OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 08 :: IT'S MY TURN :: [1/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2562 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 :: IT'S MY TURN :: [1/3]
แบบอักษร

CHAPTER 08 

IT'S MY TURN 

 

MARTIN TALK

ผมรู้ว่าน้องมันแสบแต่ไม่คิดว่าจะทั้งแสบและกล้าได้ถึงขนาดที่เดินดุ่มๆ ไปคว้าไปจากหน้าเวทีแล้วประกาศว่าผมเป็นเมียเขา ไอ้เด็กบ้า น่าตีให้ก้นลาย! ผมไม่รู้หรอกนะว่าอะไรดลใจให้น้องมันทำแบบนั้น อาจจะเพราะเมาเกินเหตุจากการนั่งดื่มไปเกือบหมดกรม ทว่าก่อนน้องมันจะตัดสินใจทำแบบนี้นี่ไม่อายคนทั้งร้านหน่อยเหรอ หน้าเหวอกันหมดเลย

มันก็สมควรให้ตกใจนะครับ ผมน่ะฮอตจะตาย สาวๆ ชอบผมกับไอ้ยอร์ชพอสมควร พี่ริวเจ้าของร้านเลยอยากให้ผมมาร้องเพลงประจำอยู่ที่ร้านเขา เมื่อก่อนก็มาเกือบประจำแหละ คืนวันศุกร์และเสาร์เลย ทว่าเดี๋ยวนี้ผมกับไอ้ยอร์ชไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ถ้าวันไหนว่างตรงกันก็จะบอกพี่ริวล่วงหน้าสักสองสามวัน แล้วเขาจะล็อคคิวให้พวกผมขึ้นร้อง

นี่ผมไม่กล้ากลับไปแล้วว่ะ สมมติว่าพี่ริวไม่ได้คิดอะไร เข้าใจว่าน้องมันเมาแล้วพูดไปเรื่อย ยังให้ผมกลับไปทำงานได้เหมือนเดิมมันก็ดี แต่ผมไม่อยากกลับไปตอบคำถามใครต่อใครไง แทบทุกคนในร้านเห็นหมดแล้วว่าผมเอาน้องมันขี่หลังเดินออกจากร้านแล้วขับรถกลับด้วยกัน แน่นอนว่าต้องมีคนสงสัยและอยากรู้ข้อเท็จจริงระหว่างเรา เฮ้อ คงลาออกจากที่นี่แหละครับ ไว้หัวโล่งๆ ค่อยคิดว่าจะไปทำร้านไหนต่อดี

ถามว่าไม่มีเวลาเพราะอะไร? เพราะมาฝึกงานกับจอมยุทธ์นี่ไง ผมอยู่กับเขาเกือบทุกวันนะพูดเลย เขาให้ผมหยุดวันอาทิตย์วันเดียว แล้ววันหยุดไม่ใช่ว่าผมจะได้พักผ่อนเต็มที่เพราะน้องมันชอบไลน์มากวนประสาททั้งวัน อย่างวันนี้ผมยังต้องดูแลเขาจนดึกดื่นเนี่ย ทำงานล่วงเวลาแบบไม่ได้โอทีชัดๆ

“น้อง ให้พี่ไปส่งที่ไหน คอนโดเหรอ?”

“ครับผม”

หืม? น้องมันพูดครับ? พูดครับกับผมเนี่ยนะ? หูฝาดเปล่าวะไอ้ติน

“ว่าไงนะ?”

