Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

"อาทิตย์หน้า..ปู่จะให้เราไปอยู่กับพี่ดิวสักพัก..อยู่ช่วยงานที่บริษัทจนกว่าเหลนของปู่จะคลอด..จะมีคนของปู่คอยดูแลที่นั่น..ถ้าไม่ไหวก็พักผ่อนได้ตามใจเรา.."

"หนูขอพาเพื่อนไปด้วยได้ไหมคะ.."

"ได้..ปู่อนุญาติ.."

"ขอบคุณค่ะ.."

เมื่อสักครู่เป็นเสียงสนทนาฉันกับคุณปู่ ทุกคนในบ้านก็นั่งอยู่ด้วย

เมื่อวานฉันได้ซื้อที่ตรวจครรภ์มาสามอันเพื่อที่จะเอามาตรวจในตอนเช้า ผลออกมาไม่เหมือนกันทุกอันบางอันก็จางๆ จึงตัดสินใจขับรถไปโรงพยาบาลเพื่อต้องการผลที่แน่ชัด คำตอบที่ได้คือ ท้องค่ะสองสัปดาห์ ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดที่เขาเกิดมา ถึงแม้จะเกิดมาเพราะความผิดพลาดก็ตาม เมื่อเขามาอยู่กับฉันแล้ว ฉันก็จะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้

 

หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ฉันนั่งตัดสินใจอยู่พักหนึ่ง แล้วบอกเรื่องนี้กับทุกคนไป ต่างก็พากันตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันแม้แต่นิด กลับยินดีด้วยซ้ำที่กำลังจะมีหลานตัวเล็กๆ บางคนก็ถามถึงพ่อของเด็กฉันจึงตอบไปว่าฉันพลาดและไม่อยากพูดถึงพ่อของเด็ก ทุกคนก็เชื่อคำพูดของฉัน แต่ยกเว้นคุณปู่ที่กำลังนิ่งมองมาที่ฉันเหมือนท่านคิดอะไรอยู่ ก่อนจะบอกให้ฉันไปอยู่กับพี่ดิวลูกสาวของน้าดาวที่ต่างประเทศ ซึ่งน้าดาวเคยแต่งงานแล้ว แต่ต้องเลิกรากันเพราะไปกันไม่รอด และตอนที่ผู้ชายคนนั้นได้จากน้าดาวไปเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้าดาวกำลังตั้งท้องพี่ดิวอยู่

 

ฉันจึงโทรหายัยขิงเพื่อจะบอกให้นางไปอยู่ที่นั่นกับฉันด้วย เพราะฉันไม่อยากให้นางอยู่คนเดียว ถึงแม้ว่านางจะเข้มแข็งขึ้นกว่าแรกๆก็ตาม ฉันก็ยังเป็นห่วงเพื่อนอยู่ดี

ตืด.. ตืด.. ตืด..

"ว่าไงมึง.."

"มึงจะไปอยู่ที่ต่างประเทศกับกูไหม..กูขอปู่แล้ว..ท่านอนุญาติ.."

"กูก็อยากไปอยู่นะ..แต่กูเป็นห่วงพ่อกับแม่.."

"มึงก็โทรหาท่านได้ตลอด..กูอยากให้มึงไปด้วย..กูไม่อยากทิ้งมึงไว้ที่นี่คนเดียว..มึงควรออกมาจากตรงนั้นได้แล้ว..คอนโดที่มีแต่เรื่องเลวร้ายนั้น..กูขอได้ไหม..ขายมันทิ้งเถอะนะ.."

 

ขิงนางก็เงียบไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ สักพักนางก็ตอบกลับมา

 

"โอเค..กูตกลงจะไปกับมึง..ส่วนเรื่องคอนโดกูจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด.."

"อืม.."

 

ตัดมาวันเดินทาง ปู่กับแม่มาส่งฉันที่สนามบิน และเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้นั่งเครื่องบินรู้สึกตื่นเต้นมาก ปู่กลัวว่าฉันกับยัยขิงจะหลงจึงให้พี่เฟรมไปส่งฉันสองคนที่นั่น

"เดินทางปลอดภัยนะลูก ดูแลตัวเองและหลานของแม่ให้ดีๆนะลูก มิลล์..ขิง.."เสียงของแม่ฉันท่านเข้ามากอดฉันกับยัยขิง

"ค่ะ..แม่/ค่ะ..ป้ามน"

"ใกล้ถึงเวลาแล้วรีบเข้าด้านในกันเถอะ.."พี่เฟรมพูดพลางเดินนำไปด้านใน

"หนูไปก่อนนะคะ..สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะ.."

"โชคดีๆ.."

