เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

13 : ความผิดที่ไม่ได้ก่อ NC-

ชื่อตอน : 13 : ความผิดที่ไม่ได้ก่อ NC-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2562 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
13 : ความผิดที่ไม่ได้ก่อ NC-
แบบอักษร

 

หลังจากจบเหตุการณ์ที่แสนจะลำบากใจเมื่อสักครู่นี้แล้ว ร่างบางของเหมือนฝันก็ทำได้เพียงจ้องมองตามแผ่นหลังกว้างของโซ่ ที่รีบวิ่งตามผู้หญิงอีกคนหนึ่งออกไปอย่างรีบร้อนด้วยความสับสนระคนงงงวย

"อะ...เอ่อ ถ้างั้นฝันกลับก่อนดีกว่าค่ะ สวัสดีค่ะน้าพิมพ์"

เมื่อไม่รู้ว่าตัวเองจะทนลำบากใจอยู่ที่นี่ไปทำไม ฉันเลยลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้ขอตัวลาน้าพิมพ์กลับร้านดีกว่า กลับไปอาบน้ำอุ่นๆ แล้วนอนดูซีรี่ย์โง่ๆคนเดียวยังจะสบายใจมากกว่าเสียอีก

"เดี๋ยวสิลูกนี่มันก็ดึกแล้วนะ ขับรถขับรากลับคนเดียวค่ำๆมืดๆมันอันตรายนะจ้ะ แล้วยิ่งหนูเป็นผู้หญิงด้วย"

น้าพิมพ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูจะเป็นห่วงฉันมาก แต่จริงๆฉันอยากจะเถียงเธอนะ ว่าเวลาสองทุ่มสิบห้านาทีเนี้ย! มันไม่ดึกสักหน่อยค่ะน้าพิมพ์!

"...?"

แต่ฉันก็ทำได้แค่เงียบ แล้วก็สงสัยในรูปประโยคนั้นที่น้าพิมพ์พูดออกมา

"เอาเป็นว่าคืนนี้หนูก็นอนค้างมันเสียที่นี่เลยสิจ้ะ นอนห้องเดิมของหนูตอนที่ยังเด็กๆก็ได้นะ น้าสั่งให้คนคอยทำความสะอาดไว้ตลอด หนูฝันก็เข้าไปนอนได้เลย"

น้าพิมพ์พูดออกมาเสียงอ่อน พร้อมกับส่งรอยยิ้มแปลกๆที่ฉันตีความไม่ออกว่ามันหมายถึงอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆแล้วตอนนี้คือ ฉันอยากจะปฏิเสธไอ้ข้อเสนอเมื่อครู่นี้ของเธอจังเลย

"เอ่อ...แต่วะ..."

"อย่าแต่เลยจ้ะ! อยู่เป็นเพื่อนน้าเถอะนะ ไอ้เจ้าโซ่มันก็วิ่งแน่บออกไปแล้ว ไม่รู้จะกลับเข้ามาอีกรึเปล่า อย่าให้น้าต้องอยู่คนเดียวเลยนะ"

ฉันทำอะไรไม่ถูกนอกจากปั้นหน้ายิ้มฝืดๆส่งให้น้าพิมพ์ด้วยความลำบากใจ

"เอ่อ.....แต่หนูไม่มีชุดเปลี่ยนเลยนะคะ อาบน้ำแล้วจะเอาอะไรใส่"

และฉันก็ยังคงมุ่งมั่น ที่จะหาข้ออ้างชิ่งไปจากที่นี่ให้ได้อยู่ดี

"ที่หนูพยายามบ่ายเบี่ยงน้าไปมานี่เพราะว่าไม่อยากจะอยู่กับน้าใช่ไหมล่ะ หึ ใช่สิ๊!น้ามันแก่แล้วนี่ คนหนุ่มสาวอย่างหนูหรือตาโซ่ก็ไม่อยากอยู่ด้วยหรอกใช่ไหมล่ะ"

ฉันได้แต่มองน้าพิมพ์ที่ตีหน้าเศร้าพูดตัดพ้อด้วยท่าทางเหมือนจะเสียใจมากตาปริบๆ โถ่...ให้ตายเถอะน้าพิมพ์เล่นใช้ไม้นี้อีกแล้ว รู้ว่าฉันแพ้การกระทำแบบนี้ น้าพิมพ์ก็งัดมาใช้ทุกทีเลยสิน่า เวลาที่ต้องการให้ฉันทำอะไรให้สักอย่าง แล้วแบบนี้ใครมันจะไปปฏิเสธคุณเธอได้ลงคอล่ะ จริงไหม?

