อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วังวนอคิราห์ ตอนที่ 5 2/2

ชื่อตอน : วังวนอคิราห์ ตอนที่ 5 2/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วังวนอคิราห์ ตอนที่ 5 2/2
แบบอักษร

“นอนแล้วครับแต่คงยังไม่หลับพี่จะเข้าไปบอกฝันดีก็ได้นะไฟจะไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวเข้าไปนอนเป็นเพื่อนหลาน” ได้ยินคนรักพูดแบบนั้นผู้ชายตัวโตก็ได้แต่ระบายยิ้มด้วยความตื้นตันใจเพราะในโลกนี้ถ้าจะมีใครรักลูกของเขากว่าตัวเองก็คงเป็นอคิราห์คนนี้นี่แหละนี่ถ้าแม่ของกรกันต์เอื้ออาทรลูกได้ครึ่งหนึ่งของคนรักเขาคงจะยอมให้เธอมาเจอลูกบ่อยๆ แต่ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นไม่มีความเป็นแม่เลยเขาก็จำเป็นต้องกันเธอให้ห่างจากลูกชายที่สุดและไม่ใช่ว่าเขาไม่สงสารลูกแต่ผู้หญิงพรรค์นั้นอยู่ให้ไกลเท่าไหร่ยิ่งดี

“ว่าจะเข้าไปดูหลังจากลงไปหาคุณแม่แล้วแต่พี่ว่าพี่เข้าไปเลยดีกว่า ขอบคุณนะครับที่ดูแลเทียนหลง” คนตัวโต กว่ารั้งเอวคอดของอคิราห์เข้าไว้ในวงแขนก่อนจะกดจุมพิตแผ่วเบาลงบนริมฝีปากสีสวย

“ไฟเต็มใจครับไม่ต้องขอบคุณเลย”

“พี่ไปดูลูกก่อนนะเดี๋ยวจะต้องไปดูคุณแม่ต่อไม่รู้ป่านนี้ต้มยาเต็มครัวไปแล้วหรือยัง” กันติทัตพูดถึงมารดาแบบขำๆ เพราะคุณอาภาพรนั้นถึงจะเป็นคนไทยแท้ๆ แต่ก็รับวัฒนธรรมการกินอยู่แบบคนจีนมาเต็มตัวเพราะเตี่ยของเขานี่แหละที่บ่มเพาะแกมบังคับในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“หลับหรือยังครับเทียนหลง” กันติทัตพูดเบาๆ ในความมืดเขาได้ยินเสียงขยับตัวก็คาดว่าลูกชายน่าจะยังไม่หลับเลยคลำหาสวิตช์ไฟที่ผนังแล้วกดเปิด

“ยังครับคุณพ่อพอดีผมเริ่มเจ็บตรงท้องหน่อยๆ เลยยังนอนไม่หลับ” กรกันต์พูดเสียงอ่อยๆ เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอาไฟถึงห้ามไม่ให้ไปมีเรื่องต่อยตีเพราะความเจ็บปวดที่ตามมามันมีมากกว่าตอนที่โดนตีใหม่ๆ ตั้งเยอะ

“คืนนี้มันจะแย่หน่อยแผลเรายังใหม่ยังพอทนไหวใช่ไหม? ถ้าไม่ไหวคงต้องฉีดยาแก้ปวดสักเข็ม” แม้การให้ยาจะบรรเทาความเจ็บปวดได้ชะงักนักแต่มันก็ไม่ได้เป็นทางเลือกแรกที่คุณหมออยากจะใช้กับลูกชายถ้าเลี่ยงได้บอกเลยว่าเขาจะเลี่ยงแน่นอน

“ผมทนไหวครับพ่อถ้าหลับแล้วก็คงจะไม่รู้สึก”

“ถ้าอย่างนั้นก็หลับนะเทียนหลง พ่อรักแล้วก็ภูมิใจในตัวหนูนะ” แม้จะไม่ใช่คุณพ่อสายหวานแต่เขาก็ไม่เคยที่จะมองข้ามเรื่องราวที่ลูกทำวันนี้เทียนหลงของเขาได้รู้จักปกป้องชื่อเสียงและเกียรติของคนอื่นโดยไม่ต้องให้ใครมานั่งสั่งสอนเขาเลยอยากชื่นชมให้ลูกรู้สึกภูมิใจในตัวเองมากขึ้น

“ผมก็รักพ่อครับ” กันติทัตก้มหน้าลงจูบที่หน้าผากลูกน้อยแล้วบอกฝันดีก่อนที่จะปิดไฟแล้วเดินลงมาหามารดาที่คงจะกำลังง่วนเคี่ยวซุปต้มยาอยู่ในครัว

“ทำอะไรอยู่ครับแม่?” เมื่อคุณหมอเดินลงมาในครัวเขาก็ส่งเสียงนำมาก่อนเพื่อไม่ให้มารดาต้องตกอกตกใจ

