marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 685

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2562 18:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18
แบบอักษร

 

 

 

Chapter 18: ฝันร้ายที่ไม่ต้องการเจอ

 

 

00:00 AM

 

 

‘ฮึกๆ ฮึกๆ’ ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากที่เล่นบทรักกับแม่ตัวดีของผมมาทั้งวันกว่าเจ้าตัวยอมสลบคาอกผมก็เล่นเอาผมแทบหมดแรงเหมือนกันให้ตายเถอะว่าแต่เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย...ผมลืมตาขึ้นมามองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมกอดของผมตอนนี้แต่ก็ไม่เห็นเธอร้องไห้อะไร...

‘ฮึกๆ ฮืออออ...ฮึกๆ’ เสียงร้องไห้ยังดังขึ้นเรื่อยนั่นทำให้ไม่เข้าใจว่าเสียงมันมาจากไหนแต่จู่ๆคนที่อยู่ใต้ร่างผมก็กอดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆจนผมเริ่มเจ็บมันไม่ใช่แรงของคนปกติที่จะกอดแบบนี้ได้...จากนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังออกมาจากเธอ...เธอกอดผมพร้อมกับเริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดังจนผมทำตัวไม่ถูก...

‘เจส...ร้องไห้ทำไมที่รัก...ตอนนี้เธอกอดฉันแน่นเกินไปแล้วนะ’ คำพูดของผมยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมเสียงของเธอเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆแต่พอฟังดูดีๆมันเหมือนไม่ใช่เสียงของเธอเลย...

‘เจส....’

‘ฉันไม่ใช่มัน!!!!!!’ และ สุดท้ายเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองผมแต่นั้นทำใหผมสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมันไม่ใช่เธอ...หน้าซีดๆของคนที่กำลังกอดผมทำให้ผมหายใจแทบไม่ทั่วท้องรอยแผลที่อยู่กลางหน้าผากของเธอทำให้ผมจำเธอได้ดี...น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นเลือดเต็มใบหน้าแววตาแดงก่ำมองผมอย่างอาฆาตแค้น นั้นทำให้ผมแทบลืมหายใจผมผลักเธอออกแต่เธอยังคงกอดผมไว้แน่นผมพร้อมกับจ้องมองผมอย่างไม่วางตา....

‘นายไม่รักฉันแล้วใช่ไหม!!!! นายไม่รักฉันแล้วใช่ไหม!!! นายไม่รักฉันแล้วใช่ไหม!!!! เพราะนายเพราะนาย!!!!! ชีวิตฉันถึงเป็นแบบนี้!!!!!!’ เธอตะคอกออกมาอย่างแรงนั่นทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก...

‘เพราะงั้นนายตายเถอะ!!! ตายมาอยู่กับฉันสะ!!!!!’ พูดจบเธอก็ปล่อยมือจากตัวผมก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาอยู่ต่อหน้าผม แล้วใช้สองมือซีดๆของเธอบีบคอผมอย่างรุนแรงจนผมไม่สามารถหายใจออกได้...

‘แค่กๆ แค่กๆ...ไม่!! แค่กๆ...’ ผมพยายามดิ้นทุรนทุรายเอาชีวิตรอดแต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากตรงนี้ได้ผมเงยหน้าขึ้นมองไปทางหัวเตียงนั้นยิ่งทำให้ผมตกใจกว่าเดิมเมื่อผมเห็นเจสถูกแขวนร่างไว้กับกำแพงด้วยสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดมือของเธอถูกตรึงด้วยตระปูแต่ร่างกายของเธอมีบางอย่างแปลกๆไปเหมือนมันจะมีลายจุดอยู่บนตัวของเธอ และ มีวูบหนึ่งที่ผมเห็นเธอเป็นเหนื่อยตุ๊กแก!!!! พอเยรินเห็นผมมองร่างของเจสอย่างตกใจเธอก็ปล่อยมือจากคอของผมนั่นทำให้ผมหายใจคล่องขึ้นนิดหน่อยก่อนเธอจะโน้มตัวลงมาหาผมแล้วกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

‘ดูให้ดีนั้นแหละตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนั้น’ พอได้ยินเธอพูดแบบนั้นผมก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปหาร่างเจสอีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอดันกลายเป็นตุ๊กแกขนาดใหญ่ที่กำลังห้อยตัวอยู่บนกำแพง!

