จาตุภัทร

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

ชื่อตอน : 31.สัมพันธ์

คำค้น : โดยAu2528

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 18:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31.สัมพันธ์
แบบอักษร

 

เฟยหมิงอยู่ในอ้อมกอดของจินหลงและมีผู้ติดตามทั้งสี่คนยืนคุ้มกันอยู่ และรอบๆตัวพวกเขามีอสูรวิญญาณกระทิงปีศาจที่ครอบครองอัคคีธาตุปิดล้อมพวกเขาเอาไว้อยู่นับสิบตน

" นายท่าน....ข้าว่านายท่านกำลังเข้าใจผิดขอรับ...." เฟยหมิงพูดออกมา

" หืม....เข้าใจผิดอะไร....เจ้าไม่เห็นฝูงอสูรกระทิงปีศาจพวกนี้หรือ......" จินหลงกระชับมือที่กอดเอวของเฟยหมิงเอาไว้แน่น

" เห้อ!!.......จัดการ......" เฟยหมิงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย หงส์เพลิงที่เกาะไหล่ของเฟยหมิงอยู่รับคำสั่งทันที พร้อมกับโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและกลายเป็นดวงไฟสีแดงสว่างจ้าและชั่วพริบตาหงส์เพลิงตนใหญ่ได้ปรากฎกายออกมาสยายปีกบดบังแสงอาทิตย์และมีเปลวเพลิงร้อนแรงลุกท่วมตัว ส่งแรงกดดันมหาศาลออกไปรอบเวณเกิน100ลี้

 

!!! กรีซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ ตู๊มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมๆๆๆๆๆ !!!

 

เสียงร้องอันทรงพลังปล่อยแรงกดดันมาหาศาลฝูงสัตว์อสูรวิญญาณในรัศมี100ลี้ต่างวิ่งหลบหนีแตกกระเจิง บอลพลังปราณอัคคีธาตุถูกปล่อยออกมาจากปากของหงส์เพลิงพุ่งเข้าโจมตีอสูรกระทิงปีศาจอย่างแม่นยำทำให้อสูรกระทิงปีศาจทั้งหมดตกตายทันที และไม่เพียงเท่านั้นหงส์เพลิงยังบินโฉบฆ่าสังหารอสูรวิญญาณรอบๆบริเวณที่หลบหนีไม่ทันอีกหลายตน

จินหลงและผู้ติดตามทั้งสี่คนต่างตื่นตะลึงเป็นอย่างมากและไม่คิดว่าหงส์เหลิงของเฟยหมิงจะมีตัวใหญ่โตถึงเพียงนี้แถมพลังกดดันนั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก ไม่ต้องพูดถึงพลังโจมตีที่สามารถสังหารอสูรกระทิงปีศาจนับสิบตนได้เพียงชั่วพริบตา

" เกิดอะไรขึ้นหรือ......" จินหลงยังสับสนกับเหตุการที่เกิดขึ้น ตอนแรกเขาคิดว่าหงส์เพลิงหมดพลังกดดันจึงรีบเร่งเข้ามาหาเฟยหมิงเพื่อจะพาหหลบหนี

" นายท่าน......ข้าแค่อยากได้สัตว์อสูรวิญญาณขอรับ........" เฟยหมิงพูดออกมาตามความจริงเพราะเขาอยากได้ซากอสูรวิญญาณเพื่อเลาะเอากระดูกและส่วนต่างๆเท่านั้น เหล่าผู้ติดตามทั้งสี่คนของจินหลงต่างอ้าปากค้างเมื่อได้ยินเฟยหมิงพูด

" เจ้าบอกว่า....แค่อยากได้สัตว์อสูรวิญญาณเท่านั้นหรือ....." จินหลงพูดย้ำออกมาอีกครั้ง

" ขอรับ....ข้าต้องการใช้กระดูกของพวกมันขอรับ....." เฟยหมิงพูดออกมาและพยายามดิ้นให้หลุดจากมือที่กอดเอวของเขาเอาไว้แน่

