-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5 [Rewrite 16/8/2018]

ชื่อตอน : ตอนที่5 [Rewrite 16/8/2018]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.1k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 [Rewrite 16/8/2018]
แบบอักษร

ตอนที่ 5

หลังเลิกเรียนเป็นหนึ่งก็รีบตรงดิ่งไปที่บ้านต้นกล้าทันทีจนกระทั่งทำรายงานเสร็จพร้อมส่งทันเวลาทำให้ร่างเล็กฉีกยิ้มกว้างกับความพยายามของตัวเองที่ทำจนสำเร็จก่อนที่จะรีบกลับไปที่คอนโดของแม็คทันทีถึงแม้ว่าอยากจะอยู่กับต้นกล้ามากแค่ไหนแต่ก็ต้องจำใจกลับเพราะกลัวแม็คโกรธ

เป็นหนึ่งจำคอนโดที่แม็คอยู่ได้เพราะห่างจากโรงเรียนไม่เท่าไหร่ เขาก้าวเท้าอย่างเร่งรีบที่สุดเพราะมีหลายอย่างที่จะต้องทำ

“พี่แม็ค”

ในขณะที่กำลังเดินขึ้นลิฟต์ ร่างบางก็ต้องชะงักเมื่อมีใครบางคนดึงแขนจากด้านหลัง

“เป็นหนึ่ง! ไปไหนมา บอกให้รอทำไมไม่รอ!”

“คือ ผม...”

“ไม่เชื่อฟังกันใช่ไหม! มานี่!” แม็คกระชากเป็นหนึ่งเข้าลิฟต์เพื่อขึ้นไปที่ห้อง เป็นหนึ่งพยายามขืนตัวแต่ก็สู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้

แม็คเปิดประตูห้องอย่างเร็วและผลักเป็นหนึ่งให้เข้าไปจนร่างบางล้มกลางห้อง เขากระเถิบตัวหนีร่างสูงที่กำลังโกรธจนเห็นได้ชัด เป็นหนึ่งกลัวคนตรงหน้าอย่างจับใจ

เพียะ***!***

แม็คตบเป็นหนึ่งอย่างแรงจนคนตัวเล็กหน้าหันไปตามแรงตบ ทำให้ร่างบางร้องไห้เสียงดังกว่าเดิมพร้อมกับร้องห้ามไม่ให้แม็คทำร้าย

“พี่แม็คฟังก่อน ฮือ ฟังผมก่อนนะ อย่าตีผม...ผมเจ็บ”

“เจ็บแล้วทำไมไม่จำ ทำไมไม่รอ รู้ไหมพี่ต้องรอเป็นหนึ่งเกือบชั่วโมง พี่ต้องรอเป็นหนึ่งนานขนาดไหนคิดบ้างไหม ฮะ!”

แม้สรรพนามที่เรียกเปลี่ยนแต่อารมณ์โกรธไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เป็นหนึ่งกลัวคนตรงหน้าจนลนลาน

“ผมขอโทษครับที่ปล่อยให้พี่รอ”

“ไม่ต้องไปเรียนมันแล้วเลิกเรียนซะ! อยู่แต่กับห้องนี่แหละ!”

“ไม่นะครับพี่แม็ค ผมไม่เลิกเรียน” เป็นหนึ่งร้องขอ

“เป็นหนึ่งไม่ฟังพี่เพราะฉะนั้นพี่ก็จะไม่ฟังเหมือนกัน”

“ผมขอโทษที่ไม่รอ ผมต้องไปเอารายงานบ้านกล้า ฮือ อย่าให้ผมเลิกเรียนเลยนะ พี่ครับ อย่าโกรธผมเลยนะ ผมขอโทษ” เป็นหนึ่งอ้อนวอนพร้อมเสียงสะอื้นพร้อมกุมมือคนตรงหน้าเขย่าแขนเพื่อรอคำตอบ แม็คมองหน้าเป็นหนึ่งที่น้ำตานองหน้าพยายามเอามือเช็ดน้ำตาเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหยุดได้กลับยิ่งไหลออกมามากขึ้นกว่าเดิม

“ทำไมไม่โทรบอก”

“ผมไม่มีเบอร์พี่ ไม่ได้ใช้โทรศัพท์ ผมไม่รู้ว่าจะบอกพี่ยังไง” เป็นหนึ่งตอบอย่างไว

“...” แม็คฟังแต่ก็ยังนิ่ง

“ทำไมไม่รอพี่แล้วบอกก็ได้ พี่พาไปเอาก็ได้ทำไมหนึ่งไม่คิด!”