‘ม่ายยยยยยยยยย!!!!! นี่มันไม่ใช่ความจริง!!!!’

พรึบ!!!

‘คุณแอล...คุณแอล!!! คุณแอลค่ะเป็นอะไรหรือเปล่า’ ผมลืมตาขึ้นมาอย่างตกใจก่อนจะหายใจหอบถี่ๆผมมองขึ้นเพดานมองไปยังหัวเตียงก็ไม่เจออะไรก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งๆที่อย่างน้อยมันก็เป็นแค่ฝัน...แต่พอผมมองไปหาเจสจู่ๆเธอก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างน่ากลัวเหมือนตุ๊กแกแบบสุดๆ

‘นี่มัน!!!’

‘ฮ่าๆๆๆๆ ตัวตนของฉันไง!!!’

‘ไม่จริง!!!!!! ฉันกำลังฝันอยู่มันไม่ใช่ความจริง!!!!’

 

พรึบ!! เพียะ!!!

 

“คุณแอล!!! เป็นอะไรตะโกนทำไมเนี่ยตกใจหมด” ผมสะดุงลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ พอลืมตาขึ้นมาผมก็เห็นเจสนั่งหน้าบูดข้างๆมองทาทางผมด้วยแววตาน่ากลัว

“อย่าบอกนะว่านี่มันฝันอีก” ผมพึมพำขึ้นอย่างอารมณ์เสียให้ตายเถอะนี่มันอะไรกันผมพยายามตื่นจากฝันบ้าๆนี่แต่ทำไมผมถึงตื่นไม่ได้กันนะ!!!

“นี่คุณ!! อย่าบอกนะว่าที่ตะโกนนะฝันร้าย” แต่ในฝันทำไมเจสถึงต่อปากต่อคำผมเหมือนชีวิตจริงจังเลยนะผมเพ่งเล็งมองไปยังใบหน้าของเธอแต่ก็ไม่พบอะไรพิสดารมีเพียงใบหน้าที่บูดเบี้ยวเท่านั้น อย่าบอกนะว่า....

“เจส!!!! ฉันไม่ได้กำล้งฝันใช่ไหม!!!” พอนึกได้ผมก็รีบโผล่เข้าไปกอดเธอทันทีด้วยความดีใจ

“ฝันอะไรค่ะคุณแอล!! นี่คุณฝันร้ายเพราะฉันเหรอ” คำถามของเธอทำให้ผมชะงักเล็กน้อยจะว่าฝันร้ายเพราะเธอมันก็ใช่ครึ่งหนึ่งแต่ก็....

“เปล่าๆ...เปล่า...เธอจะเป็นฝันร้ายของฉันได้ไงเธอนะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันต่างหาก” ผมไม่อาจบอกความจริงไปได้ให้ตายเถอะคนที่ไหนจะฝันว่าคนอื่นเป็นตุ๊กแก!!! ผมคงกลัวเจ้าตัวนั่นขึ้นสมองละมั้งถึงฝันบ้าๆแบบนั้น

“งั้นเหรอ...”

“ใช่แล้วครับ...นอนเถอะเหนื่อยมาทั้งวันละพักผ่อนเถอะนะครับ” ผมบ่ายเบี่ยงที่จะตอบอะไรไปมากกว่านี้ก่อนจะชวนเธอล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า...ผมสวมกอดเธอแน่นอย่างหวงแหนก่อนจะค่อยๆหลับไปพร้อมกับความกลัวข้างในจิตใจกับฝันร้ายที่พึ่งเจอเมื่อกี้...