" เห้อ!!........เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำให้ข้าตกใจแค่ไหน...ข้ากลัวเจ้าตกอยู่ในอันตราย......" จินหลงพูดออกมาพร้อมปล่อยมือจากเอวของเฟยหมิง และไม่ช้าหงส์เพลิงตัวใหญ่บินกลับมาพร้อมโยนร่างของสัตว์อสูรวิญญาณออกจากกรงเล็บล่วงลงสู่พื้นดิน แล้วค่อยๆย่อตัวลงบินมาเกาะไหล่ของเฟยหมิง

" ขอบคุณขอรับนายท่านที่เป็นห่วงข้า....นายท่านคงเห็นหมดแล้วใช่หรือไม่ขอรับว่าข้าทำอะไรบ้าง..เพราะนายท่านบอกว่าติดตามข้ามา..." เฟยหมิงพูดออกมา เป็นเพราะเขาไม่ระวังตัวและตรวจสอบให้รอบครอบจึงทำให้ถูกติดตามได้ และครั้งนี้จะต้องนำเก็บไปเป็นประสบการณ์

" อื้ม.....ข้าไม่แพร่งพรายเรื่องของเจ้าออกไปหรอก...." จินหลงพูดออกมา

" ขอบคุณขอรับนายท่าน.....แล้ว....เอ่อ...นายท่านติดตามข้ามาทำไมขอรับ...." เฟยหมิงถามออกมาอีกครั้ง

" ข้าบอกไปแล้วไง.....ข้าเป็นห่วงเจ้า....." จินหลงก้มลงกระซิบข้างหูของเฟยหมิงเบาๆ แต่เฟยหมิงกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน และหัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงทันที

" อึก......ขอบคุณขอรับนายท่านที่เป็นห่วงบ่าวอย่างข้า....." เฟยหมิงพูดออกมา

" เห้อ!!......ข้าไม่ได้ห่วงเจ้าในฐานะบ่าว....แค่นี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ...." จินหลงพูดออกมาเบาๆ เฟยหมิงไม่อาจเข้าใจได้ว่าจินหลงห่วงเขาในฐานอะไร ได้แต่ขอบคุณและยินดีเพราะอย่างน้อยก็มีคนห่วงเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

 

หลังจากพูดคุยจบแล้วเฟยหมิงได้เก็บซากสัตว์อสูรวิญญาณกระทิงปีศาจสิบตนเข้าถุงมิติ และอสูรวิญญาณที่หงส์เพลิงนำกลับมาอีกหกตนด้วย

" นายท่านจะเดินทางพร้อมข้าหรือไม่ขอรับ...." เหยหมิงถามออกมา

" อื้ม......" จินหลงพยักหน้ายิ้มเล็กน้อย

" เช่นเนั้นเราเดินไปทางป่าด้านนั้นกันเถิดขอรับนายท่าน......." เฟยหมิงชี้ไปตรงบริเวณที่เห็นอสูรวิญญาณวิ่งหลบหนีไปเป็นจำนวนมาก

" อื้ม ......" จินหลงพยักหน้า แล้วพวกเขาทั้งหมดก็เดินตรงไปตามทิศทางที่เฟยหมิงชี้

ในระหว่างการเดินสำรวจเฟยหมิงได้เก็บสมุนไพรและเห็ดเหมันต์ที่พบเจอได้บ่อยมากกว่าป่าวิญญาณบนเทือกเขาต้องห้าม และมีหญ้าบรรพกาลขึ้นอยู่ประปราย

" เหตุใดเจ้าจึงมาคนเดียว...." จินหลงพูดกับเฟยหมิง

" อาจารย์และศิษย์พี่ไปสำนักมังกรทะยานขอรับ.....เทียนเหออยู่ทำงานที่ขุนเขาวิหกเพลิง....ข้าเลยมาคนเดียวขอรับนายท่าน....." เฟยหมิงพูดออกมา

" อื้ม....แต่อาจารย์และศิษย์พี่ของเจ้าไม่รู้ใช่หรือไม่......." จินหลงถามออกมา

" เป็นเช่นนั้นขอรับนายท่าน...." เฟยหมิงตอบออกมาตามตรงเพราะเขาไม่อยากโกหกผู้มีพระคุณของตนเอง