“พี่ตินพาน้องจอมไปส่งที่คอนโดหน่อยค้าบบบบบ”

ผมถึงกับต้องชะลอรถแล้วหันไปมองเขาที่พูดเพราะผิดปกติมาก แบบมากๆ จอมยุทธ์ที่ผมรู้จักไม่เคยพูดเพราะแบบนี้ไม่ว่ากับใคร น้องมันปรับเบาะขึ้นมานั่งแล้วหันมายิ้มกว้างให้ผมจนตาหยี ผมรู้สึกมันเขี้ยวจนต้องเอื้อมมือไปบีบแก้มเขาเล่นทีหนึ่ง

“เมาแล้วอย่าเกรียนนะน้อง”

“น้องจอมไม่น่ารักเหรอครับพี่ติน”

อึก...จู่ๆ ผมก็คอแห้งผากเสียจนกลืนน้ำลายไม่ถนัด เหลือบมองหน้าน้องมันอีกครั้งตอนนี้ทำหน้าเศร้าเชียว พลางบ่นงึมงำว่า ’ถ้าน้องจอมไม่น่ารักพี่ตินก็จะไม่รักน้องจอมใช่ไหม?’ เขาถามผมด้วยประโยคเดิมสามรอบแล้วผมก็ไม่ตอบไปสักรอบเพราะตั้งสติอยู่ ผมทำตัวไม่ถูก ไม่ชินเวลาน้องมันเป็นแบบนี้ว่ะ อย่างกับคนกินยาลดอายุไปจนเหลือสามขวบได้มั้ง แม่งเอ๊ย ผมตกใจจนหัวใจเต้นแรงแปลกๆ เลยครับ

ผมปล่อยให้น้องมันบ่นกับตัวเองต่อไป กระทั่งเลี้ยวรถเข้าคอนโดเขา แน่นอนว่าเห็นรถคันนี้ทุกคนให้ความต้อนรับเป็นอย่างดี ยามนี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้มาค้อมตัวเคารพแทบไม่ทัน หารู้ไม่ว่าคนขับน่ะไม่ใช่คุณจอมหรอกแต่เป็นทาสคุณจอมอย่างผมนี่แหละ คุณจอมตัวแสบนั่งเมาอยู่โน่น

พอจอดรถเสร็จสรรพตามที่จอดประจำของเขา ซึ่งผมก็ดันไปรู้อีกนะว่าตรงไหน ขับตรงมาจอดที่ป้ายได้โดยไม่ต้องเสียเวลาวนหา คือมาหาน้องมันไม่กี่ครั้งก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแหละฮะ อยู่กับคุณจอมก็ต้องตามให้ทันการใช้ชีวิตของเขา ได้สัมผัสชีวิตลูกเศรษฐีแบบที่ชีวิตนี้ผมคงไม่เคยเห็นจากไหน

“น้อง ถึงแล้ว เข้าห้องกัน”

ผมลงจากฝั่งคนขับแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้เขาที่เพิ่งปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้งครับ เมื่อจอมยุทธ์ยกแขนขึ้นสองข้างและเอื้อมมาทางผม ใบหน้าแดงระเรื่อจากฤทธิ์เหล้ายังคงส่งยิ้มเจือจางเปื้อนใบหน้า

“พี่ตินอุ้มน้องจอมเข้าห้องหน่อยค้าบบบ”

“น้อง อย่าพูดเพราะแบบนี้ พี่กลัว”

“อยากให้พี่ชอบ”

หืม? อยากให้ชอบอะไรวะน้อง พูดจากำกวมแบบนี้พี่ก็คิดไปไกลเป็นนะเว้ย ผมสะบัดหน้าเรียกสติตัวเองให้อยู่กับเนื้อกับตัวก่อนจะพาตัวเองเตลิดไปกับคำพูดคนเมา

ในเมื่อน้องมันอยากให้อุ้มผมก็จะอุ้มครับ อุ้มขึ้นหลังนะ ผมหันหลังแล้วย่อตัวลงต่ำและบอกให้เขาขึ้นมาขี่หลังซึ่งเขาก็ทำ จากนั้นเจ้าตัวก็ใช้เท้ายันประตูรถเพื่อปิดซึ่งมันแรงมากจนผมใจหายวาบ รถแพงขนาดนี้กล้ายกเท้าถีบประตูได้ยังไงวะ ผมนี่แทบจะหมอบกราบความแพงเลยด้วยซ้ำ ก็อย่างว่าล่ะนะ คุณจอมเขารวยครับ ไม่คิดหน้าคิดหลังเท่าไหร่ในเมื่อใช้เงินแก้ปัญหากับทุกเรื่อง

