คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [1]

ชื่อตอน : บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8: ปรับความเข้าใจ [1]
แบบอักษร

 

 

รณภพเลิกงอน ครางรับในลำคอส่งมือมาให้แต่กลับไม่ยอมมองหน้าหล่อนให้เสียศักดิ์ศรี จังหวะจะเดินตามเขาเกือบก้าวพลาดทำให้ต้องใช้แขนอีกข้างตวัดมากอดต้นคอเล็ก เพื่อถัวเฉลี่ยน้ำหนักตัวเองให้พอดีกันจะได้ไม่หกล้มหัวคะมำ แอบตกใจไปเองเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเข้าไปกอดหล่อน 

รณภพลากขาแรงๆ ตามหล่อนไปยังลิฟต์ เฟื่องลดาตัวเล็กนิดเดียวแต่พยุงเขาลากเขาเข้าไปข้างในจนสำเร็จ กดลิฟต์ลงชั้นล่างจนกระทั่งเข้ามาถึงในห้อง 

“นั่งก่อน” กระซิบบอกชายเจ้าอารมณ์ หยีตาเล็กน้อยขณะส่งเขานั่งลงบนเตียง ตัวเขาหนักมากหล่อนเจ็บไหล่ ต้องนวดสองสามครั้งความรู้สึกว่าไหล่เป็นไหล่ถึงกลับมา หล่อนรู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาไม่สามารถอาบน้ำเองได้เพราะยังเดินไม่สะดวกอีกทั้งตามเนื้อตัวยังมีรอยฟกช้ำ ดูสภาพแล้วหล่อนแทบไม่ต้องคิดอะไรมากเลยก็รู้ ว่าทำไมท่านเจ้าสัวถึงไม่ไว้ใจมอบงานให้เขาทำ ก็ดูเขาทำตัวสิ เจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ไม่แคร์ความคิดความรู้สึกคนอื่น คนรอบตัวไม่เคยบอกเขาเลยหรือไงนะถึงข้อเสียพวกนี้ เฟื่องลดาไม่อยากทำตัวเสี่ยงให้ถูกเขาตะเพิดไล่อีกจึงไปหาผ้าผืนเล็กกับภาชนะมาใส่น้ำ หล่อนไม่พูดอะไรกับเขา แค่วางทุกอย่างลงบนโต๊ะไม้ใต้โคมไฟ มองหน้าเขาอึดใจเดียวแล้วก้มลงไปปลดกระดุม ตัวเขาสะดุ้งนิดๆ ตะปบทาบหลังมือหล่อนไม่ยอมให้ทำก่อนจะปรายสายตาเชิงตำหนิมามอง 

ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แบบนี้เฟื่องลดาจำไม่ได้แล้วว่าเราอยู่ด้วยกันมากี่ครั้งกี่หน หากคิดย้อนกลับไปคืนที่เจ็บที่สุดไม่ใช่คืนที่ตกเป็นของเขา แต่เป็นหนึ่งคืนที่เชียงใหม่ เขาลากตัวหล่อนจากกรุงเทพไปไกลถึงเชียงใหม่เพื่อบีบหล่อนให้กลับไปรับลูก เขาต้องการให้หล่อนพาลูกไปไกลๆ สายตาเพื่อจะได้คืนดีกับเอย ตั้งแต่เกิดมาเขาเป็นผู้ชายคนที่สองที่ใจร้ายกับหล่อนมากรองลงมาจากพ่อแท้ๆ สิ่งที่เฟื่องลดาไม่เข้าใจคือทำไมทุกคนต้องทำเหมือนหล่อนเจ็บไม่เป็น ไม่มีใครสักคนจะมาเข้าใจว่าสิ่งที่หล่อนแบกรับมันมีมากมายแค่ไหน 

เจ็บ… ก็ต้องทน ปวด… ก็ต้องอดทนให้มากกว่าเดิม 

ความฝันก็แค่อยากมี ‘ครอบครัว’ กับ ‘ความรัก’ แต่สองสิ่งที่ว่ามากลับเป็นไปไม่ได้เลย ทั้งจากครอบครัวแท้ๆ ของตัวเองหรือจากผู้ชายคนนี้ 

เฟื่องลดาขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นเมื่อเขาไม่ยอมถอดเสื้อก็ใช้ผ้าชุบน้ำผืนนั้นเช็ดบนปลายคาง แตะๆ ขึ้นมาบนแก้มจนทั่วใบหน้าเว้นรอบปากแผล ต่ำลงมายังต้นคอและท่อนแขนทั้งสองข้าง หล่อนไม่ได้คิดว่าอยากทำเพื่อทวงบุญคุณ แต่ทำเพราะไม่มีใครมาดูแลเขาในตอนนี้ แค่อยากทำให้เขาเห็นว่าเวลาเขาไม่มีใครหล่อนจะอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าวันไหนเขามีคนดูแลแล้วจะไปก็ไป หล่อนจะไม่ตามไปให้เขาเกลียดชัง มือคู่นี้เช็ดนอกร่มผ้าให้จนหมดแล้วแต่พอจะถึงเวลาหยุดเขากลับปลดกระดุมเสื้อ ถอดออกให้หล่อนเช็ดต่อโดยไม่พูดไม่กล่าวอะไร แค่หันหลังให้ รณภพก็ยังเป็นรณภพวันยันค่ำ มาดเยอะ ปากแข็ง 

