เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2562 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 16
แบบอักษร

 

 

 

 

Chapter 16: หญิงสาวปริศนาที่ไม่ไปไหน

 

 

‘ฉันจะตามหลอกหลอนเธอถ้าเธอยังอยู่ข้างๆเขา!!!’ ยัยผีบ้านั้นโผล่หน้ามาหาฉันต่อหน้าใบหน้าที่ซีดเซียวนั้นโคตรน่ากลัวบาดแผลตรงกลางหน้าผากค่อยๆมีเลือดไหลออกมาอย่างน่ากลัว...

“ม่ายยยยย!!!!!!!!” ฉันกรีดร้องออกมาจนสุดเสียงด้วยความกลัว

เพล้ง!!!

“เจส!!! เจส!!! เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” แต่พอกรีดร้องออกมาเมื่อกี้แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้งฉันดันมาอยู่ไหนก็ไม่รู้...ถ้าให้เดาคงเป็นห้องพักที่โรงพยาบาลแต่ฉันมาได้ไงจำได้ว่า....

“ไม่ๆ! ไม่!! แม่ค่ะ!!! ฮือๆๆ” พอคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ฉันก็สะบัดหัวไล่ความคิดตัวเองก่อนจะโผล่เข้ากอดแม่ที่อยู่ข้างๆเตียง

“เจสใจเย็นลูก..ใจเย็นอย่าพึ่งตกใจเจสใจเย็นๆลูก...มันผ่านมาแล้วอย่ากลัวเลย” เสียงแม่พูดขึ้นอย่างอ่อนโยนพร้อมกับใช้มือค่อยๆลูบหัวฉันเบาๆฉันที่กำลังฟูมฟายอยู่จึงค่อยๆตั้งสติได้...

“มันน่ากลัวมากค่ะแม่...หนูไม่เคยคิดว่าชีวิตหนูต้องมาเจออะไรแบบนี้”

“แม่รู้เจส...ใจเย็นๆแม่รู้ว่าลูกกลัวที่แคบแค่ไหนแม่ขอโทษที่แม่ทำให้ลูกต้องมาเจออะไรแบบนี้” สิ้นสุดคำพูดของแม่ฉันผละตัวออกจากอ้อมกอดแม่อย่างไม่เข้าใจคือฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น

“คือแม่ค่ะ...”

“อะไรจ๊ะ?? อ้อแม่เกือบลืมไปขอบคุณแม่หนูคนนี้สิลูกเธอเป็นคนเจอลูกที่กำลังจะล้มลงตอนอยู่บนลิฟต์พอดีนะ” ฉันหันไปมองตามแม่พูดก่อนจะเจอเข้ากับผู้หญิงคนนั้นที่พูดอะไรแปลกๆตรงหน้าโรงพยาบาลแต่เธอเดินหนีไปแล้วนิเธอมาช่วยฉันได้ไง

“พอดีฉันลืมของที่ห้องญาตินะคะเลยเจอคุณเข้าพอดีไม่เป็นไรมากแล้วใช่ไหมค่ะ” เธอพูดขึ้นก่อนฉันจะถามอะไรนั่นทำให้ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปมองแม่นิดหนึ่งแล้วพูดขึ้น

“แม่ค่ะ...คือหนูเวียนหัวนิดหน่อยแม่ออกไปตามพยาบาลให้หนูหน่อยนะคะ” แม่มองหน้าฉันอย่างเป็นห่วงก่อนจะรีบพยักหน้าแล้วเดินออกไปจนตอนนี้ทั้งห้องจึงเหลือแต่ฉันกับเธอคนนั้น

“คุณอยากรู้อะไรค่ะ” เธอพูดขึ้นแต่ยังไม่ยอมขยับร่างกายออกจากจุดเดิมแถมยังมองหน้าฉันราวอย่างเลื่อนลอย

“ฉันอยากรู้ที่คุณพูด”

“ฉันบอกคุณเท่าที่บอกได้แล้วบางอย่างฉันไม่สามารถพูดได้คุณได้เห็นสิ่งนั้นแล้ว ต่อจากนี้สิ่งที่คุณเลือกมีเพียงฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าคุณจะเจอกับอะไรบ้าง” คำพูดของเธอยังกำกวมเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนนี่มันหมายความว่าไงกันแน่เนี่ยยยย!!!