‘ขอให้มันเป็นแค่ฝันเถอะนะ’

 

 

เจสชี่

 

 

“นี่คุณกำลังบอกว่าคุณจะให้ฉันมาทำงานเป็นเลขาของคุณงั้นเหรอค่ะ” ฉันนั่งมองใบสมัครในมืออย่างไม่เชื่อสายตา หลังจากเรื่องวันนั่นที่ฉันกับเขาเล่นบทรักสวาทกันทั้งวันนี่เชื่อมั้ยว่ากว่าจะได้ออกมาจากห้องนอนของฉันนะก็ปาเข้ามาสามวัน!!!! พอตื่อเช้าขึ้นมาเขารู้สึกตัวปุ๊บเขาก็เริ่มมันอีกทันที พอฉันจะไปทำอาหารให้ทานก็ยังมิวายมาเล่นในห้องครัวให้ตายเถอะสรุปว่าเขาลงไปค้างที่ห้องฉันสามวัน!!!! เป็นสามวันที่เหนื่อยมาก!!!! นี่ผ่านมาสองวันละฉันยังเดินขาโข่งอยู่เลยให้ตายสิ!!! เขาหื่นชะมัด!!!

“ใช่...เธอจะได้ติดตามฉันไปทุกที่ และ อยู่กับฉันตลอดไง” ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าเขาอย่างลำบากใจไม่ใช่ว่าไม่อยากทำหรอกนะแต่ให้ตายสิมันยังมีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถจะทำตัวติดเขาได้ตลอดเวลา เพราะคำสาปมันยังไม่ได้หายไปสักหน่อยมันก็ยังอยู่แถมฉันจะกลายร่างตอนไหนก็ไม่รู้ถึงมันตะอ่อนแรงลงไปแต่ก็เพียงแค่ทำให้ระยะเวลาที่ฉันจะกลายเป็นตุ๊กแกนั้นสั้นลงเท่านั้นเหมือนวันนั้นที่กลายร่างฉันคงอยู่ในร่างนั้นประมาณสามชั่วโมงเองมั้ง...แต่มันก็ยังเสี่ยงที่เขาจะรู้อยู่ดีป่ะ!!!

“ทำไมไม่อยากทำเหรอ...เธอว่างงานอยู่นิฉันแค่หางานให้เองแถมยังได้อยู่กับฉันด้วยแล้วก็อีกอย่างนะยังไงเธอก็ต้องทำอยู่แล้ว”

“หมายความว่าไงค่ะ”

“ก็หมายความว่านี่คือเรื่องที่เธอต้องทำไงละ” ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตาให้ตายเถอะนี่เขาจะบังคับกันใช่ไหมเนี่ย

“ถ้าจะพูดขนาดนี้คงไม่ต้องถามฉันก็ได้แล้วมั้งว่าจะทำหรือเปล่า” ฉันพูดประชดขึ้นแต่นั้นทำให้เขายิ้มออกมาอย่างพอใจให้ตายเถอะ

“วันนี้ไปดินเนอร์กันเปล่าเรายังไม่เคยไปดินเนอร์กันสองคนเลยนิ” แล้วเจ้าตัวก็เปลี่ยนเรื่องไปอย่างหน้าตาเฉยทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าฉันไม่พอใจอ๊ากกก!!!! ฉันจะทำยังไงดีละเนี่ย!!!!

“อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะยังไงฉันก็เลือกไม่ได้อยู่แล้วนิ”

“ไม่เอาน่าเจส...ฉันแค่อยากเห็นเธออยู่ข้างๆฉันตลอดเวลาเองห่างเธอแค่นาทีเดียวฉันก็คิดถึงแล้วนะ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับลุกจากเก้าอี้เดินมาหาฉันแล้วโอบกอดฉันเบาๆ ให้ตายสิแค่คำพูดของเขาแค่นี้ฉันก็ใจอ่อนแล้ว!!! นังเจสนังใจง่ายยยย!!!!

