จันทร์หมอง
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

เอาใจพี่ไปแล้ว รักษาดีดีด้วยนะ

น้องครับ..ขอใจพี่คืนด้วยครับ [ParT 8 2/2]

ชื่อตอน : น้องครับ..ขอใจพี่คืนด้วยครับ [ParT 8 2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 211

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 10:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้องครับ..ขอใจพี่คืนด้วยครับ [ParT 8 2/2]
แบบอักษร

น้องครับ..ขอใจพี่คืนด้วยครับ [ParT 8 2/2]

Author : จันทร์หมอง

 

 

 

 

 

 

[ทอฝัน]

 

 

 

 

"ผมรู้ครับ พี่ไม่ต้องย้ำ"

 

 

คิมหันต์พูดแค่นั้นแล้วปล่อยให้พี่พระเจ้ายืนโกรธอยู่อย่างงั้น เพราะอะไรผมถึงรู้ว่าพี่พระเจ้าโกรธน่ะเหรอ ก็พี่พระเจ้าจับมือผมไว้อยู่และตอนนี้ก็บีบมือผมแน่นจนผมเจ็บไปหมด ซึ่งไม่ต้องถามก็รู้ว่าโกรธท่าทีของคิมหันต์มากแค่ไหน

 

 

"พี่พระเจ้า.. ผม.. ผมเจ็บ"

 

 

"พี่ขอโทษ เข้าห้องดีกว่า.. คนอื่นรอนาน"

 

 

พี่พระเจ้าคลายมือออกแล้วหันมาหาผมพร้อมกับชวนผมกลับไปที่ห้องโถง ผมก็พยักหน้าให้แล้วเดินตามพี่พระเจ้า ตอนนี้ผมเขินจนตัวจะแตกเพราะพี่พระเจ้าดันจับมือผมมาจนถึงห้องโถงทุกๆสายตาจับจ้องมาที่พี่พระเจ้าและผม แต่ส่วนใหญ่ก็มองไปที่พี่พระเจ้านั่นแหละ

จากนั้นพี่ๆปี 3 กับปี 4 ก็พูดเป็นไกด์ไลน์ให้ผมกับขวัญใจว่าเดือนดาวต้องประกวดอะไรบ้าง มีอยู่ 2 ข้อที่พวกผมต้องมีในการเป็นเดือนดาวคือ 1 เลยคือหน้าตา ทั้งเดือนและดาวต้องมีหน้าตาที่ดูดีสะกดทุกๆสายตาให้จับจ้อง ส่วน 2 ความสามารถที่โดดเด่นเพื่อให้ตัวเองราศีจับดูน่าจับจ้องยิ่งขึ้นไปอีก

ความสามารถของขวัญใจคือเล่นเปียโนและร้องเพลงได้ แบบขวัญใจร้องเพลงเพราะมากๆเลยครับ แถมเปียโนก็ยังเคยได้ไปแข่งและได้เหรียญเงินระดับภูมิภาคมาแล้วด้วย ส่วนผม.. ผู้ที่ไม่มีความสามารถอะไรกับเขาเลยสักนิด นี่มันอะไรกันวะเนี่ย พวกพี่ๆคงผิดหวังมากสินะครับ กระซิกๆ

 

 

"ลองคิดดูดีๆว่ามีความสามารถอะไร"

 

 

พี่พระเจ้าพูดปลอบผมที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่เป็นเวลาร่วม 20 นาทีแล้ว ผมได้แต่เงยหน้ามองพี่พระเจ้าที่นั่งลงข้างๆด้วยแววตาที่เว้าวอนสุดๆ ผมไม่มีความสามารถอะไรเลยเว้ยพี่!

 

 

"น้องทอฝัน"

 

 

พี่กวางเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่กับพี่พระเจ้า ก่อนที่พี่กวางจะใช้เท้ายันพี่พระเจ้าออกจากผมแล้วนั่งลงแทนที่ตรงนั้นแทน ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าพี่กวางนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับพี่พระเจ้า ผมที่ได้เห็นหน้าเหวอๆของพี่พระเจ้าตอนโดนพี่กวางยันออกแล้วเหมือนผมได้ใช้บุญที่สะสมมาอีกแล้ว บุญหมดหรือยังเนี่ย

 

 

"พี่ว่าเราลองถามเพื่อนไม่ก็ครอบครัวเรามั้ย"

"อืมม.. จริงๆแล้วพี่ก็ไม่รู้ความสามารถของตัวเองหรอกนะ แต่พอได้ลองทำอะไรหลายๆอย่างก็ได้รู้"

"ทอฝันลองทำดูนะ"

 

 

"แต่พี่กวางครับ.."

"เดือนดาวแข่งศุกร์หน้า มีเวลานิดเดียวเองนะครับ"

 

 

"งั้นภายใน 2 วัน ทอฝันจะต้องรู้ความสามารถของตัวเอง โอเคมั้ย"

 

 

"โอเคครับ"

 

 

"งั้นอีก 2 วันพี่จะมาถามนะ.."