" อื้ม.....หนีเที่ยว....." จินหลงสรุปออกมา

" ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ......ข้าต้องการหาแหล่งทรัพยากรเพาะบ่มขอรับนายท่าน....." เฟยหมิงพูดออกมาตามความจริง

" อ่อ....เช่นนั้นหรือ......" จินหลงพยักหน้าเข้าใจ

ตลอดทั้งวันเฟยหมิงและจินหลงเดินสำรวจไปทั่วบริเวณพร้อมกับผู้ติดตามที่แยกตัวออกห่างไปไกลพอสมควรเพื่อให้ทั้งสองได้อยู่ใกล้ชิดกัน และเมื่อถึงช่วงเย็นพวกเขาก็หาที่พัก โดยที่ผู้ติดตามทั้งสี่คนได้ตั้งกระโจมสองหลัง

" เจ้านอนกระโจมเดียวกับข้า......" จินหลงพูดกับเฟยหมิง

" นายท่าน......ข้าไม่บังอาจเช่นนั้นขอรับ......" เฟยหมิงรู้สึกว่าตนเองไม่ควรยกตนเสมอกับจินหลง

" ข้าบอกให้นอนได้...เจ้าก็ต้องเชื่อข้า...." จินหลงพูดออกมา

" ขอรับนายท่าน...." เฟยหมิงตอบออกมาเพราะไม่อยากขัดคำสั่งเป็นครั้งที่สอง

 

เฟยหมิงและจินหลงได้เข้ามาในกระโจมหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จสิ้นแล้ว เฟยหมิงรู้สึกเกร็งอย่างมากเมื่ออยู่ภายในกระโจมเพียงสองคน

" นอนสิ....เจ้าไม่นอนหรือ....." จินหลงพูดออกมา เฟยหมิงอยากจะบอกว่าเขาไม่เคยล้มตัวลงนอนมานานหลายปีแล้ว เพราะช่วงกลางคืนเขาจะนั่งเดินปราณและดูดซับพลังปราณ

" ขอรับนายท่าน..." เฟยหมิงตอบออกมาอย่างจนใจแล้วนอนลงบนพื้นที่ปูด้วยผ้าฝืนบางๆเพราะในกระโจมมีเพียงฟูกที่นอนผืนเดียว เเละเขาก็ไม่กล้าที่จะขึ้นไปนอนกับจินหลงหลงอย่างแน่นอน

" ขึ้นมานอนบนที่นอนกับข้า...." จินหลงพูดออกมา

" เอ่อ......." เฟยหมิงพยายามจะหาคำพูดปฎิเสธออกมา

" ข้าบอกให้ขึ้นมา......" จินหลงพูดออกมา

" ขอรับนายท่าน......." เฟยหมิงพูดออกมาแล้วขึ้นไปนอนบนฟูกแต่พยายามนอนชิดขอบริมให้มากที่สุด

" เอ๊ะ........นายท่าน........." เฟยหมิงตกใจอย่างมากเพราะจินหลงได้มากอดพร้อมกับดึงตัวของเขามานอนตรงกลางฟูกที่นอนและไม่ยอมปล่อยตัวเขาจากอ้อมกอด ทำให้หัวใจของเฟยหมิงเต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ

" นายท่าน...... " เฟยหมิงพูดออกมา

" นอนเถิด.......ข้าง่วงแล้ว......." จินหลงพูดออกมา เฟยหมิงได้แต่พยักหน้าแล้วหลับตาลง แต่กลับนอนไม่หลับเพราะเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกโดยที่ไม่ทราบสาเหตุ

เฟยหมิงข่มตาหลับลงไปในช่วงหลังเที่ยงคืน ลมหายใจที่สม่ำเสมอทำให้รู้ว่าเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว จินหลงลืมตาขึ้นมา เพราะเขาก็ไม่เคยนอนหลับมาเป็นเวลานานแล้วเช่นกันเพราะช่วงกลางคืนจะเดินพลังปราณและดูดซับพลังปราณเช่นเดียวกับเฟยหมิง กลิ่มหอมเฉพาะตัวของเฟยหมิงยิ่งทำให้จินหลงรู้สึกว่าอยากอยู่ใกล้ชิดแบบนี้ตลอดเวลา เขาค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปใกล้ๆใบหน้าของเฟยหมิง และใช้ริมฝีปากของตนเองแตะลงบนริมฝีปากของเฟยหมิงอย่างแผ่วเบา