“พี่แม็ค ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“เป็นหนึ่งคราวนี้พี่จะไม่เอาเรื่อง”

เด็กหนุ่มยิ้มอย่างดีใจ จนกระทั่งรอยยิ้มนั้นก็หายไปเมื่อแม็คพูดจบอีกประโยค

“แต่เป็นหนึ่งปล่อยให้พี่รอ เป็นหนึ่งต้องโดนทำโทษ!”

“แม็ค กูว่ามึงทำเกินไปว่ะ” ไรอันเอ่ยนำหลังจากที่เพื่อนรักทั้งสองมาเยี่ยมแม็คที่คอนโดเพราะนึกเป็นห่วงเป็นหนึ่งที่ต้องย้ายมาอยู่กับแม็ค ทันทีที่มาถึงก็เจอกับสภาพของเพื่อนสนิทดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก อีกทั้งภายในห้องยังกระจัดกระจายบางจุด

“มันไม่ฟังคำสั่งกู ปล่อยให้กูรอแถมไม่โทรมาบอกกูเกินไปตรงไหน” แม็คเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่ไม่ยี่หระ

“เป็นหนึ่งก็บอกแล้วว่าไม่มีเบอร์จะโทษน้องเค้าก็ไม่ได้มึงก็ผิดด้วยที่ไม่ยอมให้” ขุนแผนเสริมขึ้น

“...” แม็คเงียบ

“แล้วพรุ่งนี้จะให้ไปเรียนไหม” ไรอันถามต่อ

“กูไม่ให้ไปโทษฐานที่มันไปกับคนอื่น”

“ทำเพื่ออะไรแม็ค” ไรอันถาม

“มันจะได้ไม่ดื้อกับกู เชื่อฟังกูทุกอย่าง”

“เออ จะทำไรก็ทำแต่อย่าตัดอนาคตน้องเค้าล่ะ ใกล้จบแล้วด้วย” ขุนแผนเตือนเพื่อน

“เออ” แม็คตอบอย่างหัวเสียพร้อมกระดกเหล้าเข้าปากคิดถึงร่างบางที่กำลังนอนอยู่ในห้อง รู้ตัวว่าทำเกินไปจนร่างกายเจ็บหนักแต่เพราะอารมณ์โกรธที่โถมเข้าใส่จึงไม่ยั้งคิด

ทั้งไรอันและขุนแผนมองแม็คที่อารมณ์ไม่คงที่ก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอากับการกระทำของเพื่อนสนิท

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากประตูทำให้เป็นหนึ่งได้ยินทุกอย่าง อิสระที่โหยหาคงไม่ได้มาง่ายๆ มองข้อมือและลำตัวที่มีแต่รอยช้ำ ต้องทนอีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ ร่างบางปิดประตูให้เงียบที่สุดเดินไปที่เตียงกอดเข่าร้องไห้อนาถกับชีวิตตนเองเหลือเกินที่ต้องมาเจอกับคนใจร้าย คนที่ทำให้เขาเจ็บเจียนตาย...

‘แม่ครับ หนึ่งเจ็บ หนึ่งกลัว ฮือ...’