“ต้มยาแก้ช้ำในกับเคี่ยวซุปบำรุงกำลังให้เทียนหลงเขาแหละแล้วนี่หลานแม่นอนหลับไปแล้วเหรอ?” คุณอาภาพรถามทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมละมือออกจากหม้อซุปที่กำลังคนอยู่เลย

“กำลังจะนอนครับแผลกำลังระบมเลยสงสัยน่าจะไข้ขึ้นแน่ๆ คืนนี้”

“มีน้องไฟอยู่ด้วยแม่ก็วางใจแล้วล่ะคนนั้นเขารักหลานจะตายไป ว่าแต่เรื่องวันนี้เราจะเอาเรื่องผู้ปกครองเด็กพวกนั้นไหมลูก?” คุณอาภาพรหันมามองหน้าลูกชายนิดหนึ่งเมื่อเห็นสายตาที่เฉยชาก็พอจะรู้คำตอบ

“ช่างเขาเถอะครับผมไม่อยากมีเรื่องมีราวอะไรให้โรงเรียนลงโทษแค่เด็กก็พอแล้ว” เพราะหนึ่งในสองของผู้ปกครองเด็กเกี่ยวพันกับคนที่กันติทัตไม่อยากให้ลูกไปข้องแวะด้วยเขาจึงไม่อยากไปต่อความยาวสาวความยืด

“แต่แม่ว่าถ้าทางนั้นรู้เรื่องก็ไม่น่าอยู่เฉยๆ นะ เผลอๆ จะแห่มาที่นี่หรือเปล่าก็ไม่รู้” หญิงสูงวัยพูดด้วยความอ่อนใจเมื่อมองเห็นว่าชีวิตมีลางจะวุ่นวายนับต่อจากนี้

“จะมาก็มาครับไม่ว่ากัน” ก็ไม่รู้จะบอกปัดอย่างไรจึงต้องจำใจบอกมารดาออกมาแบบนั้นที่เหลือก็คงว่ากันหน้างานถ้ามีการเผชิญหน้าขึ้นมาจริงๆ

“ถ้ามาแต่เสี่ยโอฬารก็ไม่เป็นไรหรอกแต่แม่กลัวว่ามายาเธอจะตามมาด้วย” มารดาของคุณหมอกันติทัตพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“เอาเถอะครับถ้าเขามาเราก็เห็นเองอย่างนอนดึกนะครับแม่ผมขอตัวไปเคลียร์เอกสารข้างบนก่อน” อันที่จริงเขาไม่ได้มีงานคั่งค้างให้ต้องเคลียร์อะไรหรอกแต่แค่ได้ยินชื่อของผู้หญิงชื่อมายาเท่านั้นคุณหมอก็มีอาการเสียอารมณ์ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

มายาคือชื่อของแม่ของลูกชายเขาซึ่งในอดีตนั้นเธอเป็นเพียงลูกสาวคนเล็กของเถ้าแก่โรงสีขนาดย่อมๆ และครั้งหนึ่งนั้นเคยเป็นเจ้าสาวที่เตี่ยเขาหมายตามาให้

ในตอนนั้นเตี่ยทำสำเร็จเรื่องการบีบบังคับเขาให้แต่งงานและมีทายาทแต่มันก็ต้องแลกกับการสูญเสียหัวใจของตัวเองไปแต่เพื่อไม่ให้รู้สึกผิดกับอคิราห์ซึ่งกลายเป็นอดีตคนรักในขณะนั้นเขาเลยเลือกวิธีการทำเด็กหลอดแก้วโดยที่ไม่เคยได้แตะต้องตัวมายาเลยนอกจากนอนร่วมเตียงกันในวันที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ

แม้ไม่ได้รักตัวของแม่แต่คุณหมอกันติทัตก็ไม่มีความคิดที่จะรังเกียจลูกและเมื่อวันที่กรกันต์ลืมตาดูโลกเขาจึงได้รู้จักคนอีกหนึ่งคนที่เขาสามารถรักได้หมดใจส่วนหนึ่งคงเพราะตอนนั้นลูกชายของเขาคลอดก่อนกำหนดเลยทำให้ตัวเล็ก ปอดยังทำงานไม่เต็มที่เลยต้องเข้าตู้อบอยู่นานแรมเดือน

“ไม่ต้องกังวลนะครับพวกเราสัญญาจะดูแลแกให้ดีที่สุด”

ในตอนนั้นคุณหมอที่ดูแลลูกชายให้คำมั่นสัญญาและเขาก็ทำได้จริงอย่างที่พูดเด็กน้อยน้ำหนักไม่ถึงหนึ่งกิโลกรัมเติบโตอ้วนท้วนและมีพัฒนาการที่ดีจากความใส่ใจของหมอและพยาบาลซึ่งเขาไม่มีทางจะลืมพระคุณของทุกคนได้เลยจริงๆ

แต่ในขณะที่ใครก็ไม่รู้กำลังช่วยยื้อชีวิตน้อยๆ จากมือมัจจุราชแต่คนที่เป็นแม่แท้ๆ กลับแต่งตัวออกจากบ้านทุกวันแต่ทว่าไม่เคยมาถึงโรงพยาบาลเลยสักหนจนความมาแตกเมื่อตอนที่ลูกกลับบ้านจนมีอายุได้ราวๆ หกเดือนที่มายาเริ่มมีอาการเหมือนคนแพ้ท้องแล้วเธอจะท้องกับใครถ้าไม่ได้คบชู้เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมาเป็นปีเขาไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเธอเลยสักครั้ง

