-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6 [Rewrite 16/8/2018]

ชื่อตอน : ตอนที่6 [Rewrite 16/8/2018]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.1k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 [Rewrite 16/8/2018]
แบบอักษร

ตอนที่ 6

ห้องนอนที่คุ้นเคยเพดานห้องสีขาวสะอาดกับเตียงที่เคยนอนทุกวัน เป็นหนึ่งลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงไฟที่สว่างจ้าจนแสบตา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับแสง

“เป็นหนึ่งตื่นแล้วเหรอ” เสียงเรียกที่ดังทำให้เป็นหนึ่งไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าใคร คนร่างสูงเอ่ย วาจาที่พูดออกมาไม่ได้ตรงกับการกระทำ ใช้แรงที่มีมากกว่าบังคับจับไปที่คางอีกฝ่าย เพื่อให้เป็นหนึ่งหันหน้ามามองเขา ห้ามหันหนีไปไหน

“พี่พูดต้องหันมามองด้วยรู้ไหม”

“ปล่อย” เป็นหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแหบและเบา เอื้อมมือจับแขนของคนตรงหน้าให้คลายออก

“ตื่นมาก็ดื้อเลยนะ สงสัยไม่จำ” แม็คยอมปล่อยง่ายๆ แต่เปลี่ยนเป็นจับกระชากผมแทนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับท่าทางที่เหมือนเป็นคนอารมณ์ดี มันดูขัดลูกตาจนน่าหมั่นไส้สำหรับเป็นหนึ่ง

ร่างบางส่งสายตาที่สั่นระริกบ่งบอกว่ากลัวและโกรธมากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้เพราะร่างกายที่กำลังอ่อนแอและโรยราอย่างเห็นได้ชัด

“อย่ามาทำเป็นเก่ง ถ้าสู้ไม่ไหวก็อย่าสู้ เดี๋ยวมันจะเจ็บตัว”

คำพูดที่เยาะเย้ยทำให้ร่างบางอยากเข้าไปชกให้หายแค้น น้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าตาทั้งสองข้างจนล้นเอ่อ ออกมา

เมื่อเห็นว่าเป็นหนึ่งไม่ยอมสู้แล้ว แม็คก็ปล่อยให้เจ้าตัวเป็นอิสระด้วยความรุนแรง จะว่าเขาใจร้ายไม่ได้ เมื่อดื้อขนาดนี้ก็ต้องสั่งสอนบ้าง

“แม็ค มึงอย่าทำรุนแรงสิว่ะ” ไรอันกล่าวพร้อมกับยกถาดข้าวเดินถือเข้ามากับขุนแผนที่เดินตามมาติดๆ ไรอันวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียงมองไปที่ร่างบางที่กำลังเจ็บหนัก

“กูยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“มึงอย่ามา กูเห็นนะ” ขุนแผนพูดเสริม

“เป็นหนึ่ง เป็นไงบ้าง ปวดหัวไหม?” ไรอันหันไปถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

‘พี่ไรอันจะมาห่วงผมทำไม ก็ในเมื่อพี่เป็นคนส่งผมให้กับพี่แม็คเองไม่ใช่เหรอ?’

เป็นหนึ่งมองหน้าคิดตัดพ้อแม้ไม่ได้พูดออกมาแต่สายตาที่จ้องมองมายังไรอัน ทำให้ไรอันสามารถรู้ได้ทันที เขาก้มหน้าลงมองพื้นด้วยความสำนึกผิด

“หลับไปหนึ่งวันเต็มคงหิว พี่เอาข้าวต้มมาให้”

“ผม...ไม่หิว” เป็นหนึ่งพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่เบา พร้อมเงยหน้ามองหน้าไรอัน

“กินหน่อยนะจะได้กินยา เป็นหนึ่งไม่สบายรู้ไหม”

“ผมไม่หิว...ไม่อยากกิน”

“ไม่หิวก็ต้องกิน! จะกินดีๆ หรือให้ใช้กำลัง”แม็คขู่

เป็นหนึ่งละสายตาจากคนตรงหน้า แล้วจ้องหน้าแม็คก่อนที่จะหันไปมองไรอันต่อ เขาไม่อยากพูดไม่อยากได้ยินเสียงคนใจร้ายที่ทำกับเขาขนาดนี้

“กินหน่อยนะ เป็นหนึ่ง” ไรอันพยายามพูดให้เปลี่ยนใจ

เป็นหนึ่งจะพยักหน้ารับเพื่อเป็นการตอบตกลง ถ้าหากไม่ทำตามมีหวังต้องถูกแม็คโกรธอีกแน่