****************************

การอยู่ร่วมชายคาเดียวกับแม็ค มันยิ่งทำให้เป็นหนึ่งประสาทเสีย จนอดคิดไม่ได้ว่าสักวันหนึ่งเขาอาจเป็นบ้าไปแล้วก็ได้ ถึงจะเป็นอย่างนั้นมันก็ดีไม่น้อย บางทีมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ จะได้ไม่ต้องทนเจ็บอย่างนี้ การใช้ชีวิตอยู่กับแม็คก็ใช่ว่าจะลำบาก แต่กลับดีกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ แต่ความสุขสบายนั้นมันก็แทนที่ด้วยอิสระ เขารู้สึกเหมือนเป็นนกที่อยู่ในกรง ไม่อาจโบยบินไปไหนได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาต

“สอบเสร็จวันไหน” แม็คถามเป็นหนึ่งระหว่างนั่งทานข้าวเย็นที่บ้าน

“สอบเสร็จวันนี้แล้วครับ” เด็กหนุ่มก้มหน้าก้มตา เขาทานอีกสองสามคำก็หยุด ตั้งแต่มาอยู่กับแม็คความอยากอาหารลดลงมาก บางครั้งก็แทบไม่ได้แตะต้องด้วยซ้ำ และในระหว่างนั้นเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ คิดอยู่นานว่าจะพูดดีหรือไม่ แต่ก็อยากลองขอดูสักครั้ง

“พี่แม็ค ผมจะไปเที่ยวกับกล้าตอนปิดเทอมนะครับ”

“ไม่ให้ไป”

“แต่ผมอยากไป”

“ไม่ให้ไป พูดไม่รู้เรื่องเหรอเป็นหนึ่ง!” แม็ควางช้อนลงกับโต๊ะ

“พี่ไม่มีสิทธิ์มาบังคับผม!” เป็นหนึ่งพูดขึ้นอย่างเหลืออด

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงเหรอ!” แม็คพูดด้วยสีหน้าบ่งบอกว่าโกรธอย่างเห็นได้ชัด

ทำไมถึงได้ขัดใจนัก! ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อฟัง! ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ! แม็คจับแขนเป็นหนึ่งแน่นบีบจนร่างเล็กหน้านิ่วเพราะความเจ็บ

“พี่แม็คปล่อย ผมเจ็บ”

“เจ็บแล้วทำไมไม่จำ! ทำไมไม่เชื่อฟังบอกว่าไม่ให้ไปก็คือไม่ให้ไป”

“แต่พี่แม็คไม่มีเหตุผล ผมแค่ไปเที่ยว ผมเกลียดการอยู่แบบนี้ เกลียด! เมื่อไหร่พี่จะปล่อยผมไปสักที ผมไม่อยาก ฮึก อยู่กับพี่สักหน่อย ผมเกลียดพี่!”

“ว่าอะไรนะ” แม็คถามซ้ำ

“ผมเกลียดพี่ไม่อยากอยู่ด้วย พี่เข้าใจไหม!”

มันเหลืออดแล้ว เขาจึงร่ำร้องเรียกอิสระกลับคืนมา...

ทำไมต้องมาเจอกับแม็คด้วย กี่ครั้งแล้วนะที่ต้องทนรองรับอารมณ์คนตรงหน้า กี่หนที่ต้องทนเจ็บตัวเพราะคนคนนี้ เป็นหนึ่งกัดฟันกั้นความเจ็บหันมามองคนร่างสูงฉับพลันดูก็รู้ว่าโกรธมาก

“ผมเกลียดพี่ ทำไมพี่ต้องมาทำร้ายผม ข่มขืนทำกับผมสารพัด พี่ก็แก้แค้นกล้าไปแล้วนี่ ทำไมไม่ปล่อยผมไป ฮือ”

“เป็นหนึ่ง!”

เพล้ง***!***

เสียงจานกระทบพื้นอย่างดังเพราะแม็คปัดลงพื้นอย่างไม่ใยดี ร่างบางสะดุ้งกับเสียงที่ดังจนต้องลุกหนีคนตรงหน้า

“เกลียดนักก็เกลียดกันไปเลยแต่อย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน!”

ใบหน้าเป็นหนึ่งถูกตบอีกครั้งจนได้กลิ่นคาวเลือด น้ำตาเป็นหนึ่งเริ่มไหลลงมาจากตาอย่างห้ามไม่ได้

“ยังเกลียดกันอยู่อีกไหม!”

“ฮือ พี่ทำร้ายผม ผมเกลี...โอ๊ย!”

