Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ลูกน้องของผมก็ยังตามหาตัวเธอไม่เจอ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน ใจของผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจะทำอะไรก็นึกถึงแต่ภาพเธอ ผมอยากได้คำปรึกษาจากใครสักคนเพราะคิดว่าตอนนี้ผมไม่สามารถคิดอะไรออกสมองกลับไม่ทำงานเอาเสียเลย จึงตัดสินใจปรึกษาเพื่อนๆของผมโดยนัดทุกคนให้มาที่ห้องของไอ้ติน ตอนนี้เพื่อนของผมอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ผมจึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอให้พวกมันฟัง

 

มึงรักเขาไหมล่ะ..ถ้ารักก็ตามเขากลับมา..ถ้าไม่รักก็ปล่อยเขาไปเถอะ.." ไอ้ตินบอกกับผมที่กำลังก้มหน้าอยู่

"ใช่..สาวในสต็อคมึงเยอะแยะ..จะมาเสียดายทำไม.." ไอ้ปาล์มเอามือมาตบบ่าผม

"มันไม่เหมือนกัน.." ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองทุกคนก่อนจะตอบกลับไป

"ยังไงว่ะ.." ไอ้คินมันคงสงสัยจึงเอ่ยถาม

"เธอต่างจากคนอื่น..เพราะเธอรู้ใจกูที่สุด..รู้แม้กระทั่งความคิดของกู.."

"มึงพลาด.." คำพูดไอ้ซันทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว ผมไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร

"มึงควรรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ..ว่ามึงรักเขาไปแล้ว..อีกอย่างผู้หญิงบางคนเขาไม่ชอบหรอกนะที่ต้องมารองรับอารมณ์ของใคร..ถึงเธอจะยินยอมเป็นเด็กของมึงก็ตาม และมึงไม่ควรไปตัดสินว่าเขาเป็นคนยังไง.." ไอ้คินแทรกขึ้นมาในระหว่างนั้น ผมหันไปมองหน้ามันนิ่งๆ

"ใช่..มึงควรไปคิดดูดีๆ..ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด..มึงเองจะเสียใจ.." พอไอ้คินพูดจบไอ้ตินก็พูดต่อ

"มึงแค่คิดทบทวนดีๆ..ว่ามึงรู้สึกยังไงกับเธอเท่านั้นแหละ..จริงๆแล้วมึงน่าจะรู้ตัวนานแล้วนะ..ว่าที่ทำอยู่ในตอนนี้ทั้งหมดเพราะอะไร..ถ้าไม่ใช่คำว่า..รักคำเดียว" คำพูดไอ้ซันทำให้ผมคิดตามมัน เพื่อนของผมได้แต่นั่งมองผมนิ่งๆคงอยากให้ผมคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง

หลังจากปรึกษาเพื่อนๆเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง ส่วนผมเข้าไปทำงานต่อที่บริษัท เพราะวันนี้มีประชุมช่วงบ่าย

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"เข้ามา.." ผมพูดออกไปขณที่กำลังก้มอ่านเอกสารบนโต๊ะอยู่

"เอ่อ..คุณสิงห์คะ..คุณแพรมะ.."

เสียงของคุณภาเลขาของผมเองครับ แต่ไม่ทันจะพูดจบก็มีอีกคนเดินเข้ามาในห้อง

"สิงห์คะ..เลขาของคุณไม่ยอมให้แพรเข้ามาหาสิงห์สักที..สิงห์ต้องจัดการให้แพรนะคะ.." เธอเดินเข้ามาหาผม พลางนั่งลงบนขอบเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ก่อนจะเอนตัวมาซบที่ไหล่ของผม

"ผมสั่งคุณภาไว้เองแหละ..คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า..ผมกำลังยุ่งอยู่.." ผมพูดบอกเธอแต่ไม่ได้หันไปมองหน้าเธอ

"ต้องมีธุระด้วยหรอคะ..ถึงมาหาสิงห์ได้..แพรแค่อยากชวนสิงห์ไปเดินเล่นก็เท่านั้นเอง.."

"แพรกลับไปก่อนเถอะนะ..วันนี้ผมมีประชุมทั้งวัน..ไม่มีเวลาว่างไปไหนกับแพรหรอก..ไว้วันหลังแล้วกันนะ.."

