คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7: แค่อยากดูแล [5] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 7: แค่อยากดูแล [5] -- จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2562 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7: แค่อยากดูแล [5] -- จบ
แบบอักษร

 

 

 “เขาต้มเหล้าเถื่อนมาขายหรือไง ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้ ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนทุกครั้งดื่มหนักกว่านี้ไม่เห็นจะหนักหัว โคตรไม่โอเค” 

“คุณไปพักรอที่ห้องเฟื่องก่อนไหมล่ะ เฟื่องจะกลับไปหาที่ร้านให้” 

รณภพใช้สมองที่จวนเจียนจะระเบิดคิดตามถี่ถ้วนแล้วส่ายหน้า ที่นั่นยังมีคนเมา “ช่างมันเถอะ ไม่อยากติดหนี้บุญคุณให้ใครตามทวง ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปบอกพนักงานว่าหายให้เขาปรับเงินก็ได้ เมื่อกี้เธอได้ซื้อยาพาราไหม ฉันปวดหัว” 

“ไม่ได้ซื้อ” ปฏิเสธเสียงห้วน หน้าตาเริ่มจะเหวี่ยงตามเพราะตอนนี้ดึกมากแล้วหล่อนก็ทั้งง่วงทั้งเพลีย อยากพักผ่อนจะแย่แล้ว 

“เฟื่องมีในห้อง ถ้าคุณไม่ทิฐิให้มากนักก็กินยาของเฟื่องก็ได้ แล้วคืนนี้ถ้าเข้าห้องไม่ได้ก็มานอนห้องเฟื่อง เฟื่องจะไปรบกวนนอนกับคุณโสมเอง ดึกมากแล้ว จะเลือกอะไรก็เลือกมาสักอย่าง” 

เขากลอกตามองมาทางหล่อนแป๊บเดียวก็ยื่นปากล่างออกมาเหมือนตากัปตันตอนงอน เขาถอดแบบมาจากลูก ไม่สิ! ลูกถอดแบบมาจากเขาเป๊ะๆ เลย หล่อนแทบไม่อยากจินตนาการถึงลูกชายเมื่อต้องกลายเป็นเด็กชายรณภพผู้เอาแต่ใจคนที่สอง หมดกันความน่ารัก รณภพดีอย่างเดียวก็แค่ฐานะดีมีบารมี แต่นิสัยเสีย ชอบดูถูกคนอื่น ด่าคนอื่นเหมือนหมูเหมือนหมา นิสัยติดสบายชอบให้คนอื่นมาพะเน้าพะนอเอาใจ ดูอย่างคุณโสมกับคุณรสเวลาเทคแคร์เขาสิ อีกนิดก็จะป้อนข้าวให้ถึงปากอยู่แล้ว คนรวยเป็นแบบนี้หมดไหม หนังตาเฟื่องลดาจะปิดลงอยู่รอมร่อเริ่มจะลืมไม่ขึ้นแล้วแต่เขายังจะมายึกยักลีลา พยายามใช้สมองคิดทางออกทั้งที่ยังมึนหัว 

“เออ จริงสิ รีเซฟชั่นยี่สิบสี่ชั่วโมงไหม” 

“ไม่รู้ค่ะ เมื่อกี้ไม่ได้ดู อยากรู้ก็ลงไปดูเองแล้วกัน” 

“เดี๋ยวสิ! แล้วเธอจะไปไหน” รีบร้องเรียกกลัวหล่อนจะทิ้งเขาให้ยืนพิงประตูหน้าห้องอยู่อย่างนี้ทั้งคืน ผู้ชายหล่อ รวย มีสไตล์อย่างเขาจะให้นอนตรงนี้ได้ไง ไม่ใช่คนข้างถนนสักหน่อย 

รณภพทำหน้างอใส่เฟื่องลดา งอนเก่งยิ่งกว่าผู้หญิง 

“เฟื่องจะไปนอนค่ะ ตาเฟื่องจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว เห็นไหมคะ” 