******************************

ความรู้สึกว่าเหมือนมีคนมาสัมผัสร่างกายทำให้เป็นหนึ่งลืมตาโผลงขึ้นมาทันที เบื้องหน้าคือร่างสูงที่ขึ้นคร่อมกำลังลูบไล้เนื้อตัวเค้าอยู่ ร่างบางเริ่มสั่น เหลือบมองเสื้อผ้าที่หายไปจากตัวของทั้งคู่ เป็นหนึ่งร่างเปล่าเปลือยถูกคนตรงหน้าจูบไปทั่วร่าง พยายามนำแขนมาดันคนตรงหน้าแต่ก็ต้องตกใจเมื่อแขนทั้งสองข้างถูกมัดไว้เหนือหัวเตียง หน้าซีดจนไร้เลือดฝาด ร่างกายท่อนล่างดิ้นหนีพันธนาการอย่างสุดกำลัง ร้องขออย่างคนหมดหวัง

“ขอร้อง ฮือ อย่าทำเลยนะ ผมป่วยอยู่นะ”

“อยู่เฉยๆ น่า”

แม็คก็ไม่ยอมปล่อย เขาทาบริมฝีปากตัวเองไปบนริมฝีปากของเป็นหนึ่ง พยายามใช้ลิ้นดุนเข้าไปข้างใน เป็นหนึ่งเม้มปากแน่น ไม่ให้แม็คล่วงล้ำเข้ามาได้ ได้ยินแต่เสียงจิจ๊ะในลำคอเมื่อไม่สบอารมณ์ ร่างสูงนำมือหนาจับไปที่คางของร่างเล็กจากนั้นก็บีบกรามให้อ้าปากออกด้วยแรงที่มีต่างกันทำให้เป็นหนึ่งรู้สึกเจ็บ ร่างสูงจึงส่งลิ้นเข้าไปอย่างง่ายดาย เขาเริ่มชอนไชไปทั่วโพรงปาก

“อื้อ!”

เป็นหนึ่งพยายามหดลิ้นหนี แต่แม็คก็ไล่ต้อนกวัดลิ้นขึ้นมาได้ คนตัวเล็กเริ่มหายใจไม่ออกจนหายใจลำบาก แม็คผละตัวออกมาก่อนที่จะเริ่มไซร์ซอกคอแทน

“อ๊ะ อย่า...พี่แม็ค”

“เป็นหนึ่ง”

เสียงเรียกที่แหบพร่าของร่างสูงบ่งบอกว่าต้องการอย่างหนัก คนตัวเล็กชันเข่าขึ้นแล้วถีบไปที่ต้นขาของแม็คอย่างจังทำให้แม็คที่เผลอล้มตัวไปด้านข้าง ร่างบางดันตัวลุกขึ้นเขากระเถิบหนีไปที่ตัวเตียงอย่างไวแต่ก็ไม่ทันคนร่างสูงจับไปที่ข้อเท้าแล้วลากมาอยู่ใต้ร่างเหมือนเดิม สีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของแม็คทำให้เป็นหนึ่งรู้สึกกลัวจนกระวีกระวาดหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

แม็คชกไปที่ท้องน้อยด้วยแรงที่ไม่มากนักเพื่อให้ร่างบางหยุดดิ้นหนีสักที แม้ว่าจะไม่เต็มแรงแต่มันก็ทำให้ร่างเล็กจุกจนตัวงอแต่มือที่ถูกมัดไว้ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ แม็คแสยะยิ้มเหี้ยมสายตามองมาด้วยความหื่นกระหายอย่างต้องการ

“หึ ไม่เอาน่าเป็นหนึ่ง อย่าดิ้นสิ”

น้ำเสียงที่ราบเรียบผิดกับใบหน้าที่กำลังสะใจ แม็คก้มลงไปไซร้ซอกคออีกครั้งอย่างหื่นกระหาย

เป็นหนึ่งเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจพร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอ สองมือบดขยี้ไปที่ตุ่มไตทั้งสองข้างจนเกิดความเสียวไปทั่วร่างทำให้ร่างบางแอ่นอกรับโดยไม่ตั้งใจ

“เป็นหนึ่งเป็นของพี่ พี่จะไม่ปล่อยไปง่ายๆ จำไว้” แม็คกระซิบข้างหูแผ่วเบา พร้อมเริ่มขยับแก่นกายช้าๆ

ร่างบางยิ่งได้ฟังยิ่งรู้สึกอายตัวเอง ที่ไร้กำลังไม่สามารถต่อต้านคนตรงหน้าได้ มือที่ถูกมัดแม้ว่าจะเป็นอิสระแต่ก็ไม่ทำให้เป็นหนึ่งรู้สึกดีขึ้น เสียงเนื้อที่กระทบกันดังลั่นห้องนอน เสียงร้องครวญครางของร่างสูงและตัวเอง

******************************

“….หนึ่ง...เป็นหนึ่ง...เป็นหนึ่ง!”