 

"น้าให้ป้าบัวแกเอาชุดนอนไปไว้ในห้องให้แล้วนะลูก หนูก็อาบน้ำได้เลยจ้ะ"

หลังจากที่ฉันต้องยอมจำนนให้กับข้อเรียกร้องของน้าพิมพ์อย่างช่วยไม่ได้แล้ว พวกเราก็นั่งทานของหวานคือขนมเค้กที่ฉันหิ้วมาฝากนั้นแหละ จนเรียบร้อยโดยที่ไม่มีวี่แววว่าผู้เป็นลูกชายของบ้านจะกลับมาในเร็วๆนี้เลย น้าพิมพ์ก็พูดขึ้นแล้วส่งยิ้มละมุนมาให้ฉันพร้อมกับเอื้อมฝ่ามืออันอบอุ่นนั่นขึ้นมาลูบหัวของฉันด้วยความเอ็นดูเป็นการปิดท้าย ฉันพยักหน้าตอบรับเธอเป็นการบอกว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะขอตัวขึ้นไปบนห้องเพื่อจะได้อาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลที่ทำให้รู้สึกเหนียวเหนอะไปทั้งตัวนี่ออกเสียที

เมื่อเดินขึ้นบันไดที่ถูกปูทับไว้ด้วยพรหมนุ่มๆสีแดงสดตัดกับสีน้ำตาลมันเงาของไม้แล้วนั้น ฉันก็เดินเลี้ยวไปทางปลีกซ้ายของบ้าน พบกับประตูบานใหญ่ที่ถูกแปะไว้ด้วยรูปของเด็กหญิงผมสีดำสนิทไว้หน้าม้า ถักเปียเอาไว้ทั้งสองข้าง ยืนชูถ้วยรางวัลอะไรสักอย่างพร้อมกับยิ้มแฉ่งออกมาจนตาทั้งสองข้างปิดสนิท ซึ่งเธอในรูปก็คือฉันเองค่ะ

ฉันยกมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของเด็กในรูปคนนั้นแผ่วเบาด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่ามันจะยังอยู่ เพราะรูปนี้ฉันเอามันมาแปะไว้ตั้งแต่ตอนเด็กๆที่ย้ายเข้ามาที่นี่วันแรกๆแล้ว ด้วยความที่กลัวว่าจะจำห้องนอนของตัวเองไม่ได้ เพราะบ้านหลังนี้มันไม่ใช่เล็กๆ และก็ไม่ได้มีแค่ห้องสองห้องเสียเมื่อไหร่ แต่ก็นั้นแหละช่างมันเถอะ

แอ๊ดดดด กริ๊ก!!

เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วกดที่สวิตซ์เปิดไฟให้มันสว่างทั่วห้องแล้ว ก็อดที่จะสำรวจไปรอบๆไม่ได้ แต่ก็น่าแปลกที่ภายในห้องสีขาวเรียบๆนี่ ของทุกชิ้นก็ยังคงถูกจัดวางไว้ที่เดิมทุกอย่าง หรือแม้แต่เตียงนอนสีขาวที่ผ้าปูและผ้าห่มก็ยังเป็นสีชมพูอ่อนๆแบบเดิมจนอดบ่นกับตัวเองออกมาเบาๆไม่ได้ว่า

"จะว่าไปก็คิดถึงเหมือนกันแฮะ...ไม่ได้กลับมาที่นี่นานแค่ไหนแล้วนะ"

ฉันยิ้มบางๆก่อนจะส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเอง ที่มันเริ่มจะกลับไปหาความหลังเก่าๆอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปเปิดตูเสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงมุมห้อง แล้วหยิบผ้าขนหนูและเสื้อคลุมอาบน้ำสีเทาออกมาถือไว้ เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