แม็คไม่รอให้คนร่างเล็กพูดจบเขาก็ผลักเป็นหนึ่งล้มไปกับพื้นอย่างแรงจนล้มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

เป็นหนึ่งหันมองแม็คที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่คนร่างสูงแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมแค่เพียงชั่ววูบเขาก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่าอันตราย สีหน้าที่เป็นหนึ่งไม่สามารถลืมได้...คนที่ข่มขืนเขา

แม็คเดินเข้ามาหาช้าๆ ยิ่งเห็นเป็นหนึ่งไร้ทางหนีแม็คก็ยิ่งสะใจ เขายกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยกลับยิ่งทำให้ร่างบางลนลานมากขึ้นกว่าเดิม

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้หนี แม็คจับไปที่ผมของเป็นหนึ่งอย่างแรงลงมือทำร้ายและซ้อมจนเป็นหนึ่งร้องอย่างเจ็บปวดแต่เขาไม่สนใจกลับยิ่งสะใจมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ไม่มีการยั้งแรงแต่อย่างใดกระทำจนเหนื่อยหอบแต่ก็ไม่หยุดจนร่างบางต้องร้องห้าม

“โอ๊ย! ฮือ เจ็บ พอแล้ว” เป็นหนึ่งยกมือบังตัว ทั่วตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำที่เกิดขึ้นจากร่างสูง

“มานี่!”

แม็คกระชากผมเป็นหนึ่งให้เงยหน้าขึ้น แล้วลากเป็นหนึ่งเข้าไปที่ห้องน้ำ เปิดน้ำลงอ่างอาบน้ำอย่างเร็วจากนั้นก็เหวี่ยงร่างบางลงไป เปิดน้ำฝักบัวฉีดเข้าไปทั่วหน้าจนสำลัก ร่างบางยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด น้ำที่เปิดไว้ก็เริ่มเต็มจนล้น

“เกลียดพี่นักใช่ไหม!”

“ผมเกลียดพี่” เพราะความน้อยใจแม้จะเจ็บจนทนแทบไม่ไหวแต่ปากกลับเอ่ยในสิ่งที่ต้องทำให้ร่างบางเจ็บตัวมากกว่าเดิม

แม็คยังจ้องร่างบางเขายิ้มเหี้ยมก่อนที่จะกดเป็นหนึ่งลงไปใต้น้ำอย่างแรง สองมือของเขากดร่างบางไม่ให้ดิ้นได้ มือของเป็นหนึ่งปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจนไปเกาะลำแขนของแม็คแน่น ร่างสูงยังไม่ยอมปล่อยจนเป็นหนึ่งเริ่มหายใจไม่ออก ร่างบางตะเกียกตะกายดิ้นไปทั่วแต่ก็ไม่สามารถลุกออกจากน้ำได้ ลมหายใจเริ่มหมดแต่แม็คก็ยังคงไม่ปล่อย น้ำเริ่มเข้าปากและจมูกเพราะการสำลักเหมือนเขากำลังจะตาย!

เสี้ยววินาทีที่ร่างเล็กกำลังสิ้นลมหายใจ แม็คก็ดึงเป็นหนึ่งให้ขึ้นพ้นน้ำ มือหนายังคงจับร่างเล็กไม่ปล่อย

“เกลียดนักใช่ไหม หือ” แม็คถามด้วยน้ำเสียงกวน แต่แววตาแฝงไปด้วยความน่ากลัว

เสียงร้องได้กลับมาอีกครั้งแต่แผ่วเบามากกว่าเดิม เขาเอื้อมมือไปที่แม็คด้วยร่างกายที่สั่นเทา สองมือกุมชายเสื้อไว้แน่นเงยหน้าพูดด้วยน้ำตานองหน้า

“พี่แม็ค ผมเจ็บ อย่าทำผมเลยนะ...ขอร้อง” เป็นหนึ่งร้องไห้อย่างหนักเพราะความเจ็บและความเสียใจ สองมือยังคงเกาะคนตรงหน้าไว้ไม่ปล่อยจนภาพข้างหน้าเริ่มเบลอ สมองไม่สั่งการ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวของเขาอยู่ตรงพื้นแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น