็ช่างแม่งทุกอย่างแล้ว ผมแก้ผ้าอาบน้ำโดยไม่สนใจสายตาใครหากน้องมันจะมอง อีกอย่างเมาขนาดนั้นไม่มีปัญญามายืนดูผมหรอก ลำพังแค่ยืนฉี่ยังทำไม่ได้เลย

ซ่า...

หยาดน้ำชำระล้างคราบครีมอาบน้ำที่เริ่มแห้งออกจากร่างกาย ผมสระผมสระเผ้าจนเสร็จสรรพ คว้าผ้าเช็ดตัวมาเช็ดเนื้อตัวจนแห้ง ทว่ายังไม่ทันจะพันผ้าเช็ดตัวเลยน้องมันก็เดินเข้ามายืนซ้อนผมจากด้านหลัง ผมนี่รีบพันผ้าเพื่อปกปิดความใหญ่โตของตัวเองเลยครับ น้องเดินพรวดเข้ามาว่าตกใจแล้ว น้องแก้ผ้านี่ผมตกใจกว่า

วันนี้เจอแต่อะไรพีคๆ วะ หัวใจไอ้ตินจะวาย

“จะอาบน้ำ”

“อาบไปสิ”

ไม่สนใจแล้วครับ มีใจอยากจะอาบก็อาบไป แต่ก็นับถือใจเหมือนกันนะที่ยังคิดจะอาบน้ำ ถ้าเป็นผมตอนเมามากผมไม่อาบหรอก ขอนอนก่อนดีกว่า

โครม!

ผมเดินยังไม่ทันถึงห้องนอนก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ สองเท้าผมทำงานได้ไวดั่งใจคิดจริงๆ รีบวิ่งไปดูน้องมันในทันที

“อาบน้ำก็ไม่ล้างพื้น...”

เสียงอ้อแอ้บ่นอุบขณะที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแต่ก็ลื่นอีกรอบ โอเค ผมขอโทษที่บีบครีมอาบน้ำเยอะไปหน่อย คือกะจะใช้ให้คุ้มน่ะครับเพราะของดูแพง กลับบ้านไปผมก็ไม่มีปัญญาหามาใช้หรอก

“เป็นอะไรไหมน้อง?”

“เจ็บเข่าครับ”

พูดเพราะอีกแล้ว เมื่อไหร่จะหยุดพูดจาน่ารักวะน้อง ผมก็ใจอ่อนจนไม่รู้จะอ่อนให้ยังไงแล้วนะ

พอเขาลุกไม่ขึ้นก็นั่งอาบกับพื้นเสียอย่างนั้น ไอ้เราก็กลัวน้องมันลื่นอีกเลยยืนเฝ้า ยืนมองเขาโป๊เปลือยนั่งลูบไล้เรือนกายตามขั้นตอนการอาบน้ำ นั่งก็ใช่จะไหว ผมเห็นแผ่นหลังเขาโอนเอนไปมาบ่อยครั้งทว่าเจ้าตัวก็ฝืนตัวเองจนอาบน้ำเสร็จ เขาคลานออกมาจากที่อาบน้ำฝักบัวมานั่งเกาะอ่างอาบน้ำเอาไว้ ผมเลยฉุดเขาให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวมามัดเอวไว้ให้

ผมชักจะงงตัวเองแล้วที่ผมไม่รู้สึกขวยเขินกับการมองเรือนร่างน้องมัน คือเหมือนชินตาชินมือไปเสียหมดทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ ผมกับน้องไม่ได้เห็นอะไรของกันบ่อยขนาดนั้น เพียงแต่จิตใจเบื้องลึกของผมมันรู้สึกว่าอยากดูแลมากกว่าการจะสอดส่องสายตาสนใจอะไรแบบนั้น ห่วงแต่เขาจะเดินไหวไหม จะล้มไหมแค่นั้นแหละ

เราพากันเดินจนถึงห้องนอน ผมโยนเสื้อผ้าให้น้องมันบนเตียงแล้วก็จัดการหาเสื้อผ้าใส่ให้ตัวเองบ้าง ทว่าหันมาหาเขาอีกทีคือนอกจากจะไม่สนใจเสื้อผ้าที่ผมโยนให้แล้วยังนอนไขว้ขาอยู่บนหมอนทั้งที่หัวยังเปียก เห็นแล้วหงุดหงิดว่ะ สุดท้ายผมก็หาผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องจนเจอเพื่อจะไปนั่งเช็ดผมให้เขาก่อนจะกลับบ้าน

“นั่งก่อน พี่จะเช็ดผมให้”

“พี่ติน นอนกับน้องจอมนะครับ”

“นอนด้วยกันอีกแล้ว เดี๋ยวเกิดอะไรขึ้นพี่ยั้งตัวเองไม่อยู่แล้วนะน้อง รู้ใช่ไหมว่าพี่หมายถึงเรื่องอะไร”