15 นาทีต่อมา ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เสียเวลา เผลอนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำไปพักใหญ่ แล้วก้มลงมองสำรวจตัวเองที่ตอนนี้ สวมเสื้อนอนผ้าซาตินมันเลื่อมสีน้ำเงินเข้าคู่กับกางเกงที่ขาสั้นเหนือเข่าขึ้นมา เผยให้เห็นต้นขาขาว ที่พอมาลองใส่จริงๆแล้วมันใหญ่กว่าไซส์ของฉันไปสักนิด แต่ก็พอจะอาศัยใส่มันไปได้ในคืนนี้ล่ะนะ คงจะเป็นชุดของน้าพิมพ์แน่ๆ แต่ไอ้เรื่องชุดหลวมน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ที่หน้าหนักใจกว่าอะไรทั้งนั้นเลยก็คือ ตอนนี้ข้างในของฉันมันไร้ซึ่งทั้งเสื้อและกางเกงชั้นในเลยน่ะสิทุกคน ฮืออ โล่งไปหมดเลยรู้สึกไม่ชินยังไงก็ไม่รู้อ่ะ

แต่ก็ปล่อยๆมันไปเถอะเนอะ! ตอนนี้ต้องเตรียมเข้านอนได้แล้วล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันต้องรีบกลับไปที่ร้านแต่เช้าด้วย

ปัง! ปังๆๆๆๆๆ!!!

ฉันที่กำลังจะเดินไปปิดไฟ ก็สะดุ้งเฮือกตกใจขึ้นมาทันทีกับเสียงรัวทุบประตูนั่น ให้ตายต้องเป็นโซ่แน่ๆ เพราะนอกจากเขาแล้ว คนในบ้านก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น คงไม่มีใครมีแรงมาทุบประตูเสียงดังอย่างไม่กลัวว่ามันจะถล่มลงมาแบบนี้หรอก

ปัง! ปัง! ปังๆๆๆๆ!!!!

"ถ้าเปิดให้จะโดนเขาฆ่าไหมเนี้ยฉัน"

ฉันรู้สึกลังเล ระหว่างเปิดให้เขาเข้ามาดีๆ หรือว่าจะไม่เปิดดีเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เพราะดูจากทรงแล้วเขาคงจะกำลังหัวร้อนอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

แต่....ถ้าไม่เปิดไปเคลียร์กันเสียให้รู้เรื่อง คนอย่างโซ่คงได้เล่นยืนทุบประตูอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืนแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นมีหวังคนในบ้านไม่ต้องเป็นอันหลับอันนอนกันพอดี

"เฮ้อออออ~~~"

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะไม่อย่างสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก ถึงแม้เรื่องที่มันเกิดขึ้นวันนี้ จะให้ยืนดู นอนดู หรือตะแคงดูอย่างไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด

แกร๊ก ปัง!!

"ว๊ายยย!!!!"

ฉันหลุดร้องออกมาเสียงดังอย่างตกใจ เมื่อเดินไปเปิดประตูปุ๊ป คนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้ามก็เล่นพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วคว้าเข้าที่ต้นแขนของฉันเต็มมือ แถมยังกำแน่นเสียจนฉันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เหมือนกับว่าโดนคีมเหล็กหนีบอยู่ก็ไม่ปาน ก่อนเขาจะใช้เท้าถีบประตูให้ปิดลงอย่างแรงเสียงดังปัง

 

"โซ่!! ปล่อยนะ ฝันเจ็บ!!"

เหมือนฝันร้องประท้วงออกมา พร้อมทั้งใช้มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระ พยายามแกะมือของโซ่ที่กำแน่นอยู่ที่ต้นแขนขาวเนียนของตนออก

"หึ..."

หากแต่คนตรงหน้ากลับไม่สะทกสะท้าน กับแรงอันน้อยนิดของร่างบางที่พยายามแกะมือของเขาออก ซ้ำยังเพิ่มแรงบีบให้แน่นขึ้น จนแน่ใจได้เลยว่าตอนนี้แขนเล็กๆของเหมือนฝันคงแดงจนช้ำไปแล้วแน่ๆ

"โอ๊ย! โซ่!! ก็บอกว่าเจ็บไง!!!"