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เขาผละตัวออกมามองหน้าฉันอย่างยิ้มๆ

“งั้นเย็นนี้จะไปดินเนอร์กันมั้ยครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อยนั่นทำให้ดูน่ารักแบบสุดๆไปเลยอ๊ากกกก

“ค่ะ” ฉันยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนเขาก็สวมกอดแน่นๆมาอีกครั้ง และ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่จบแค่กอดแล้วละเพราะมือปลาหมึกของเขาเริ่มลูบไล้แผ่นหลังของฉันไปทั่ว...ในขณะที่ฉันกำลังจะเผลอใจไปกับสัมผัสของเขานั้นจู่ๆสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างในกระจก!!! กระจกที่สะท้อนเงาของเราสองคนแต่ไม่ใช่เราสองคนมันไม่ดีมีแค่เรา!!!!!

“กรี๊ดดดดด!!!!!” ฉันผละตัวออกจากเขาอย่างตกใจก่อนจะเผลอกรีดร้องออกมาอย่างไม่ตั้งใจจนเขามองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ...ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วฉันฝันเห็นผู้หญิงคนนั่นเกือบทุกวัน นับตั้งแต่ที่อยู่กับคุณแอลมาให้ตายเถอะ!!!

“เจสเป็นอะไร...”

“คือ...เปล่าค่ะ ขอโทษนะคะคุณแอลเราออกไปจากตรงนี้เถอะค่ะ” แววตาของผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวสุดๆไปเลยให้ตายเถอะแววตาแดงก่ำนั้นมันอะไรกันนะ!!!

“เออ...โอเคๆ งั้นเดี๋ยวเธอออกไปรอข้างนอกแป๊บนะเดี๋ยวฉันตามไปฉันขอส่งงานให้ลูกน้องแป๊บ” ฉันมองหน้าเขาอย่างลังคไม่อยากทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียวแต่ให้ตายเถอะ! พอมองไปกระจกยัยผีบ้านั้นก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น แถมฉีกยิ้มอย่างน่ากลัวแบบสุดๆไปเลย!!! ใครบอกว่าตอนเช้าผีไม่หลอกฉันไม่เชื่อหรอกระเพราพตอนนี้มันหลอกฉันอยู่เนี่ยยยย!!!!!

“คือ...แต่...”

“ออกไปรอแป๊บนะขอจัดการธุระแป๊บ เดี๋ยววันนี้จะพาเธอออกไปซื้อของเลยวันนั้นยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยนิ...ไปรอที่โซฟาก่อนนะ”

“แต่...”

“เป็นอะไรหรือเปล่าสีหน้าดูไม่สบายเท่าไหร่...เวียนหัวหรือเปล่าหน้าชีดๆ”

“เปล่าค่ะ...คือ...งั้นฉันไปรอข้างนอกนะคะรีบตามมานะคะคุณแอล”

“ครับ...เดี๋ยวตามออกไป” ฉันพยักหน้าเล็กน้อยพยายามไม่หันไปมองกระจกเพราะไม่อยากเห็นยัยผีบ้านั้นก่อนจะรีบหันหลังเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อไปรอที่โซฟา...

พรึบ!

“เฮ้อออ....นี่มันอะไรกันเนี่ย” พอลงมาถึงห้องรับแขกฉันก็ล้มตัวนอนลงโซฟาอย่างเหนื่อยล้าให้ตายเถอะมันเหนื่อยจริงๆนะที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้!!! ฉันหลับตาลงอย่างช้าๆพยายามสะบัดหัวไล่สิ่งที่เห็นเมื่อกี้นี้ออกไปแต่จู่ๆตัวของฉันก็แข็งทื่อแบบขยับไม่ได้ ฉันพยายามดิ้นแรงสุดๆแต่ก็ไม่สามารถขยับได้จนจู่ๆก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาข้างๆหู...นั่นทำให้ฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว...

‘ฉันมีอะไรให้เธอดู....หลับตาสะ’

เธอพูดขึ้นแค่นั้น และ ร่างกายของฉันก็เริ่มหมดแรงจนสุดท้ายสองตาฉันก็ค่อยๆมืดสนิทลงอย่างช้าๆ....เหมือนฉันกำลังตกหลุมดำอะไรสักอย่างความมืดมิดนั้นค่อยแปรเปลี่ยนมาเป็นภาพอะไรสักอย่างราวกับฉันกำลังถูกฉุดมาที่ไหนสักที....