ร่างบางสะดุ้งเพราะเสียงเรียกที่ดังขึ้น หันหน้ามองไปที่ไรอัน อดแปลกใจไม่ได้ที่ไม่รู้สึกตัวว่าไรอันเข้ามาเมื่อไหร่ นี่เขาเหม่อขนาดนี้เลยงั้นเหรอ

“เป็นอะไรรึเปล่า นั่งเหม่อเชียว” ไรอันถามเมื่อเขามาหาแม็คอีกครั้งเพราะใจมันนึกเป็นห่วงคนตรงหน้า พอมาถึงเขาก็เห็นเป็นหนึ่งนั่งเหม่ออยู่ที่ห้องรับแขกเรียกเท่าไหร่ร่างบางก็ยังนิ่งอยู่ที่เดิม

“เปล่าครับ” เป็นหนึ่งตอบเสียงเบา

“แม็คล่ะ”

“อยู่ในห้อง หลับอยู่ครับ” ตอบโดยไม่มองหน้า “เดี๋ยวผมไปปลุกให้ อ๊ะ!”

ขณะที่เป็นหนึ่งกำลังจะลุกยืนก็เกิดอาการหน้ามืดจนทรุด ไรอันวิ่งเข้ามารับรีบช้อนตัวไม่ให้ล้มใบหน้าห่างกันแค่คืบ ดวงตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาแต่ก็ดูยั่วยวนชวนหลงใหลขนตาแพรยาวหวานช่ำจนใจชายหนุ่มเต้น

 “ขอบคุณครับ...” เป็นหนึ่งเอ่ย แล้วรีบดันตัวเองออกมา จากนั้นก็รีบไปปลุกแม็คที่ยังนอนอยู่

ลับหลังเป็นหนึ่งไปแล้ว ไรอันนำมือมาจับหน้าอกตัวเองที่กำลังสั่นไหว ความรู้สึกบางอย่างผุดเข้ามาในใจจนรับรู้ได้หัวใจเขากำลังเต้นแรง

“มึงเป็นอะไรวะ” ขุนแผนถามเมื่อมาถึง

“ไม่มีอะไร” ไรอันปั้นสีหน้าเรียบตอบพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแต่ก็ยังได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังอยู่ดี

ไม่นานหลังจากนั้นแม็คก็เดินออกมาจากห้องนอน สภาพของเขาที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งตื่น ผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทีสบาย โดยมีเป็นหนึ่งนั่งอยู่ข้างกายด้วย เขาโอบไหล่เล็กเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“มาทำไมแต่เช้า”

“เช้าบ้านมึงดิ บ่ายกว่าแล้ว” ขุนแผนพูด เขาส่ายหน้าให้กับเพื่อนตัวดี

 ไรอันได้แต่คอยลอบมองคนตัวเล็กที่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน หน้าที่บูดเบี้ยวบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ ร่องรอยที่คอขาวๆ ที่คนร่างบางปิดไม่มิดยังคงเด่นชัดแต่มันก็ไม่ทำให้ไรอันไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นอกจากรอยเขียวช้ำที่ปรากฏบนร่างกาย ความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อเห็นอีกคนเจ็บ

“เป็นหนึ่งอยากไปเที่ยวไหม?” ไรอันถาม

“กูไม่ให้ไป ถึงอยากไปก็ไม่ได้” แม็คตอบ เขาไม่ให้เป็นหนึ่งได้พูดอะไรทั้งนั้น ถ้าเขาไม่อนุญาตก็ห้ามออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

“ปิดเทอมทั้งทีพาไปเที่ยวแก้เครียดเปิดหูเปิดตาบ้าง อยู่อย่างนี้ไม่ได้ออกไปไหนเดี๋ยวเป็นบ้ากันพอดี” ขุนแผนยังเสนอต่อไม่หยุด

“...” แม็คมองหน้าเป็นหนึ่งก่อนชั่งใจ

“มึงไปด้วยจะหวงอะไรนักหนาว่ะ” ไรอันเสริม

“เออ” แม็คตอบอย่างไม่สบอารมณ์

“งั้นเราไปทะเลกันไปพรุ่งนี้เลยล่ะกัน...พวกมึงตกลงไหมวะ”