หล่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ สะบัดหน้ากลับมามองหน้าเขาแล้วจิ้มปลายนิ้วชี้มาใส่ใต้ตาปรือๆ ขยับไปใกล้ให้เขาเห็นชัดทว่าเขากลับมีอีโก้เอียงลำคอหลบไปทางอื่น ไม่ยอมหันหน้ามามองหล่อนโดยตรง ผู้ชายอะไรมาดโคตรเยอะเลย เฟื่องลดาขี้เกียจคุยด้วย “โทรศัพท์ กระเป๋าเงิน เอาไปคืนไป แล้วลงไปติดต่อพนักงานเอง” 

“แล้วยาที่ซื้อมาจะให้ฉันเทราดหน้าตัวเองหรือไง ฉันทำแผลไม่เป็น” 

“พูดได้เยอะขนาดนี้ เฟื่องว่าคุณคงหายเจ็บไปนานแล้วมั้งคะ” 

“ฉันใช้ปากพูด ไม่ได้ใช้แผล แผลมีปาก แต่มันก็คนละปากกันเข้าใจไหม ถ้าเข้าใจก็ฉลาด ไม่เข้าใจก็แสดงว่าฉลาดน้อย” 

“สรุปว่าจะขอนอนห้องเฟื่อง หรือจะยอมทิฐิเยอะนอนตรงนี้” หล่อนเค้นเอาคำตอบจากเขา ช้า ชัด และมองหน้าไม่วางตา เขาเหมือนเด็กดื้อ อยากไปด้วยแต่ก็ฟอร์มเยอะแกล้งทำมองไปทางอื่นบ้างล่ะ แตะตัวหากุญแจอีกรอบเผื่อจะเจอบ้างล่ะ แต่มันก็ยังว่างเปล่า 

“โอเค นอนเฝ้าหน้าห้อง ดีเลย พื้นเย็นไม่ต้องเปิดแอร์ แต่เฟื่องขอเตือนว่าการนอนพื้นอาจจะเจ็บหลังหน่อย เผื่อจะเคยชินกับการนอนบนเตียงนุ่มๆ ไม่เคยสัมผัสความลำบาก” 

ร่ายยาวจบประโยคแล้ว เฟื่องลดาก็ตั้งใจเดินทิ้งห่างจากเขากลับไปที่ลิฟต์ แต่ทว่าเพิ่งจะเดินมาถึงครึ่งทางเท่านั้นก็มีจิตสำนึกว่าไม่ควรทิ้งเขา หล่อนถอนหายใจเดินลากสังขารไปหานักธุรกิจขี้งอน 

“ส่งมือมา เฟื่องช่วย แต่ขอร้องว่าอย่ามีมาดเลยนะคะตอนนี้มันตีหนึ่งกว่าแล้ว เฟื่องเหนื่อย คุณเองก็คงเหนื่อยมากเหมือนกัน” หญิงสาวยื่นมือไปข้างหน้ารอให้เขาส่งมือมาจับ แต่เขากลับนิ่งเฉยอาจเพราะงอนที่หล่อนเดินหนีเมื่อกี้ โธ่ น่าขำจัง ตัวออกจะโตแต่กลับงอนเรื่องไม่เป็นเรื่อง “ยื่นมือมาสิคะ เฟื่องจะหายาให้กิน” 

 

 

 

 

 

 

มันน่าตีกะโหลกจริงๆ คุณภพเนี่ยยย >//< 

 

ขอฝากอีบุ๊คด้วยนะคะ ราคา 199 บาทอ่านยาวได้ทั้งวันทั้งคืนเลยค่ะ (อ่านวน555) 

พล็อตยาว ปมเยอะ ช่วงหลังบทที่ 10 คุณภพยังน่ารักมากๆ ด้วยย 

ใครชอบผู้ชายสายเปย์ สายหื่น ห้ามพลาดผู้ชายคนนี้น้าา ^//^ 

 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น