ฉันกำล้งยืนอยู่ในบ้านหลังหนึ่งที่พอมองออกไผข้างนอกก็เป็นริมทะเลสาป ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยรูปภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าคุ้นๆมาก!!! ฉันพยายามจ้องมองใบหน้าของเธอจนทำให้นึกออก...

“นั้นมันผู้หญิงคนนั้นนิ” ฉันเดินไปดูรูปของเธอที่ตั้งเรียงกันเป็นแถว เธอเป็นคนสวยมากร้อยยิ้มของเธอดูสดใสแบบสุดๆ ฉันมองดูรูปพวกนั้นก่อนจะค่อยๆเดินตามดูไปที่ละรูปไปเรื่อยๆจนมาสะดุดรูปสุดท้ายที่เธอถ่ายกับผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันจำได้ดีว่านั่นคือใคร...

‘เยริน...ฉันรักเธอนะ’ และ จู่ๆเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแต่ตอนนี้เสียงนั้นไม่ได้กำลังเรียกชื่อฉันเขากำลังเรียกชื่อผู้หญิงอีกคน ร่างของทั้งสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันแบบสุดฉันมองดูภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวดหัวใจสุดๆ...

‘แอล...ฉันรักนายนะ’

‘ฉันรู้ที่รัก...ฉันรู้ว่าเธอรักฉัน’

‘นายรักฉันคนเดียวใช่ไหม’

‘ในชีวิตนี้ฉันคงรักใครไม่ได้อีกแล้วเยริน’ ฉันฟังสิ่งที่เขาพูดกับผู้หญิงคนนั่นอย่างเจ็บปวดหัวใจต่อฉันให้อยู่ใกล้เขามากแค่ไหนต่อให้เราจะผูกพันทางร่างกายกันมากแค่ไหนเบาก็ไม่เคยพูดสักครั้ง...ไม่เคยพูดแบบนี้สักครั้งจริงๆ...

 

พรึบ....

 

แล้วจู่ๆภาพนั่นก็ค่อยๆเลือนหายไปกลายเป็นความมืดมิดอีกครั้ง....ก่อนจะค่อยๆมีแสงสว่างปรากฎขึ้นนั่นทำให้ฉันหรี่ตามองเล็กน้อยก่อนภาพตรงหน้าจะค่อยๆฉายขึ้นมากชัดๆอีกครั้ง...

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นฉันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ฉันกำลังอยู่โรงพยาบาลฉันเห็นคุณแอลสองคนคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงคนป่วย ส่วนอีกคนยืนอยู่หน้าห้องทำถือปืนอยู่...และ ก็มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่สวยมากกำลังกอดคุณแอลคนที่นอนอยู่บนเตียง และ มีผู้หญิงอีกคนที่โดนยิงนอนล้มอยู่ปลายเตียง...

“อย่าบอกนะว่าคุณแอลเป็นคนฆ่าเธอ” ฉันพึมพำพูดขึ้นมาคนเดียวอย่างตกใจฉันพยายามมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างละเอียดแต่ก็ไม่รู้จะว่าไง...

“คุณแอลบอกว่ารักเธอนิ...แล้วทำไม...”

“ผู้ชายคนนั้นโกหก...เขาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง” ผู้หญิงคนที่ถูกยิงลุกขึ้นมาพูดกับฉันด้วยท่าทางโกรธแค้น

“แต่เธอ....”

“เขาไม่เคยมีหัวใจไว้เพื่อรักใครหรอก...ฉันจะทำให้เธอได้เห็นว่าที่ผ่านมาเขาเป็นยังไง....”

 

 

 

 

เดี๋ยวนะตอนนี้สถานการณ์มันกำลังเป็นอะไรกันแน่เนี่ยยยยย!!!! เหมือนเยรินจะมาพยายามสร้างความแตกแยกให้ทั้งคู่เลยนะอ๊ากกกก!!! แต่เธอก็แค่เอาความจริงมาพูดนะนั้นจะเป็นไงต่อละเนี่ย....

 

 

ความคิดเห็น