คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [2]

ชื่อตอน : บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [2]
แบบอักษร

“เฟื่อง เฟื่องอยู่ไหม ขอยาพาราอีกหน่อย” เสียงไม่ได้ดังทว่าเฟื่องลดากลับได้ยินเพราะเพิ่งจะเคลิ้มหลับด้วยฤทธิ์ยาไปได้ไม่นาน เจ้าตัวสะดุ้งตื่นขึ้นนั่งบนโซฟาจำไม่ได้เลยว่าเผลอหลับตอนไหน จำได้ล่าสุดคือกำลังโทรหาคุณโสม 

ตีสามใกล้ตีสี่แล้ว เฟื่องลดาค่อนข้างมึนงงกระทั่งได้ยินเสียงรณภพอีกครั้ง “เธออยู่ในนี้ไหม ขอยาพาราหน่อย ปวดหัวมาก” 

ย้ำความต้องการอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างป่วยและพัง เฟื่องลดาหันไปมองทางเตียงนอนมันมืดมากมองไม่เห็นอะไรจึงเดินไปเปิดไฟก่อนจะหายา ประคองหลังเขาให้ขยับขึ้นนั่งแล้วป้อนยากับน้ำเข้าไปในปากกระทั่งเขากลืนลงคอ 

เปลือกตาเขาสะลึมสะลือมากเหมือนคนจะหลับแต่ก็จะตื่นหล่อนจึงแตะวัดอุณหภูมิร่างกาย ตัวเขาร้อนไม่มากไข้น่าจะเพิ่งขึ้นไม่นาน เฟื่องลดาวางตัวเขาลงนอน ไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดไล่ความร้อนออกจากร่างกาย เขาหลับไปแล้วแต่หล่อนยังคงเช็ดหวังแค่อยากให้ไข้ลดลงสักนิดตอนเช้าจะได้ไม่เหนื่อย ตาหล่อนจะปิดอยู่รอมร่อจึงต้องวางมือจุ่มน้ำมาตบหน้า 

หลังมือส่วนที่โดนความร้อนเปียกน้ำนานเข้าเริ่มจะเปื่อย มันเจ็บมาก ทั้งย่นทั้งแสบ แต่ก็ต้องกัดฟันฝืนตัวเองไว้จนท้ายที่สุดไข้เขาลดตอนเกือบตีห้า ณ ตอนนั้นเองคือเวลานอนของหล่อน ร่างเกือบไร้วิญญาณถอยลงไปเอนหลังบนพื้นห้องหลับไปทั้งอย่างนั้น ไม่ได้ลำบาก ไม่ได้เจ็บหลัง เพราะหล่อนชินแล้ว 

  

ปวดเหมือนหัวกำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ 

เช้าแล้ว เดาจากความเข้มของแสงน่าจะประมาณเจ็ดโมงเช้า รณภพยกมือขึ้นแตะหน้าผากพบว่าตัวไม่ร้อนแล้ว เขายังปวดหัวไม่หาย คาดว่าน่าจะเป็นผลข้างเคียงจากการไข้ขึ้นและฤทธิ์เหล้าเมื่อคืน 

รณภพวางมือยันกายเกือบเปลือยขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มผืนใหญ่หลุดลงอวดแผ่นอกกำยำล่ำสัน สายตาเขาไม่ได้มองหาโทรศัพท์ กระเป๋าเงิน หรืออะไร แต่กำลังมองหาคนที่ดูแลเขามาทั้งคืน 

“หายไปไหนของเขาแต่เช้า” บ่นหา กำลังจะเหวี่ยงเท้าลงจากเตียง เกือบเหยียบแล้วไหมล่ะ ดีนะที่มองเห็นก่อนว่าหล่อนกำลังนอนขดตัวบนพื้นห้อง ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม หล่อนนอนแบบไม่มีอะไรเลยหนาวก็อดทน บ้าชะมัด คนอย่างเขาไม่ควรจะสงสารใครง่ายขนาดนี้โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่ารังเกียจ 

รณภพเลือกจะทำตามความคิดความรู้สึกตัวเอง เมินใส่ ทว่ากลับมีจิตเอื้ออาธรดึงผ้าห่มให้ไหลลงมาคลุมร่างหล่อน 