"ก็ได้ค่ะ..จุ๊บ.."

แล้วเธอก็เดินออกไปจากห้องทำงานของผมอย่างว่าง่าย ใจจริงผมรู้สึกอึดอัดกับกิริยาท่าท่างของแพรแต่ผมไม่อยากพูดให้เธอหน้าเสียและมีปัญหากับเธอ เพราะครอบครัวของเธอเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทผม

หลังจากประชุมช่วงบ่ายเสร็จ ผมจึงแวะไปดูห้างของตัวเองสักหน่อย ในขณะที่กำขึ้นบันไดไปชั้นบน สายตาไปสะดุดกับหลังผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินเข้าร้านเครื่องสำอางเหมือนมิลล์มาก แต่คงจะไม่ใช่เธอหรอกเพราะคนนี้ต่างจากเธอมากนัก ทั้งสีผม ทั้งการแต่งตัว ดูยังไงก็คงไม่ใช่เธอ ผมจึงละสายตาจากผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องทำงาน จัดการเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย

 

กริ้ง..กริ้ง..

ในระหว่างที่ผมกำลังจะลุกจากเก้าอี้ มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมจึงล้วงจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับสาย

 

☎ ไอ้นนท์

"ว่าไง.."

"นายครับ..มีคนเห็นเธอล่าสุด..ตอนที่ออกจากคอนโดของนายเมื่ออาทิตย์ก่อนครับ..แต่ไปกับลูกน้องของคุณเดชครับ.."

"ว่าไงนะ..!"

"กล้องวงจรปิดมีภาพตอนเธอขึ้นรถไปครับ..เดี๋ยวผมส่งไปให้ครับนาย.."

"เออๆ.."

ติ้ง ติ้ง

หลังจากวางสายไป ไอ้นนท์ก็ส่งวิดีโอมาให้ ผมจึงเปิดดูเป็นเธอจริงๆด้วยครับ แต่ทำไมถึงไปกับลูกน้องของคุณลุงเดชได้ ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอมีอะไรเกี่ยวข้องกับท่าน ถึงได้มีลูกน้องของท่านมารับเธอไป

 

ไอ้นนท์

Sing : มึงไปสืบมาว่าเธอเกี่ยวข้างอะไรกันกับคุณลุงเดช

ไอ้นนท์ : ครับนาย

 

หลังจากส่งไลน์ให้ลูกน้องเสร็จ จึงเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน เดินลงที่รถด้านล่างแล้วขับออกมาทันที ผมไม่รู้จะไปไหนต่อจึงแวะไปที่บ้านเพราะคิดว่ามีอีกคนที่หาทางออกให้ผมได้

 

"ลมอะไรทำให้ลูกชายของม๊ากลับมาที่บ้านถูกล่ะ.." ในขณะที่ผมกำลังเดินเข้าไปในบ้าน ก็มีเสียงของผู้หญิงที่ผมรักที่สุดดังขึ้น นั่นก็คือม๊าของผมเองท่านกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาตัวยาว

พรึบ..

ผมเดินตรงเข้าไปนั่งข้างๆม๊า ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนตักท่าน ท่านจึงวางหนังสือลงบนโต๊ะก่อนจะเอามือมาลูบหัวผมไปมา

"ผมไม่รู้จะไปไหนครับม๊า.."

"เล่ามา..ม๊าพร้อมฟังละ.."

"คือ..มีผู้หญิงคนหนึ่ง..เธอเป็น.บลาๆๆๆ.."

เพี๊ยะ..!

"โอ้ยม๊า..ผมเจ็บนะครับ.."

ผมดีดตัวลุกขึ้นจากตักม๊าทันทีที่ฟ่ามือของม๊าฟาดลงมาที่แขนของผม

"เหมือนพ่อตอนหนุ่มๆไม่มีผิด..เรียนผูกก็เรียนแก้เองแล้วกัน.." ม๊าส่ายหัวก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป ส่วนผมได้แต่นั่งงงกับอาการของม๊า พลางมองตามหลังท่านไป

"เดี๋ยวม๊า..ม๊า!"

 

"เห้อ..คิดผิดหรือคิดถูกว่ะเนี่ย.."

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น