“ปีนี้คุณอายุครบ 25 บริบูรณ์ดวงตาที่สามของคุณจะเปิดทำให้คุณสามารถมองเห็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หรือสิ่งที่ถูกเรียกว่าวิญญาณ นั้นคุณอาจจะเห็นตั้งนานแล้วแต่เพราะแรงของคำสาปนั่นทำให้คุณไม่เห็นแต่ตอนนี้ทุกอย่างอ่อนแรงลงแล้ว และ คุณก็จะเห็นสิ่งเหล่านั้น....หมั่นทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับวิญญาณที่คุณเห็นวันนี้เถอะฉันไม่รู้หรอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นมั้ยแต่อย่างน้อยมันก็สบายใจใช่ไหม” ผู้หญิงคนนั้นร่ายยาวมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

“เธอชื่ออะไรเหรอ..เธอเป็นใครทำไมเธอถึงรู้ทุกอย่างได้”

“ฉันชื่อเจนนิส ฉันเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่บังเอิญมีสัมผัสพิเศษที่คนอื่นไม่มี และ ฉันยังสามารถอ่านใจคนได้พร้อมกับมองเห็นอนาคตถ้าฉันแตะต้องตัว” ฉันอ้าปากค้างอย่างอึ้งๆ...นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมเนี่ยยยยย

“ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเราอาจจะได้เจอกันในอนาคตฉันจึงติดใจคุณมากถึงกลับมาช่วยอีกครั้ง...คุณชื่ออะไร”

“เจสชี่”

“โอเค เจสชี่แบบนี้เราก็รู้จักกันแล้วนะฉันจะพูดปกติกับเธอนะ...เธอกลัวอะไรมากกว่ากันระหว่างคน กับ วิญญาณ”

“คือ...”

“ไม่ต้องเลือกเธอควรกลัวทั้งสองอย่าง...อย่าทำให้จิตใจตัวเองอ่อนแอถ้าเธออ่อนแอเมื่อไหร่ผู้หญิงคนนั้นจะทำร้ายเธอได้...จำไว้ให้ดีนะวันนี้ฉันต้องขอตัวก่อนละเดี๋ยวอีกไม่นานแม่เธอก็จะมาแล้วไว้เจอกันในเวลาที่เหมาะสมกว่านี้...โชคดีนะ” พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไปแบบที่ฉันไม่ทันพูดอะไรสักคำ...อะไรของเขาน๊าาาไม่ทันถามอะไรเลยเฮ้อออ!!!!

“สงสัยงานนี้ต้องเข้าวัดทำบุญยกใหญ่แล้วมั้งเรา”

 

สามวันต่อมา

 

 

“เจสเสร็จแล้วเหรอ” ฉันหันหน้าไปมองคุณแอลที่ยื่นเร่งฉันอยู่หน้าประตูห้องนอน หลังจากที่เขารู้ว่าฉันไปเป็นลมที่โรงพยาบาลเจ้าตัวก็งอแงให้ฉันขึ้นไปอยู่กับเขาเผื่อว่าเขาจะช่วยทันเวลาที่เกิดอะไรขึ้น แต่มันก็แค่ข้ออ้างเชื่อเถอะเขาไม่ได้เป็นห่วงหรอกก็แค่อยากนอนกับฉันเท่านั้นแหละ ฉันไม่ได้โง่นะที่จะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรถึงดูเหมือนเขาจะชอบแต่ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นถ้าเขาเบื่อเขาคงทิ้ง แต่ฉันจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นแน่นอน!!

“จะเสร็จแล้วค่ะ คุณแอลจะรีบไปไหนค่ะเนี่ย”

“ไม่ได้รีบ...แค่รอนานเธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบรอ”

“คุณแอล...ถ้ามันนานขนาดนั้นก็ไปรอที่ห้องคุณสิฉันขอจัดการข้าวของตัวเองก่อนแล้วจะตามไป” พอได้ยินฉันพูดแบบนี้เขาก็เดินเข้ามาหา พอมาถึงตัวฉแัรเขาก็สวมกอดจากด้านหลังเบาๆ

“งั้นฉันไปรอที่ห้องนะ พอดีช่วงนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วย รีบขึ้นไปหาหน่อยนะถ้าไม่เห็นเธอนานๆฉันคงคิดถึงมาก” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแต่ให้ตายเถอะฉันกลับไม่ชอบใจชะมัดฉันแค่พูดประชดแต่เขาทำจริงๆดูดิเขาโครตจะแคร์ฉันเลยจ้าาาา!!!!!

“ทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ เรื่องของคุณอยู่แล้ว”

“งั้นเจอกันข้างบนนะ” พูดจบเขาก็โน้มตัวมาหอมแก้มฉันเบาๆก่อนจะผละตัวออกแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของฉัน...ฉันจัดข้าวของด้วยความขุ่นเคืองแบบสุดฉันพูดประชดแบบนั้นเขาไม่รู้ตัวหรือไง แต่ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ตัวหรอกเขาต้องรู้อยู่แล้วแต่เขาก็แค่ไม่สน!!! จิ๊!!! ฉันไปคาดหวังอะไรจากคนอย่างเขากันนะเจ้าชู้แบบนั้นไม่แคร์ใครอยู่แล้วแหละฉันจะหวังสูงให้เขาแคร์ทำไมเนี่ย!!!!