ร่างบางทนรับกับความเจ็บไม่ไหว จนต้องตะคอกออกมาเสียงดัง เผื่อว่าเสียงเล็กๆของเธอนั้น จะสามารถเรียกสติของผู้ชายตรงหน้าให้กลับคืนมาได้ เพราะว่าตอนนี้หน้าตาท่าทางของโซ่เขาดูเหมือนจะโกรธจัดดั่งเปลวเพลิง ที่สามารถจะแผดเผาทุกคนที่เข้าไปใกล้ให้วอดวายกันไปข้างหนึ่งได้เลยทีเดียวล่ะ และหนึ่งในคนที่กำลังจะโดนไฟร้ายแสนอันตรายนั้นเล่นงานอยู่ก็คือเธอนั่นเอง

"เจ็บหรอ หึ เจ็บแล้วทำแบบนั้นทำไม! ทำทำไมวะ!!"

เขาตะคอกถามอย่างคนที่ไร้สติ แล้วกระชากร่างเล็กของเหมือนฝันไป ก่อนจะเหวี่ยงเธอลงไปนอนที่เตียงอย่างรุนแรง จนทำให้เธอนั้นนอนคุดคู้อยู่กับที่ด้วยความจุกจากแรงกระแทกที่เกิดขึ้น

"เธอมันร้ายกาจเหมือนฝัน!!!"

เขายังเอาแต่ตะคอกและกล่าวโทษเธออยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่เว้นช่วงให้ร่างบางได้อธิบายถึงความจริงเลยสักครั้ง

"โซ่พูดอะไรน่ะ! ฝันไม่รู้เรื่องนะ!!!"

เป็นเธอมันก็ทำได้เท่านี้ ทำได้แค่พูดปฏิเสธออกไป เพราะไอ้ที่เขากล่าวหาเธอมาน่ะ เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด!

"อย่ามาโกหก! เรื่องวันนี้ฉันรู้นะ ว่าเธอกับแม่ฉันร่วมมือกัน! ไม่งั้นเธอจะมาที่นี่ตอนที่น้ำหวานอยู่หรอ!!"

เขากระโจนจากปลายเตียงขึ้นมาคล่อมร่างบางของเหมือนฝันที่ยังนอนอยู่กับที่เพราะความจุกไม่หายเอาไว้ ก่อนจะใช้ฝ่ามือใหญ่เพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงแล้วกดแนบเอาไว้กับพื้นเตียงแน่น

"ปล่อยนะ!!!"

ร่างบางยังพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากการถูกเกาะกุมนี้ แต่มันก็สูญเปล่าอยู่ดีเพราะด้วยแรงที่มีไม่เท่ากัน

เมื่อทำอะไรไม่ได้ เหมือนฝันจึงเบื่อนหน้าหนีไปอีกทาง เพราะไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากมองหน้าอดีตคนรักกัน ที่ตอนนี้เขากำลังจะทำร้ายเธอ...เพราะผู้หญิงอีกคน เธอไม่อาจทนมองสีหน้าของเขาที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้นเพื่อคนอื่นได้

หากแต่คนร่างสูงที่คล่อมตัวเธออยู่ข้างบน กลับแสยะยิ้มออกมาอย่างมาดร้าย แล้วบีบที่ปลายคางมนของเธอแน่น บังคับให้หันไปมองที่เขาก่อนจะพ่นวาจาร้ายกาจออกมาทำร้ายกันว่า

"หึ คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะกลับไปหาเธอหรอเหมือนฝัน!! ไม่มีทางหรอก แล้วจะบอกอะไรให้นะ ไม่ว่าเธอจะใช้แผนการระยำห่าเหวอะไรอีก หรือต่อให้เธอมายืนตายอยู่ตรงหน้า ฉันก็ไม่มีวันกลับไปหาเธอจำเอาไว้!!!"