กายกำยำมีแค่บ็อกเซอร์สีขาวตัวเดียวเดินโทงๆ รอบห้อง มองหากระติกน้ำร้อนของทางโรงแรม จัดการเปิดขวดน้ำมาเทลงแล้วเสียบต้มให้น้ำร้อน เขายกมือขึ้นบีบคอตัวเองไม่ให้ไอหนักไปมากกว่านี้กลัวจะกลับมาไม่สบาย และในขณะรอน้ำเดือดนั้นเองรณภพก็เดินรอบห้องหาถุงยาพาราของเฟื่องลดา ค้นหาทั้งจากในกระเป๋าเสื้อผ้า บนตู้ ข้างเตียง ก็ยังไม่เจอ จนไปเจอในลิ้นชักหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะถุงยาของหล่อนค่อนข้างใหญ่เอาการ 

น้ำเดือดแล้ว เขาถือถุงยามาวางทิ้งไว้ เทน้ำร้อนใส่แก้วตัดน้ำอีกขวดให้มันอุ่นขึ้น ยกจิบอย่างสบายอารมณ์พลางมองว่าเฟื่องลดาตื่นหรือยัง เขารอให้น้ำหายร้อนจึงหยิบถุงมาควานหายาพารา แว็บแรกเขาแปลกใจเพราะถุงยาเยอะมากจึงลองหยิบบางซองออกมาอ่าน มันมีตัวยามากกว่าห้าชนิด ทุกซองเขียนด้านหน้าด้วยชื่อและนามสกุลของหล่อนทำให้เกิดความสงสัย 

“ป่วยเป็นอะไร ทำไมได้กินยาเยอะมากขนาดนี้” 

รณภพพูดกับตัวเอง หันหลังกลับไปมองอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปส่งไปให้น้องที่เป็นเภสัชกร วันนี้วันอาทิตย์ไม่รู้ว่าจะติดงานโรงพยาบาลหรือเปล่าแต่ก็ลองส่งชื่อตัวยาไปให้ 

เปิดเอาพารามาสองเม็ดก่อนนำไปเก็บที่เดิม ทว่ายังไม่ทันจะเก็บโทรศัพท์ด้วยซ้ำน้องคนนั้นก็อ่านข้อความและใช้เวลาไม่นานในการตอบกลับ ว่ายาพวกนั้นคือกลุ่มยาที่ใช้บำบัดผู้ป่วยโรคซึมเศร้า 

โรคนี้ผู้ป่วยหลายคนสามารถใช้ชีวิตตามปกติเหมือนไม่ป่วยและคนรอบข้างก็อาจไม่รู้ แต่เมื่อใดที่เกิดความรู้สึกไร้ค่าคนกลุ่มนี้จะอาการย่ำแย่มากบางรายอาจถึงขั้นฆ่าตัวตาย เขารู้ เพราะมีเพื่อนเคยเป็น และเพื่อนคนนั้นเลือกกระโดดตึกเพื่อจบชีวิตตัวเอง เพื่อนเขารู้ตัวเองเมื่อสายบำบัดไม่ทันจึงจบชีวิตลงอย่างน่าใจหาย รณภพรู้สึกตัวชาใจชายังไงไม่รู้ นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้คอยหันกลับไปมองหญิงสาว ร่างกายหล่อนผอมบาง ไม่สดใส เขาไม่รู้ว่าหล่อนบำบัดมานานแค่ไหนแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังใจชื้นเพราะรู้ว่าหล่อนกำลังเข้ารับการรักษา รณภพลังเลนานมากกว่าจะยอมกลับไปอุ้มหล่อนขึ้นนอนบนเตียงให้สบายมากกว่าเดิม กดฝ่ามือลงหัวไหล่มน เสียใจที่เห็นว่าหล่อนผอมมากถึงขนาดนี้ แล้วเขาควรทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้ 

 

 

 

 

 

ควรทำตัวให้ดีขึ้นไงคะคุณ ไม่รักไม่เป็นไร อย่าร้ายใส่เขาก็พอเนอะ 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านด้วยนะคะ 

ใครชอบฝากฉบับเต็มด้วยน้าา เนื้อหาทั้งหมดมี 22 บท+บทส่งท้าย+ตอนพิเศษ4ตอนค่ะ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น