ในขณะที่กำลังจัดทุกอย่างใกล้เสร็จแล้วจู่ๆฉันก็รู้สึกบางอย่างในตัวกำลังเปลี่ยนไปเหมือนตอนที่กำลังจะกลายร่างเลย...แสงสีขาวสว่างไปรอบตัวครั้งนี้ต่างจากแต่บะครั้งนิดหน่อยแต่ก็ไม่เท่าไหร่...ก่อนทุกอย่างในตัวฉันจะค่อยๆหดเล็กลงเรื่อยๆ

“อย่าบอกนะว่า.....ม่ายยยยย”

ปุง~~~~!!!

แผละ!

ฉันกลายร่างเป็นตุ๊กแกอีกแล้ว!!!! ไหนผู้หญิงคนนั้นบอกว่าคำสาปอ่อนแรงลงแล้วแต่ทำไมฉันยังเป็นวันเดิมด้วยครบ14วันอีกแล้วไง!!!

“อะไรกันเนี่ยยยยย!!!! ถ้าขืนเขารอนานเวรแน่ๆ!!!”

 

 

แอลฟ่า

 

 

“เป็นไงบ้างได้เรื่องว่าไง” ทันทีที่แยกจากเจสผมก็รีบกดโทรหาลูกน้องของพี่ชายผมทันที จากเรื่องง่ายตอนนี้ดันวุ่นวายชะมัดเพราะไอ้เวรนั้นหนีไปได้นะสิ!!

‘ผมกำลังตามตัวครับคาดว่าอีกไม่นานคงเจอคุณแอลไม่ต้องเป็นห่วงครับ’ ก็อยากจะไม่ห่วงอยู่หรอกแต่ให้ตายสิ!!!

“แกพลาดไปครั้งหนึ่งละ จะไม่ให้ฉันห่วงงั้นเหรอ...รีบตามให้เจอเดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง”

‘ครับคุณแอล’

“แล้วเรื่องที่ฉันให้สืบมาได้หรือยัง....”

‘ได้แล้วครับ เดี๋ยวผมส่งเมลไปให้’

“อื้อ..เร็วๆหน่อยฉันจะรอ”

‘ครับ’

ผมกดวางสายก่อนจะเดินขึ้นห้องอย่างคิดหนักช่วงนี้มีเรื่องมากมายในหัวผมจริงๆให้ตายสิ ก่อนจะขึ้นมาผมก็รู้นะว่าเธองอนแต่ผมมาทำงานจะงอนทำไมก็ไม่รู้เฮ้อ...ไว้เดี๋ยวค่อยง้อเถอะขอจัดการธุระตรงนี้ก่อนละกัน

พอขึ้นมาถึงห้องผมก็ตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานก่อนจะรีบกดเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อมาดูข้อมูลที่หมอนั่นส่งมาให้

‘ชื่อ คัง ชอจุน อายุ 25 ปี อาชีพนักออกแบบ พ่อเป็นอัยการ แม่เป็นนักลงทุน บราๆๆๆๆ’

ผมนั่งอ่านประวัติไอ้หน้าอ่อนนี่อย่างไม่ชอบใจให้ตายเถอะ!!! ทำไมผมต้องมั่นไส้มันขนาดนี้นะ!!! ผมกำมือแน่นอย่างไม่ชอบใจทันทีที่คิดถึงเรื่องที่มันพูดวันนั้นวันที่ผมไปนอนห้องเจสครั้งแรก

‘ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไรจากเจสแต่ตราบใดที่ผมมีชีวิตอยู่ผมไม่มีทางให้คุณสมหวังแน่...ผมรู้นะว่าเบื้องหน้า และ เบื้องหลังที่โสมมของคุณคืออะไรเจสไม่มีวันที่จะรับคนอย่างคุณได้แน่นอน’

“ฉันจะทำให้แกเห็นว่าเธอจะเป็นของฉันแค่คนเดียว!!!!”

 

 

 

 

อ๊ากกก!!! วันนี้ขอมาแค่นี้ก่อนนะขอพูดตรงนี้เลยว่าพิมพ์ยาวกว่านี้มากแต่!!!! ไม่ได้เชฟ!!!! หายหมดต้องมานั่งพิมพ์ใหม่แล้วทุกอย่างก็ไม่เหมือนที่คิดตอนแรกเลยเฮ้อออออ!!! เซ็ง!!!!

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น