พูดจบโซ่ก็สะบัดมือของเขาออกจากคางของเธออย่างแรง ส่งผลให้ใบหน้าเรียวเล็กได้รูปของคนใต้ร่างสะบัดหันไปตามแรงของเขาทันที

น้ำตาเม็ดใสร่วงเผาะจากหน่วยตาลงมาตามแรงโน้มถ่วงทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยหรอ? กับเรื่องที่เธอไม่ได้ทำ กับความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ ถึงกับต้องพูดจาร้ายกาจทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้เลยหรอ? โซ่ก็เป็นแบบนี้ทุกทีไม่ว่าจะโซ่ในอดีตหรือว่าโซ่ในตอนนี้ ที่เวลาเขาโมโหแล้วจะไม่ฟังใครทั้งนั้น ไม่รับรู้ ไม่เชื่ออะไรเลยนอกจากสิ่งที่ตัวเองคิด สิ่งที่ตัวเองเห็นเท่านั้น แม้ว่าความจริงมันจะเป็นอย่างไรก็ตาม

"ฮึก เออ!ฝันก็จะไม่มีวันกลับไปรักโซ่เหมือนกัน!! ใครมันจะอยากได้ไอ้คนเฮงซวยอย่างโซ่กลับมาวะ!! เลิกไปก็ไม่เสียดายหรอกเว้ย! รู้ไว้เลย ฝันน่ะมีคนใหม่ตั้งนานแล้ว!!!!"

เมื่อเธอไม่ผิด มีหรือจะยอมอยู่เงียบๆยอมให้เขาใส่ร้ายอยู่ฝ่ายเดียว เหมือนฝันพยายามใช้สมองที่ยังไม่หายมึนงงดีของเธอนั้น คิดหาคำด่าที่พอจะคิดได้ในตอนนี้ แล้วกราดด่าใส่เขา พร้อมทั้งการพูดประชดประชันเล็กๆด้วยความน้อยใจที่อดไม่ได้

"ชิบหายเอ้ย!!!"

เมื่อได้ยินร่างบางพูดออกมาแบบนั้น โซ่ที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างท่วมท้น โดยเฉพาะไอ้ประโยคที่ว่าเหมือนฝันนั้นมีผู้ชายคนใหม่แล้ว ทำให้เขาสบถคำหยาบออกมาเสียงดัง เพื่อต้องการจะระบายมันออกมา

"กรี๊ดดดด!! โซ่หยุด!"

เหมือนฝันถึงกับหลุดกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่น เมื่อฝ่ามือหนาของคนข้างบน ขยับขึ้นมาถลกเสื้อนอนเนื้อดีของเธอขึ้นไปกองไว้เหนือเนินอก เผยให้เห็นยอดปทุมถันสีชมพูสวย ที่ลอยเด่นอยู่บนทรวงอกอิ่มเต่งตึงขาวผ่องขนาดพอดีมือ ที่ไร้การปกปิดจากเสื้อชั้นใน เหมือนฝันพยายามดิ้นหนี การรุกรานที่จู่โจมเธออย่างกระทันหันนี้ หากแต่ดิ้นไปก็เท่านั้น เพราะคนบนร่างเธอก็ยิ่งพยายามใช้ขาแข็งแรงทั้งสองข้างของเขาล็อกเธอเอาไว้ อีกทั้งมือที่เขารวบแขนเธอไว้เหนือศีรษะ ก็ยิ่งเพิ่มแรงกดตรึงเธอไว้อีกเป็นเท่าตัว

 

ความสวยงามของหญิงสาวใต้ร่าง ที่ลอยเด่นขาวนวลอยู่ตรงหน้านี้มันช่างล่อตา และทำให้เขารู้สึกเหมือนกับโดนมนต์สะกด โซ่ไม่รอช้า เขาเอื้อมฝ่ามือที่ติดจะสากเล็กน้อยของตนไปลูบไล้หยอกล้อกับทรวงอกนุ่มนิ่มเต่งตึง ขยี้ขย้ำจนเกิดเป็นรอยแดง ก่อนจะส่งปลายนิ้วเรียวยาวอันแสนร้ายกาจ มา สะกิดและบดบี้เม็ดทับทิมหวานอย่างนึกสนุก จนปลายยอดมันแข็งเป็นไตสู้นิ้วของเขา ทำให้ร่างบางของคนใต้ร่างตอนนี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกเสียวซ่านที่เริ่มก่อตัว

"อ๊ะ ซะ โซ่!! อ่า...หยุดนะ!!!"