" เด็กโง่.....ข้าแสดงออกถึงเพียงนี้แล้ว....เจ้าไม่รู้จริงๆหรือว่าข้ารักเจ้า....." จินหลงพูดออกมาเบาๆและหลับตาลง

เฟยหมิงหัวใจเต้นแรงเพราะเขาได้ยินสิ่งที่จินหลงพูด แท้จริงแล้วเขาไม่ได้นอนหลับแค่เข้าสู่สมาธิเหมือนทุกวันเท่านั้น และตอนแรกคิดว่าการนอนลงเช่นนี้จะทำไม่ได้ เฟยหมิงจึงทดลองทำและผลปรากฎว่าทำได้ไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบถไหนก็สามารถเข้าสู่ห้วงสมาธิได้

คำพูดของจินหลงยังดังก้องอยู่ในหัวของเฟยหมิงและสัมผัสที่แผ่วเบาบนริมฝีปากเขายังจดจำได้ดี ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจินหลงถึงทำเช่นนี้ แต่เฟยหมิงกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน

 

เช้าวันใหม่....

เช้าวันใหม่ของวันที่6 เฟยหมิงลืมตาขึ้นมาและยังรับรู้ว่าจินหลงยังกอดตัวเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย จึงได้แต่นอนนิ่งๆและมองสำรวจใบหน้าของจินหลงอย่างพิจารณา ใบหน้าที่คมได้รูป ค้ิวหนา จมูงโด่งรับกับรูปหน้า ริมฝีปากไม่หนาไม่บางจนเกินไปดูแล้วทุกอย่างบนใบหน้าลงตัวเป็นอย่างมาก จินหลงถือได้ว่าเป็นบุรุษรูปงามราวเทพบุตรเลยทีเดียว หัวใจของเฟยหมิงเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะเมื่อมองริมฝีปากของจินหลง

" อ่ะ.......นายท่าน........" เฟยหมิงตกใจอย่างมากจู่ๆจินหลงลืมตาขึ้นมาแล้วยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

" มองข้าพอหรือยัง....." จินหลงยิ้มออกมา

" นายท่าน......ข้าขออภัยขอรับ......" เฟยหมิงรีบพูดออกมาและลุกขึ้นจากฟูกที่นอน แต่จินหลงกับรั้งเอาไว้และดึงตัวเฟยหมิงให้นอนลงกับฟูกที่นอน และจินหลงขึ้นคล่อมเฟยหมิงเอาไว้

" อ่ะ....นายท่าน..........." เฟยหมิงตกใจเป็นอย่างมากกับการกระทำของจินหลง

" เจ้ารู้หรือยัง....ว่าข้าคิดอย่างไรกับเจ้า..." จินหลงยิ้มออกมา เฟยหมิงใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงเมื่อเฟยหลงได้เอ่ยพูดออกมา

" นายท่าน.....ข้า........ข้าไม่รู้ขอรับ......" เฟยหมิงเลือกที่จะตอบออกมาเช่นนี้

" หืม.....ไม่รู้จริงๆนะหรือ......" จินหลงพูดออกมา และก้มหน้าลงและกระซิบข้างหูของเฟยหมิงเบาๆ

" ข้ารักเจ้านะ...เด็กน้อย...." จินหลงกระซิบเเผ่วเบาที่ข้างหูของเฟยหมิง และการกระทำเช่นนี้ของจินหลงทำให้เฟยหมงตกตะลึงเป็นอย่างมากจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่นอนกระพริบตาอยู่แบบนั้น

" อื้ม....ลุกขึ้นเถิด.....เช้าแล้ว......" จินหลงลุกออกจากตัวของเฟยหมิงและช่วยดึงเฟยหมิงลุกขึ้นนั่ง

" เอ่อ.....ขอรับ..........." เฟยหมิรีบเรียกสติกลับคืนและใช้มือกุมหน้าอกทางด้านซ้ายที่หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมายังนอกอก............

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น