“ถ้าพี่ตินไม่อยู่ใครจะดูแลน้องจอม”

“พี่ไม่อยากให้น้องเสียใจ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงน้องต้องไม่ชอบแน่ๆ ”

น้องมันโถมตัวเข้าหาผมจนผมหงายหลัง ร่างเล็กขึ้นคร่อมทั้งที่มีผ้าเช็ดตัวพันเอวไว้หมิ่นเหม่ จอมยุทธ์โน้มหน้าลงมาจูบผม ริมฝีปากบดเบียดซุกซนเสียจนผมต้านทานไม่ไหว หันซ้ายหนีเขาก็ตามมาจูบ หันขวาหนีเขาก็ตามมาหอมแก้ม จนใจจะขัดขืนจึงปล่อยเลยตามเลย เรียวลิ้นเคล้าคลอกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ รสชาติขมปร่าจากลิ้นเล็กช่างกระตุ้นให้ผมหยุดตัวเองไม่ได้เช่นกัน อยากจะดูดดื่มกับริมฝีปากนี้เนิ่นนานจนรสชาติเหล่านี้จะหมดไป

ทว่าเขาเหมือนทรงตัวบนสองแขนที่ค้ำยันกับที่นอนไว้ไม่ไหวจึงทิ้งตัวลงทาบทับผม ใช้สองมือประคองใบหน้าเพื่อไม่ให้ผมหันหนี ก่อนใช้มือข้างหนึ่งสอดเข้ามาในเสื้อ มือเล็กลูบไล้ไปทั่วหน้าอกผมและเริ่มขยับลงไปจนถึงจุดอันตราย ผมเกร็งตัวต่อต้านเพื่อไม่ให้เขาสัมผัสตรงนั้น แต่ไม่ทันแล้วครับ น้องใช้ฝ่ามืออุ่นปลุกเร้าลูบไล้ไปตามความยาวจนมันปูดนูนขึ้นมาเห็นได้ชัด

“เป็นของน้องจอมนะครับพี่ติน”

เขาผงกหัวขึ้นมาพูด และไม่ปล่อยโอกาสให้ผมได้ตอบน้องมันก็ก้มลงมาจูบผมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับนุ่มนวล อ่อนโยน จังหวะแผ่วเบาจนเหมือนน้องมันกำลังจะหลับคาจูบนี้ไปจริงๆ แล้วสัญชาติญาณดิบของผมมันทักท้วงให้ผมกระตุ้นน้อง อย่าให้หลับตอนนี้เด็ดขาด ขอจูบนานกว่านี้อีกสักหน่อยก็ยังดี

ผมจัดการพลิกตัวน้องให้นอนลงแล้วผมก็ตามไปคร่อมอยู่ด้านบน ตอนนี้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่น้องมีได้หลุดไปแล้วครับ ใต้ร่างของผมมีแค่เด็กหนุ่มนอนโป๊เปลือย ใบหน้าซับสีชมพูด้วยความเมา ผมเผ้ายังคงเปียกชื้นไม่เป็นทรง

“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเกินเลยกว่าครั้งที่แล้วหรอก อย่ายุให้พี่ทำ”

จังหวะที่ผมจะก้มลงไปจูบเขา ร่างกายของผมก็ถูกพลิกกลับมาอย่างรวดเร็ว น้องมันนั่งทับขาผมไว้แล้วถอดกางเกงวอร์มที่ผมเพิ่งใส่ลงจนถึงหัวเข่า ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงดึงพรวดเดียวแล้วขอบกางเกงลงไปกองอยู่ตรงนั้นได้ รู้แค่ว่าน้องมันเกือบหงายท้องราวกับใช้แรงที่มีไปรวดเดียวจนหมดแล้วยั้งตัวเองไม่อยู่ ส่วนผมก็เย็นวาบเลยครับเมื่อส่วนอันตายผงาดสัมผัสกับอากาศภายนอก

“เป็นเมียน้องจอมสบายนะพี่ติน สัญญาจะดูแลอย่างดี”

“อย่ามาพูดเล่น แล้วก็เลิกพูดเพราะสักที อ้อนจนพี่จะทนไม่ไหวแล้วนะน้อง”

“ไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิ”

_____________________________ 

TALK 

อ่านแล้วหน้าเน่อร้อนไปหมดแล้วแม่ พี่ติน ยังไงต่อ จะทำยังไงต่ออออ!! ในความที่เป็นผู้ชายอ่อนโยนใจเย็น ถึงจุดนี้ก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันนะเราน่ะ ไม่อยากให้น้องหลับ อยากจูบต่ออีกสักนิดก็ยังดี... แกหนิมๆ แน่เหรอตินนนน หูยยยยย  

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

ปกเต็ม 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น