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน แล้วทำไมผมต้องขี้ตามใจน้องมันขนาดนี้ด้วยวะ? มาคิดได้ตอนพาน้องมันขี่หลังมาจนถึงหน้าห้องก็คงแก้ไขอะไรไม่ทันแล้วล่ะไอ้ติน มึงมันใจอ่อน ไหนบอกจะตามใจเพื่อจะเอาตัวรอดในการฝึกงานไง แบบนี้ไม่ใช่แล้วกู ผมว่ามันมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

กระจอกอย่างผมก็ต่อต้านได้แค่การพูดในใจแหละครับ ความจริงก็คือล้วงหยิบคีย์การ์ดห้องในกระเป๋ากางเกงของตัวเองมาเปิดแล้วพาเขาเข้าห้อง แน่ะ งงล่ะสิว่าผมพกคีย์การ์ดห้องน้องมันไว้ทำไม ผมก็งงเหมือนกันว่าทำไม คือน้องมันไม่ชอบดูแลของน่ะครับ วันนี้จะออกห้องก็ออกไปแต่ตัวลืมหยิบคีย์การ์ดกับกระเป๋าตังค์ออกไป ถามว่าใครเป็นคนเก็บไปให้? ก็ผมอีกนั่นแหละ ดูแลอย่างกับเมีย

“หนักว่ะน้อง จะนอนเลยไหมจะอุ้มเข้าห้องนอน”

“ไปที่ครัวครับผม”

เออ ไปก็ไป ผมให้เขาขี่หลังแล้วเดินไปส่งในครัว ย่อตัวให้เขาลงตรงหน้าตู้เย็นเหมือนรู้ทันว่าน้องมันน่าจะหิวน้ำ และแล้วก็เป็นดังคาดครับ จอมยุทธ์เปิดตู้เย็นเป็นอันดับแรก

“เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ น้องยังจะกินเหล้าอีกเหรอ?”

น้องมันไม่ตอบ แต่ยกขวดวอดก้าที่เหลืออยู่สักครึ่งขวดได้กระดกเข้าปากแล้วกลืนอึกๆ ราวกับคนกระหายน้ำ เชี่ย กินได้ยังไงวะ ผมทำไม่ได้ว่ะแบบนี้

“พี่เอาไหม?”

เขายื่นขวดมาให้ผมแต่ผมขอปฏิเสธ วันนี้ผมไม่อยากเมาเดี๋ยวกลับบ้านไม่ได้

“ไม่เอา น้องก็พอได้แล้ว ไปนอนไปเดี๋ยวพี่จะกลับบ้านแล้ว”

“น้องจอมไม่ให้พี่ตินกลับ”

จู่ๆ น้องมันก็วางขวดวอดก้าแล้วโถมตัวเข้ามากอดผมไว้แน่น ใบหน้าซุกอยู่ที่อกผมพลางซุกไซ้อย่างออดอ้อน ไอ้ห่า ผมไม่ชินกับจอมยุทธ์ลุคนี้จริงๆ ขอบอก จอมยุทธ์ที่ผมรู้จักไม่ใช่คนขี้อ้อนแบบนี้เลย ไม่ใช่เลย ผมเชื่อแล้วว่าคนเราเวลาเมาสามารถเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้

“ยะ อย่าอ้อนพี่บ่อยนักสิไอ้แสบ พี่ตกใจนะเนี่ย”

“พาน้องจอมเข้าห้องหน่อยได้ไหมครับพี่ติน”

“ได้ครับ”

__________________ 

TALK 

เอาสี๊ เจอเจ้าจอมโหมดขี้อ้อนแบบนี้ก็ขอวัดความอดทนพี่ตินได้สักกี่น้ำ เฮ้อ กี่น้ำก็ไม่รู้... เฮ้ออออ  

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

 

ปกเต็ม 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น