“เรื่องวันนั้น… เฟื่องขอโทษนะคะ เฟื่องไม่ควรคิดเอาคืนหรือทำอะไรให้คุณโกรธ เฟื่องผิดเอง ถึงเป็นต้นเหตุให้คุณพ่อคุณป่วย”  

เขาไม่ตอบอะไรกลับมา หลับหรือเปล่าก็ไม่รู้ 

“ต่อไปนี้เฟื่องจะไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นอีกแล้ว เราต่างคนต่างอยู่ แค่แบ่งเวลาช่วยกันดูแลลูกก็พอแล้ว อีกอย่าง… เฟื่องคิดว่าจะออกไปอยู่ที่อื่นด้วยนะ ไว้ค่อยขออนุญาตคุณท่านแวะเข้ามาเยี่ยมลูกบ้างก็น่าจะพอแล้วสำหรับเฟื่อง”  

หล่อนบอกเล่าด้วยน้ำเสียงไม่เศร้า แจ่มใส แม้ภายในใจจะกำลังร่ำไห้ วางผ้าลงในน้ำ บิดมันให้แรงมากขึ้นด้วยฝ่ามือที่สั่นระริกก่อนจะนำมาเช็ดหลังให้เขาต่อ “เฟื่องจะไม่เรียนต่อแล้ว รอให้อะไรๆ เข้าที่ เฟื่องคิดไว้ว่าจะลาออกไปสมัครงานที่อื่น”  

“กลัวถูกฉันด่าเช้าด่าเย็นหรือไง ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้”  

ถามกลับจนได้ เฟื่องลดามองแผ่นหลังของเขาทั้งน้ำตา ข่มเสียงไว้ไม่ให้สั่นเครือ “เปล่าค่ะ แต่เฟื่องคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุด เฟื่องไม่อยากให้ลูกโตมาเห็นคุณกับเฟื่องทะเลาะกัน เฟื่องอยากให้ชีวิตลูกสมบูรณ์แบบมากกว่าเฟื่อง”  

อย่างน้อยเขาก็ช่วยส่งเสริมลูกให้มีพัฒนาการและมีชีวิตที่ดีได้ ชีวิตวัยเด็กของคนจนมันลำบากแค่ไหนเฟื่องลดารู้ซึ้ง จึงไม่อยากให้ลูกเป็นแบบตัวเอง หล่อนเช็ดแผ่นหลังสะอาดแล้วจึงยื่นมือไปให้ไกลมากขึ้นเพื่อเช็ดด้านหน้า ร่างกายของเขาแข็งแรง มีมัดกล้ามสมชายชาตรี จู่ๆ เฟื่องลดาก็เกิดความรู้สึกเจ็บหนึบบนอกข้างซ้าย จำได้วันนั้นที่เขาส่งรูปคู่ผู้หญิงในสถานการณ์วาบหวิวมาให้ เขามีพร้อมทุกอย่างที่ผู้หญิงทุกคนต้องการ ไม่แปลกหรอก อย่าไปหึงหวงเขาให้เสียเวลาเลยเฟื่อง เรื่องระหว่างเราสองคนไม่มีวันเป็นไปได้ 

“รอสักครู่นะคะ เฟื่องเอาน้ำไปทิ้งแล้วจะมาทายาให้”  

จมูกหล่อนตัน เสียงเริ่มเปลี่ยนจึงหลบเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาเครื่องสำอางหลุดเปรอะเปื้อนไปหมด เฟื่องลดาล้างออกเบาๆ ใช้ทิชชู่ซับออกพอแค่ไม่เป็นตาเป็นแพนด้า กลับออกมาหายาให้เขากินพลางทายาแก้รอยฟกช้ำตามเนื้อตัวแล้วก็แผลบนคิ้วและมุมปาก 

หล่อนโฟกัสแค่แผลไม่กล้ามองเกินเลยไปมากกว่านี้ ใช้เวลาแค่ห้านาทีก็เสร็จ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่คงจะคลายความอึดอัดที่มีหล่อนอยู่ใกล้ เฟื่องลดาไม่ได้สนใจว่าเขาจะเกลียดตัวเองเพิ่มขึ้นหรือเปล่า ก็หล่อนชินแล้วนี่นา 

“เสร็จหมดแล้วใช่ไหม จะนอน”  

 

“คุณพักผ่อนเถอะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว” เขาขานรับด้วยสายตาเหวี่ยงๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างปิดเปลือกตา กอดอกนอน สักพักก็ถอดกางเกงขายาวโยนทิ้งออกมาเหลือแค่บ็อกเซอร์  

สงสารแม่บ้านที่บ้านเขาจริงๆ  

เฟื่องลดามองเขานอนอย่างสบายใจ คุกเข่าลงเก็บเสื้อกับกางเกงพับเป็นระเบียบวางไว้ให้ปลายเตียง 

 

 

 

 

 

คนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดอย่างนี้ไหมคุณภพ 555555 เฟื่องต้องทนนะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น