คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7: แค่อยากดูแล [4]

ชื่อตอน : บทที่ 7: แค่อยากดูแล [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7: แค่อยากดูแล [4]
แบบอักษร

 

 

 

 “แฟนพี่เขาไหวแน่เหรอครับ” น้องพนักงานเก็บขวดเหล้ายังไม่เสร็จก็หันมาคุยกับลูกค้าสาว พลางมองตามหลังคนเมาขี้โวยวาย 

“ช่างเขาเถอะน้อง ไม่ไหวไว้ค่อยตามไปงัดหน้าขึ้นจากโถส้วม” ตอบด้วยอาการอ่อนเพลียขณะรอเขาก็เก็บของมีค่ารอ 

หญิงสาวหาวนอนหลายครั้งยกมือขึ้นลูบต้นแขนบรรเทาความหนาว เหนียวหน้า เหนียวตัวอยากกลับไปอาบน้ำจะแย่แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีก รอนานแล้วรณภพไม่ยอมกลับมาสักทีเฟื่องลดาจึงจะตามไปดู และในขณะเดียวกันน้องพนักงานผู้ชายคนเดิมก็วิ่งกลับเข้ามาร้องเรียก 

“พี่ครับ! แฟนพี่เขาต่อยกับฝรั่งหน้าห้องน้ำ!” 

มีเรื่องจนได้! 

เฟื่องลดารีบวิ่งตามหลังน้องคนนั้นไป คนเมาในร้านมีน้อยซะที่ไหน กายอรชรวิ่งเร็วมาจนถึงหน้าห้องน้ำโซนด้านข้างร้านอาหารเห็นรณภพกำลังต่อยกับฝรั่งตัวโตกว่าตัวเองถึงสองเท่า เพื่อนของฝรั่งคนนั้นพยายามเข้ามาห้าม แยกออกจากกันหลายครั้งสองหนุ่มก็จะกระโจนต่อยกันอีก สองฝ่ายต่างเมากันทั้งคู่ เลือดร้อน ปากแตกแล้วก็ยังไม่มีใครยอมใคร ฝรั่งชายตัวโตชี้หน้าด่ากราดสบถภาษาอังกฤษใส่ยาว รณภพที่ถูกพนักงานล็อกแขนไว้กระโดดใช้เท้าถีบ เพื่อนของชายคนนั้นช่วยกันลากแขนออกไปพลางร้องขอโทษรณภพบอกอย่าเอาเรื่องกันเลย พวกมันไปจนหมดแล้วพนักงานสองคนยังไม่ยอมปล่อยแขนสักทีรณภพหันมาโวยวายใส่แล้วย้ายไปนั่งลงเก้าอี้แถวนั้น 

“หมัดหนักชะมัดเลย” เขาแตะเบาๆ บนปากแผลจะดูว่าเลือดไหลออกมาเยอะไหม น้องพนักงานที่โดนด่าทำหน้าเซ็งกันทั้งคู่ต่างคนก็ต่างเดินหนี 

เฟื่องลดาตามไปขอโทษและขอบคุณทั้งสอง ก่อนจะเข้ามาหาเขา เขาทำหน้าเซ็ง “ฮึ! คิดว่าฉันเป็นคนหาเรื่องมันก่อนงั้นสิ” 

รณภพบ้วนน้ำลายทิ้งลงพื้นทว่าน้ำลายกลับเต็มไปด้วยเลือด เขาปวดเนื้อตัวเกินกว่าจะลากสังขารไปมองกระจก ก้มหน้ามองเท้า ไม่อยากมองหน้าเฟื่องลดา เจอหมัดชาวต่างชาติสวนมาสามหมัดเขามึนมาก เจ้าหล่อนยังยืนที่เดิมไม่ตอบไม่เดินหนี รณภพรำคาญสายตาตั้งใจจะเงยหน้าขึ้นมาตะคอกไล่ตะเพิดหล่อนให้ไปไกลๆ ทว่าทิชชู่แผ่นหนึ่งที่อยู่ในมือหล่อนบวกกับสีหน้าแววตาหวังดีทำให้เขาเลือกจะกลืนคำพูดร้ายๆ ลงคอ เขาไม่ได้ขัดขวางแต่ก็ไม่ได้มองหน้าหล่อน รอนานมากกว่าหล่อนจะกล้าเข้ามาใกล้และช่วยซับเลือดออกจากปลายคาง 

มือหล่อนนุ่มและเบา เปลี่ยนแผ่นเรื่อยๆ เพื่อเช็ดเลือด แค่เสี้ยววินาทีที่มองเห็นใบหน้าหล่อนเขาแทบละสายตาออกจากใบหน้าสวยไม่ได้ หล่อนเป็นคนเค้าโครงหน้าดีอยู่แล้ว รูปหน้าเรียวสวย มีดวงตากลมโตและจมูกเชิดรั้น แค่ใช้เครื่องสำอางไม่กี่ชิ้นก็ทำให้สวยขึ้นมาผิดหูผิดตา ลบคำสบประมาทจากเขาที่หาว่าหล่อนใช้ของถูก 

แต่ช่างหล่อนสิ! ผู้หญิงสวยกว่านี้เขาเคยเห็นเคยได้มานับต่อนับแล้วจะไปแคร์อะไรกับแค่เฟื่องลดา รณภพหัวเราะเยาะในลำคอเมินหน้าไปทางอื่น 

“คุณเจ็บมากไหม” คิ้วเขาแตกบริเวณปลาย เลือดซึมออกจากปากแผลหยดลงปลายหางตา  

“อย่าถามมากได้ไหม จะทำอะไรก็รีบทำฉันง่วง!” 