ขุนแผนพูดพร้อมถามความเห็นจากเพื่อน แม็คและไรอันพยักหน้าเห็นด้วยแต่เป็นหนึ่งกลับนั่งนิ่งไม่ตอบรับ

******************************

“วู้ว~ ทะเล” ขุนแผนร้องลั่นชะโงกตัวออกมานอกรถคันหรูที่ขับผ่าน มาถึงบ้านพักตากอากาศของไรอันที่อยู่ตรงชายฝั่ง

เป็นหนึ่งไม่เคยมาทะเล เขาจึงตาโตไปด้วยความตื่นเต้นจ้องมองออกไปยังภาพเบื้องหน้า ทะเลสีเขียวมรกตที่เห็นเหมือนในทีวีมันช่างน่าตื่นตาตื่นใจนัก แม็คและไรอันจ้องมองเป็นหนึ่งอย่างไม่วางตาคนร่างบางกำลังยิ้มเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเป็นหนึ่งยิ้มกว้างขนาดนี้ ใจของไรอันกำลังสั่นและเต้นแรงจนเจ้าตัวต้องหยุดมอง เบือนหน้าหนีไปทิศทางอื่น ก่อนที่ใครๆ จะ สังเกตเห็นว่าตนเองกำลังคิดไม่ซื่อ

“เป็นไงสวยไหม” แม็คถามถามคนกำลังมีความสุข

“ครับ ผมไม่เคยมาทะเลมันสวยมากเลย” เป็นหนึ่งยิ้มให้แม็ค

ร่างสูงกำลังอึ้งไม่เคยคิดว่าจะถูกยิ้มให้ทุกครั้งที่สัมผัสหรือแตะต้องตัวมีแต่น้ำตาที่ล้นใบหน้ากับร่างกายที่สั่นเพราะความกลัว

เสียงหัวใจเต้นความรู้สึกบางอย่างกำลังเปลี่ยนไม่ใช่เพิ่งรู้สึกแต่รู้สึกมานานเพียงแต่พยายามไม่ใส่ใจ หัวใจของแม็คกำลังหวั่นไหว

ค่ำคืนแห่งท้องทะเลถูกปกคลุมไปด้วยดาวนับร้อยนับพันดวง เป็นหนึ่งกำลังจ้องมองท้องฟ้าที่ชายหาดอย่างสบายอารมณ์นึกคิดอยากให้เพื่อนสนิทมาด้วย ตั้งแต่ปิดเทอมก็ไม่ได้คุยทำให้รู้สึกคิดถึงไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งแม็ค ไรอันและขุนแผนกำลังเตรียมของทำบาร์บีคิวอยู่ที่บ้านพักตากอากาศ เขาเลยมานั่งรอด้านนอก

“สวัสดีครับ มาคนเดียวเหรอ”

ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาทัก ท่าทางสมส่วนใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองมายังร่างบางที่กำลังนั่งดูดาว

“เป็นหนึ่ง!!!”

ยังไม่ทันจะพูดแนะนำตัวไปมากกว่านี้ เสียงตะหวาดจากด้านหลังก็ดังขึ้นจนต้องเหลียวหลังไปมอง สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธของร่างสูงถูกส่งออกมาชัดเจน แม้ว่าจะอยู่ไกลแต่ก็รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวที่ถูกส่งมาให้

เป็นหนึ่งเดินถอยหลังอัตโนมัติแต่ยังที่ไม่ทันจะก้าวไปไหนก็ถูกแม็คจับไปที่ต้นแขนอย่างแรงทันทีที่เดินมาถึง

“พี่แม็ค โอ๊ย!”

“คนนี้เมียกูมึงห้ามยุ่ง”

พูดจบประโยค แม็คก็ดึงแขนเป็นหนึ่งให้เดินตาม เขาถูกเหวี่ยงจนล้มกับพื้นทันทีที่เข้ามาในบ้าน เป็นหนึ่งผวาขดตัวหนี ด้วยกลัวว่าแม็คจะซ้อมเขาอีก

ไรอันเห็นแม็คลากเป็นหนึ่งมาจากอีกทาง เขาวิ่งกระหืดกระหอบตามมาอย่างเร็ว แม้กระทั่งขุนแผนเองก็ตกใจด้วยเช่นกัน

“ทำไมต้องไปอ่อยมัน ร่านนักเหรอ” แม็คตะคอกใส่ เขาหัวเสียที่เป็นหนึ่งมีท่าทีสนิทสนมกับคนอื่น หากเขาไม่ตามไปเห็นป่านนี้คงได้ตามกันไปแล้ว

“ผมไม่ได้ทำ! พี่มาว่าผมทำไม” เป็นหนึ่งตอบกลับเชิงตะคอก ทำให้แม็คเลือดขึ้นหน้ากว่าเดิม

“พี่เห็น! ยังจะมาปฏิเสธอีกอยากไปหามันนักเหรอ อยากนอนกับมันใช่ไหม!”