"เจ้า แกมากับฉันแป๊บหนึ่ง มีเรื่องจะคุย"

 

 

"เดี๋ยวพี่มานะตัวเล็ก"

 

 

พี่เจ้าพูดจบก็เอามือมายีหัวผมแล้วเดินออกไปจากห้องโถงกับพี่กวาง ดูออกนะว่าพี่หมั่นเขี้ยวผมอ่ะ แต่ว่า.. มือเขาอุ่นจัง ผมจับหัวของตัวเองตรงที่พี่พระเจ้ายีไปเมื่อกี้อย่างยิ้มๆ เอ๊ะ! บ้าน่า.. เป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยเรา ผมนั่งชันเข่าขึ้นแล้วก้มหน้าฟุบไปกับเข่าทั้ง 2 ข้างอย่างเขินๆ ผมเขินพี่เขาทุกครั้งที่เจอตลอดแบบนี้เรียกว่าชอบใช่มั้ยหรือเรียกว่ามีใจอ่ะ

ไม่นานนักพี่กวางกับพี่พระเจ้าก็เดินเข้ามาพร้อมกัน หน้าพี่กวางดูเครียดๆแต่พอเพื่อนทักพี่กวางก็ยิ้มกว้างให้กับเพื่อนแต่ผมดูออกว่าสายตาพี่กวางน่ะยังดูเครียดๆอยู่เลย พี่พระเจ้าตรงเข้ามาหาผมและนั่งลงข้างๆผมแถมยังยิ้มให้ผมอีก ผมถูกสะกดด้วยรอยยิ้มนี้อีกแล้วสิ พี่พระเจ้าค่อยๆเอาหน้ามาใกล้ๆผมเรื่อยๆโดยที่ผมยังอยู่ในภวังค์รอยยิ้มเมื่อกี้ของพี่เขาอยู่เลย

 

 

"พี่ขอใจพี่คืนได้มั้ย"

 

 

"ครับ?"

 

 

เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ชัด ขออะเกนชัดๆอีกทีนะครับ เมื่อกี้หูผมอาจจะตึงหรืออาจจะแค่เพี้ยนไป

 

 

"พี่บอกว่า.."

"ขอใจพี่คืนด้วยครับ"

 

 

"ห๊ะ"

 

 

ขอใจคืนบ้าอะไรของพี่ ผมเขินแล้วนะ! จริงๆผมก็เขินมาตั้งนานแล้วล่ะแต่นี่มันเขินยิ่งกว่า เขินแบบขั้นสุดหน้าของผมกับพี่พระเจ้าใกล้กันมาก! ชนิดที่ว่าหายใจก็รู้สึกเลยอ่ะ! พอผมรู้สึกตัวผมก็ลุกขึ้นยืนอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วเดินออกจากห้องโถงเพราะนี่มันก็เที่ยงแล้วด้วย ผมขอตัวพวกพี่ๆไปกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนๆอย่างเก้ๆกังๆ จะไม่เก้ๆกังๆได้ไงล่ะไอ้คนที่ทำผมเป็นแบบนี้น่ะยังมองผมตลอด มองผมในทุกๆการกระทำของผม หางตาของผมรู้สึกได้!

ระหว่างทางมาโรงอาหารผมก็โทรหาคิมหันต์เพื่อเช็คว่าคิมหันต์ยังอยู่ดี ยังไม่หาย ยังไม่ตายจากผมไปไหน เพราะถ้าเกิดไม่มีไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้ผมคงขาดใจตายแน่ๆและมีเรื่องจะถามคิมหันต์นิดๆหน่อยๆอีกด้วยแหละ

 

 

::ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณา..::

 

 

หรือผมคิดผิดว่ามันยังอยู่ดี จริงๆมันอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ลองโทรอีกทีแล้วกัน

 

 

("มีไร")

 

 

เสียงเหวี่ยงๆของคิมหันต์ดังขึ้นปลายสายจนผมขนลุกซู่เลย หัวร้อนมาจากไหนวะเนี่ย

 

 

"ใจเย็นๆ กูจะมาถามว่าได้เรื่องว่าไง"

 

 

("เฮ้อ.. เชียงใหม่")

 

 

"ห๊ะ!? เชี่ยยยย ไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะเว้ย"

"ไหนจะเรื่องเรียนมึงอีกนะคิมหันต์"

 

 

("กูให้พ่อกูโทรลาให้อาทิตย์หนึ่งแล้ว นี่กูกำลังเก็บของ")

("มีแค่นี้หรือเปล่าที่โทรมา กูรีบอยู่")

 

 

"กูอยากถามมึงเรื่องหนึ่ง.."

"คือ.. คนอย่างกูมีความสามารถอะไรวะ"

 

 

("ไอ้ควาย มึงวาดรูปได้ เล่นวอลเล่ย์ได้ หมากรุกมึงก็เก่งฉิบหาย")

 

 

"แล้วอะไรที่มันใช้โชว์วันประกวดเดือนดาวได้บ้างล่ะวะ"

 

 

คิมหันต์เงียบไปพักใหญ่จนผมคิดว่ามันโดนฆ่าปาดคอตอนที่กำลังคุยกับผมซะแล้ว แต่ความคิดนั้นก็หายไปเมื่อได้ยินเสียงมันคุยกับพ่อเรื่องจะไปเชียงใหม่เพื่อไปตามพี่ต้นเทียน คิมหันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่สายก่อนจะพูดขึ้นเสียงหนักๆ

 

 

("โคฟเวอร์แดนซ์")

 

 

 

เป๊งงงงง

 

 

เหมือนมีเสียงระฆังนับร้อยดังก้องอยู่ในหัวของผม ผมเต้นได้ เคยประกวดเต้นด้วย โคฟเวอร์แดนซ์นี่แหละคือทางเลือกเดียวที่ผมเหลืออยู่ ประกวดความสามารถผมจะเลือกโคฟเวอร์แดนซ์นี่แหละเป็นความสามารถของผม!

 

 

 

 

 

 

{ParT 8 2/2}

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คือเราสอบวันเว้นวัน นี่ว่าง จีงๆก็อู้อ่านหนังสือมานั่นแหละ เลยมาอัพลงให้เลยจะได้ไม่ได้ค้างตอนๆนึงนานๆ ตอนหน้าเดะเราเอาคู่รองมาลงบ้างเนอะะ จะได้รู้ว่าเป็นมายังไง หลังสอบนู่นเลยยย เจอกันตอนหน้านะคะ บายยยยยยยยยยยยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น