“เฮีย...” มายาอ้าปากจะแก้ตัวแต่เขากลับใช้สายตาบอกเธอให้หยุดเพราะไม่อยากฟังเรื่องชีวิตหลังแต่งงานเราเคยคุยกันแล้วและตอนนั้นเธอก็บอกว่าทำตามข้อตกลงที่เราสร้างขึ้นมาร่วมกันได้เนื่องจากตอนนั้นทั้งเธอและเขาต่างก็มีคนรักเป็นของตัวเองอยู่แล้วจึงเลือกที่จะอยู่กันแบบเพื่อนมากกว่า

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกเราจะได้ไปหย่ากัน” กันติทัตไม่ใช่คนพูดมากในเมื่อมายาไม่มีความซื่อสัตย์เขาเลยไม่จำเป็นต้องเห็นใจอะไรเธอ

“ถ้าหย่ากันแล้วจะให้มายาไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ” เธอถามพร้อมหยาดน้ำตาที่อาบหน้าแต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจแล้วมาเอาใจใส่กับเจ้าก้อนในอ้อมแขน ลูกที่เกิดมาจากวิธีทางการแพทย์แต่เขากลับหลังรักแกตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้ากับแม่ที่ไม่เคยแม้แต่จะอุ้มลูกไม่บอกก็รู้ว่าต้องให้ความสนใจใคร

“ก็อยู่คนรักของเธอ... พ่อของเด็กในท้อง” เท่าที่จำได้มายามีคนรักที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักศึกษาถ้าจะไปพึ่งพากันเขาก็คิดว่าคงไม่น่าเกลียดอะไรเท่าไหร่

“มันทิ้งมายาแล้ว มันไม่อยากได้ลูก” หญิงสาวสะอื้นไห้ใหญ่โตแต่มันไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากคนที่อยู่ตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อยและตัวมายาเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะคนรักของเธอที่กันติทัตรู้ว่ามีมันก็ดันไม่ใช่คนเดียวกับคนที่เป็นพ่อของลูก

“ก็ลองกลับไปอยู่บ้านกับเตี่ยดูถ้าเห็นหน้าหลานท่านก็คงเข้าใจ ทางนี้ไม่ต้องคิดอะไรหรอกฉันจะดูแลเทียนหลงอย่างดี” เด็กน้อยในอ้อมกอดเขามีชื่อเล่นที่อากงของแกตั้งให้ว่าเทียนหลง มังกรฟ้า มังกรสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งไม่เพียงตั้งชื่อให้มีความหมายไปทางเดียวกับเขาซึ่งเป็นบิดาแต่ดวงชะตาของเด็กน้อยซินแสทำนายไว้ว่าจะยิ่งใหญ่ได้เป็นเจ้าคนนายคนเลยเข้าทางเตี่ยเขาพอดี

“เฮียไม่สงสารมายาเลยเหรอ?” เธอยังพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจเพราะมั่นใจว่าตัวเองไม่สามารถแบกท้องกลับไปที่บ้านของเตี่ยได้แน่ๆ

“ฉันควรจะสงสารใครล่ะระหว่างเธอกับตัวเอง?” กันติทัตพูดให้หญิงสาวได้คิดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มลูกกลับไปนอนในห้อง

และที่คุณหมอกันติทัตพูดออกไปแบบนั้นใช่ว่าจะอยากให้เธอมาเห็นอกเห็นใจเพราะระหว่างเรามันไม่เคยมีความรักแต่ความผูกพันระหว่างคนร่วมบ้านมันก็มีบ้างนิดหน่อยแต่เมื่อเธอไม่เคยทำตัวให้น่ารักน่าเอ็นดูเลยระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมบ้านกัน น้ำใจในการรินน้ำให้เขาสักแก้วก็ยังไม่เคยได้สัมผัสเพราะฉะนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เขาจะต้องไปสนใจไยดี

เรื่องราวระหว่างคุณหมอกันติทัตกับแม่ของลูกคาราคาซังมาเกือบๆ สามปีเขาถึงจะหลุดพ้นออกจากบ่วงพันธะแล้วที่เธอยังสลัดเขาออกก็เพราะกำลังจะตบแต่งเข้าบ้านเศรษฐีค้าที่ดินรายใหญ่ของจังหวัดเสี่ยโอฬารที่ไม่ได้ติดใจอะไรกับการที่เธอเคยมีลูกติดและที่เขาเคยได้ยินมาลูกคนที่สองของมายาเองก็คลอดก่อนกำหนดเธอเป็นเด็กผู้หญิงแต่ไม่ได้โชคดีเหมือนกับเจ้ามังกรน้องของเขาที่ต่อสู้จนได้มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ต่อ

ความคิดเห็น