นับครั้งแทบไม่ได้ว่าถูกเขาปฏิเสธความหวังดีไปกี่รอบ หญิงสาวเสียใจที่ความเป็นห่วงของตัวเองทำให้เขารำคาญ  

“เสร็จแล้ว กลับกันเถอะ” 

“อืม! โอ๊ย!” เขาดื้อ ทำเก่งจะเดินกลับด้วยตัวเองแต่ทว่าต้องพาตัวเองกลับมานั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมเพราะเดินเองไม่ไหว ค่อยๆ ถลกขากางเกงขึ้นดูก็เห็นรอยช้ำเป็นวง ไอ้ฝรั่งคนนั้นมันเมาแล้วรั่วหาว่าเขามองหน้าแล้วเข้ามาต่อย ซัดหมัดใส่หน้า ใส่ปาก เขาโดนซ้อมจนน่วมดีนะที่ไม่เมามากถึงขั้นป้องกันตัวเองไม่ได้ 

รณภพสบถคำหยาบออกมาหลายคำ ดึงกางเกงลงที่เดิม “เวรเอ๊ย อย่าให้เจออีกนะจะตามไปกระทืบให้กรามหัก” 

“ขาคุณช้ำมากเดินไม่ไหวหรอก ส่งมือมา เฟื่องจะช่วย” 

“ฮึ! แล้วถ้าฉันไม่ส่งมือให้ล่ะ ยังจะช่วยอยู่ไหม” 

“เจ็บขนาดนี้ก็ยังไม่วายมีมาดอีกนะ ตามใจคุณเถอะ ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเฟื่องที่จะต้องช่วยเหลือหรือพยุงคุณกลับโรงแรม” 

“อืมๆ ส่งมือให้ก็ได้!” เห็นทีท่าว่าหล่อนจะไปจริงๆ รณภพถึงร้อนรนรีบร้องบอก เขามองจ้องชุดเดรสสีขาวด้วยแววตาหงุดหงิด ข้อแรกคือหล่อนกล้าเมินใส่ทั้งที่ไม่สมควรทำ ข้อสองคือหล่อนแต่งหน้าสวยให้ไอ้ฐานัสชม และข้อสามเลยคือหล่อนสวมใส่เสื้อผ้าที่ไอ้รันซื้อให้ 

“เร็วเข้าสิ เล่นตัวอยู่ได้คิดว่าตัวเองเป็นใคร” เขาบ่นไม่ยอมหยุดแม้เฟื่องลดาจะยอมย้อนกลับมาช่วยหิ้วปีกพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน ก็ปากเขาเป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จะให้มองหน้าหล่อนด้วยแววตาหวานซึ้งแล้วพูดว่าขอบคุณหรือไง ขืนพูดแบบนั้นออกไปคนฟังได้ขนหัวลุกคิดว่าเขาผีเข้า พาเข้าวัดแทนโรงพยาบาลกันพอดี โธ่! 

ใบหน้าของหนุ่มมาดเข้มค่อนข้างบึ้งตึง 

รณภพเจ็บหัวเข่ามากข่มใจเดินขาไม่สมประกอบตามแรงพยุงของคนตัวเล็ก แขนข้างหนึ่งเขาพาดไปกับต้นคอจับแขนหล่อนไว้ไม่ให้หกล้ม กลิ่นเส้นผม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ยั่วยวนใจเขาให้สูดลมหายใจเข้าหลายครั้ง ตัวหล่อนเล็กนิดเดียวแต่ใจสู้ช่วยประคองพามาซื้อยาไปทำแผล และพากลับจนกระทั่งถึงหน้าห้องพัก เขารีบถอยออกห่างเอนหลังพิงกำแพง สองมือควานหาของสำคัญในกระเป๋ากางเกงในขณะที่เฟื่องลดากำลังหอบหายใจถี่ๆ ระบายความเหนื่อย 

ทว่ากระเป๋ากลับว่างเปล่า บ้าฉิบ! 

“อย่าบอกว่าคุณลืมของไว้ที่ร้านนะ” 

“ใช่ แล้วจะทำไม” 

เขายังมีหน้าหาเรื่องคนที่ช่วยเหลือตัวเอง “กระเป๋าเงิน โทรศัพท์ กุญแจห้อง หายหมดเลย สงสัยทำหล่นในร้านตอนเมา” 

ไหลตามน้ำปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนั้นแล้วแอบเอาไปขายดีไหมนะ หรือไม่ก็โยนทิ้งข้างทางข้อหาหมั่นไส้! 

“ถ้าเป็นโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินของคุณอยู่กับเฟื่องค่ะ คุณเมา เฟื่องก็เลยเก็บไว้ให้ แต่เฟื่องไม่เห็นกุญแจห้อง” 

หญิงสาวจำใจหยิบออกมายื่นไปให้แต่ทว่าเขากลับไม่ยอมรับ ยกมือขึ้นกุมขมับ 

 

 

 

 

 

เล่นตัวตามเคย นิสัยเสียจริงๆ คุณภพขา 

 

สนใจเล่มติดต่อเพจของไรท์น้าา  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น