เหมือนฝันร้องครางห้ามเสียงสั่นเพราะถูกชายหนุ่มข้างบนปั่นป่วนร่างกาย แต่มีหรือที่คนเป็นต่ออยู่อย่างโซ่เขาจะฟัง

"หึ!!"

นอกจากจะไม่ฟังแล้ว เขายังหัวเราะหึออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนจะแลบลิ้นสีชมพูเข้มของตน ออกมาเลียรอบริมฝีปากหนาที่แห้งผาก

"อ๊า!!!!"

เหมือนฝันถึงกับครางลั่น เมื่อโซ่นั้นครอบริมฝีปากร้ายกาจลงมาที่ยอดถัน ก่อนจะดูดดึงเน้นหนักสลับเบา ปลายลิ้นร้อนตวัดปัดป่ายไปมาระรัวอยู่ภายใน ส่วนอีกข้างก็ไม่ให้น้อยหน้ากัน เพราะเขาก็เลื่อนฝ่ามือหนาไปบีบเคล้นนวดเฟ้นอย่างมันมือ จนเนื้อหน้าอกขาวนวลปลิ้นทะลักออกมาตามซอกนิ้ว และเกิดเป็นรอยแดง

"อืมมม อ่าห์"

เสียงทุ้มต่ำที่ครางออกมาจากลำคออย่างพึงพอใจของเขา มันช่างฟังดูแสนเซ็กซี่

"อ่ะ อ๊า~~ โซ่หยุด!"

และเสียงครางกระเซ่าที่ออกมาจากปากของร่างบางก็ช่างแสนเซ็กซี่นักในความคิดของโซ่

"เงียบน่า"

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อบอกปัดอย่างรำคาญใจกับเสียงเล็กๆที่เอาแต่ร้องห้ามเขาไม่หยุด ก่อนจะก้มลงไปอีกครั้งที่จุดเดิม และครอบปากลงไปดูดดึง ที่เม็ดทับทิมสีหวาน ที่ตอนนี้มันได้กลายเป็นสีแดงไปแล้ว เพราะเขาจงใจใช้ฟันคมๆของตนทั้งขบกัดและครูดดึงมันจนติดปากขึ้นมาเพื่อเป็นการลงโทษ

"อ๊าา...อื้อ!!!"

และมันก็ได้ผลอย่างรุนแรง เพราะตอนนี้เหมือนฝันรู้สึกเสียวซ่านจนกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป แผ่นหลังบอบบางนั้นอยู่ไม่ติดเตียง เพราะยิ่งถูกเขาดูดดึงขบกัดที่ยอดปทุมถันของเธอเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งผวาแอ่นอกขึ้นสูงตาม อย่างห้ามไม่ได้เพื่อจะให้เขาได้กระทำการได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น

"อ่าห์ ฝัน..."

 

 

.............................................................................

ฮรั๊ยยย ทุกคนนนนน เค้าพาน้องมาเสิร์ฟแล้วน้า อา...จะบอกว่าตอนนี้ก็เป็นอีกตอนที่ค่อนข้างยากเลยค่ะเพราะมัน(เกือบ)จะมีNc เพราะฉะนั้นจึงขอเบรคแล้วตัดฉับไว้ที่ตอนนี้ก่อนเนอะ555(หลบเกิบ)

หลายวันที่ผ่านมาเค้าได้อ่านเม้นท์ของทุกคน ดูแล้วหลายคนจะค่อนข้างไม่พอใจ(เกลียด)อิโซ่กันอย่างหนักเลยใช่ม๊า อิอิ อย่างพึ่งเกลียดนางกันเลยนะทุกคนนางเป็นพระเอก555 แต่อนุญาตให้ด่าได้จ้ะ เม้นท์มาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น