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่มาทัก”

“โกหก ทำไมต้องยิ้มให้มัน ชอบมันใช่ไหม ตอบมา!” แม็คยังคงไม่ฟังเข้าไปประชิดที่ตัวจับกระชากผมให้เงยหน้าตอบจนร่างบางสั่น

“พี่ไม่มีเหตุผล ผมไม่ได้ทำ”

“โกหก!”

“ใช่! ผมชอบเขาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ พี่ไม่มีสิทธิ์ในตัวผม...โอ๊ย!”

ไม่ทันที่เป็นหนึ่งจะพูดจบก็ร้องด้วยความเจ็บเมื่อถูกจับกระแทกกำแพงด้านหลัง เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องมากล่าวหากันขนาดนี้

“แม็คถามน้องเขาก่อน...มันอาจไม่ใช่อย่างที่มึงคิดก็ได้” ขุนแผนที่ฟังเรื่องราวคร่าวๆ พอจะเดาออกจึงร้องห้าม

“แม็คกูขอวันนี้เรามาสนุกกันนะเว้ย” ไรอันร้องห้าม

“พวกมึงไม่ต้องมายุ่ง”

“เรื่องของกู กูจัดการเองได้” แม็คไม่ฟัง เขาไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น เมื่อเขาเห็นว่าผิดก็ต้องผิด ในเมื่อหลักฐานมันคาตาขนาดนี้

“มันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดถามก่อนดีไหม” ไรอันพูดอีกครั้ง

“ไม่จำเป็น! ถึงมันไม่โกหกแต่มันทำให้กูโกรธกูจะลงโทษ”

เป็นหนึ่งยังร้องไห้ไม่หยุด แม็คก็ยิ่งหงุดหงิด ไรอันจึงพาร่างบางออกมาห่างๆ เพราะกลัวว่าแม็คจะทำร้ายอีก ประคองเป็นหนึ่งอย่างเบามือถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“เข้าไปนอนเถอะ” ไรอันพูดอีกครั้ง เพื่อหวังกันให้เจ้าหมาบ้าตัวใหญ่ออกห่างจากเป็นหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงได้ทำร้ายกันอีกแน่ๆ

“ครับ” เป็นหนึ่งพยักหน้ารับ แล้วเดินหวาดๆ เข้าไปในห้อง

ไรอันมองเป็นหนึ่งที่กำลังเดินเข้าห้องก่อนที่จะหันมามองตัวเจ้าปัญหาที่ยืนด้วยอารมณ์ที่ยังโกรธอยู่อย่างไม่มีเหตุผล

“ไปหาเรื่องเป็นหนึ่งทำไมวะ” ไรอันหันไปถามหาเหตุผลของเพื่อนสนิท ทั้งที่ความจริงแล้วเหตุผลของเจ้าตัวอาจไม่มีด้วยซ้ำ

“กูไม่ได้หาเรื่อง กูเดินออกไปตามก็เห็นเป็นหนึ่งคุยกับผู้ชายคนอื่น”

“มึงก็เลยหึงว่างั้น?” ขุนแผนพูด

“ไม่ได้หึงแต่กูไม่ชอบ ที่ของกูอยู่กับคนอื่น”

“แม็คอย่าทำร้ายเป็นหนึ่ง กูขอ” ไรอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ไร้เสียงตอบรับออกมาแม็ค เขาทำเพียงแต่จ้องมองอีกฝ่ายเท่านั้นแล้วหันกลับไปเปิดประตูเข้าห้อง มองไปที่ร่างบางกำลังหลับอยู่บนที่นอนข้างเตียงคิดได้ว่าคงเผลอหลับไปแล้ว

แม็คนั่งลงข้างตัวเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้า สังเกตเห็นขอบตาที่แดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้กับคราบน้ำตาที่ยังเปื้อนอยู่บนใบหน้าใช้นิ้วเกลี่ยจนแห้งแล้วอุ้มร่างบางขึ้นไปนอนแนบอกอย่างทะนุถนอม

เป็นหนึ่งในลำคอเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยๆ ขยับกายหาไออุ่นจากอีกคน แม็คยิ้มให้กับท่าทีคนตรงหน้าที่เหมือนเด็กก่อนที่โอบกอดด้วยลำแขนใหญ่ เขาจุมพิตที่หน้าผากเบาอีกฝ่ายก่อนที่จะหลับตาม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น