 

ฉันกับขิงยกมือไหว้ท่านทั้งสองก่อนจะเดินตามพี่เฟรมมาด้านใน ส่วนยัยขิงก็เดินตามฉันมาติดๆ รู้สึกใจหายเหมือนกันเมื่อต้องไปอยู่แดนไกล ใช้เวลาเดินทางประมาณสิบเอ็ดชั่วโมงกว่าก็ถึงปลายทาง

 

 

ประเทศอังกฤษ

 

หลังจากลงเครื่องรู้สึกแขนขาอ่อนแรงปวดเมื่อยไปหมด ฉันไม่เคยเดินทางนานขนาดนี้และไม่ชินกับสภาพอากาศแบบนี้เลย มาถึงที่นี่ก็ยังไม่มืดค่ำอีกด้วย พี่เฟรมพาพวกเราเดินมาขึ้นรถที่มีชายชุดดำหนึ่งคนยืนรออยู่ ชายชุดดำยกของขึ้นรถและเปิดประตูให้นั่งก่อนรถจะแล่นออกไป นั่งรถประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมาย พอรถแล่นเข้ามาจอดในบ้านก็ต้องตกใจเพราะบ้านหลังใหญ่โตเทียบเท่ากับที่ไทย และยังมีชายชุดดำยืนอยู่หน้าประตูอีกด้วย

 

"ป่ะ..เข้าบ้านกัน" พอเราลงจากรถ พี่เฟรมจึงชวนเข้าไปในบ้าน

"สวัสดีค่ะ..คุณเฟรม.." มีแม่บ้านยืนรอรับอยู่หน้าประตูและเป็นคนไทยอีกด้วย

"ครับป้าจิน..นี่มิลล์กับขิง..คุณปู่คงโทรมาบอกแล้วใช่ไหมครับ.."

"ค่ะ..เชิญด้านในก่อนค่ะ..คุณเฟรม..คุณหนูทั้งสองด้วยค่ะ.."

 

แม่บ้านจึงเดินนำมาที่โซฟา ก่อนจะบอกกับแม่บ้านอีกคนให้เอาน้ำมาเสริฟ ส่วนกระเป๋าของพวกเรามีคนขนเอาขึ้นไปไว้ด้านบนให้ นั่งกันสักพักเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ฉันกับขิงอยู่ห้องข้างๆกัน ส่วนพี่เฟรมอยู่ห้องฝั่งตรงข้าม

 

ฉันหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็รู้สึกหิว จึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินออกมาหาขิงที่ห้องข้างๆ

 

ก็อก ก็อก ก็อก

"ขิง.."

"แปปนะ.."

 

ฉันยืนรอขิงอยู่หน้าประตูห้องสักพักก็มีเสียงคนเข้ามาใหม่ จึงหันไปมองตามต้นเสียง ได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งสวยสูงขาวผิวพรรณดี ยืนมองมาที่ฉันด้วยใบหน้านิ่งๆ จนทำให้ฉันเริ่มเกร็ง

 

"มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้.."

"อะ..เอ่อ.."

ฉันกำลังจะตอบแต่มีคนแทรกขึ้นมาก่อน คือพี่เฟรมนั่นเอง กำลังเดินขึ้นบันไดมาด้านบน

 

"อ้าว..พี่ดิวกลับมาแล้วหรอครับ.."

"อ้าวเฟรมก็มาด้วยหรอ.."

"ครับ.."

"แล้ว..นี่.." ผู้หญิงตรงหน้าหันไปถามพี่เฟรม แล้วหันกลับมามองที่ฉัน

"หลานของคุณปู่อีกคนครับ..ลูกของคุณอาบดินทร์.." พี่เฟรมจึงบอกกับเธอไป

"อืม..ไม่ต้องกลัวพี่หรอก..ถึงหน้าพี่จะนิ่งๆแต่พี่ใจดีนะ.." เธอพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ตอนยิ้มกับตอนไม่ยิ้มชั่งต่างกันมาก

"มิลล์นี่พี่ดิว..พี่ดิวนี่มิลล์ครับ"

"สวัสดีค่ะ.." ฉันยกมือไหว้พี่ดิว พลางฉีกยิ้มให้

"จ้ะ.."

แกรก..

"อะ..เอ่อ.."

ยัยขิงเปิดประตูออกมาก็ทำท่าอึกอัก เมื่อเห็นเราสามยืนอยู่หน้าห้องของนาง

"แล้วนี่ใครกันล่ะ.."เมื่อพี่ดิวเห็นยัยขิงจึงเอ่ยถาม

"เพื่อนมิลล์เองค่ะ..ชื่อขิง..ขิงนี่พี่ดิว.."ฉันจึงแนะนำคนตรงหน้าให้ยัยขิงรู้จัก

"สวัสดีค่ะ.."ยัยขิงจึงยกมือไหว้พี่ดิว

"จ้ะ..ตามสบายนะ..พี่ไปอาบน้ำก่อน.."

"ครับ/ค่ะ.."

หลังจากนั้นเราทั้งสามคนจึงเดินลงมาด้านล่าง มานั่งเล่นที่โซฟาเปิดทีวีดู สักพักพี่ดิวก็ลงมาเราทุกคนจึงรับประทานอาหารที่แม่บ้านจัดเตรียมไว้ที่โต๊ะพร้อมกัน ระหว่างกำลังรับประทานอาหารพี่ดิวจึงคุยเรื่องฝากครรภ์ คงรู้มาจากคุณปู่ไม่ก็น้าดาวแล้ว บอกว่าจะพาฉันกับขิงไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลในตอนเช้าให้เตรียมตัวด้วย ฉันกับยัยขิงก็ตกลงตามนั้น

 

 

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

งงกันไหม..😀

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น