คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7: แค่อยากดูแล [2]

ชื่อตอน : บทที่ 7: แค่อยากดูแล [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7: แค่อยากดูแล [2]
แบบอักษร

 

เงียบกริบ นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังไม่หันมามองด้วย ใบหน้าหล่อเหลายังคงมองวิวทะเลสีดำไม่ยอมหันมามองคนในโต๊ะเลย เอาล่ะเว้ย เงียบแบบนี้ใจหวิวชอบกล กลัวว่าจะเป็นคลื่นพายุใต้น้ำ โสมสุรีส่งยิ้มให้ทั้งคุณนาตาลี คุณฐานัส ก้มหน้านั่งกินอาหารในจานตัวเอง 

กิจกรรมของทางพนักงานยังดำเนินการไปเรื่อยๆ มีการแข่งกิน แข่งเต้น ประกวดสาวสวย แล้วก็มีตอบคำถามชิงเงินรางวัล ทุกคนดูสนุกสนาน แทบจะไม่มีใครหันกลับมาสนใจพายุปาบึกด้านหลัง 

“คำถามนี้มีมูลค่าหนึ่งพันบาท! ใครตอบได้รีบวิ่งมาเคาะกระดิ่งแล้วรับไมค์ไปตอบเลย…” 

พิธีกรจำเป็นเกริ่นขึ้นมาพนักงานต่างหันไปมองไม่เว้นแม้แต่รณภพและทุกคนบนโต๊ะ ปากพิธีกรเม้มๆ คลายๆ ก่อนจะเริ่มเข้าสู่คำถาม 

“เนื่องจากสปอนเซอร์เงินรางวัลคือคุณแขไข ดังนั้นคำถามก็จะต้องเกี่ยวข้องกับท่าน ไหน ใครในที่นี้รู้ว่าคุณแขเกิดวันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ปีอะไร ใครตอบได้รับเงินรางวัลไปทันทีหนึ่งพันบาท!” 

“ว้าย! พี่รู้ค่าา!!” น้องๆ พนักงานยังไม่ทันกดโทรศัพท์เสิร์จหาข้อมูลเลยพี่ใหญ่อย่างโสมสุรีรีบทิ้งช้อนทิ้งจานวิ่งไปเคาะกระดิ่งทันที ทุกคนร้องโอดครวญอย่างแสนเสียดายเพราะคำถามนี้ถือว่าง่ายมาก 

“ไปกับฉัน” เสียงรณภพพูดขึ้นมาว่าอะไรก็ไม่รู้ เฟื่องลดามัวแต่สนใจลีลาการตอบคำถามหันมาอีกทีก็ถูกเขาฉวยโอกาสจับมือพาเดินออกจากโต๊ะ หล่อนงงแต่ก็ยอมลุกขึ้นเดินตามเขา ทว่ามืออีกข้างกลับถูกคุณฐานัสฉุดเอาไว้ 

รณภพหันกลับมามองแล้วสบถสั่ง “มึงปล่อย” 

“กูไม่ปล่อย ถามเจ้าตัวก่อนไหมว่าเขาอยากไปกับมึงหรือเปล่า” ยักคิ้วขึ้นลงเปลี่ยนแววตาให้อ่อนลงเมื่อมองสาวสวย “ใช่ไหมครับ” 

“มึงไม่ปล่อยใช่ไหม” เพิ่มระดับเสียงให้เข้มขึ้น ดึงแขนคนกลางให้ถอยไปหลบข้างหลัง ขยุ้มปกคอเสื้อฐานัสลากขึ้นมายืนก่อนผลักให้ชนขอบโต๊ะ น้ำต้มยำสะเทือนมาถูกนาตาลีทำให้อารมณ์เสีย 

“พี่ภพ!” เจ้าหล่อนสปริงตัวลุกขึ้นโวยวาย น้ำสกปรกเลอะชุดเดรสสีดำสุดสวยเด่นที่สุดในงานเพราะทุกคนล้วนแต่งโทนสีขาว 

“โทษพี่ชายเธอสิ!” และนั่นคือคำตอบสุดท้าย ดวงตาคู่นั้นมองจ้องนาตาลีกับฐานัสไร้ความแคร์ใดๆ ก่อนจะดึงตัวเฟื่องลดาไป 

“บ้าเอ๊ย ชุดของลีเหม็นไปหมดแล้ว!” 

นาตาลีอยากจะกรี๊ดๆ แต่ทำไม่ได้เพราะคนค่อนข้างเยอะจึงรีบดึงกระชากทิชชู่แรงๆ มาเช็ดคราบเลอะออกจากแขน พลางสะบัดสายตาเกรี้ยวโกรธมามองพี่ชาย พี่ฐากำลังยิ้มมุมปากทั้งที่เป็นฝ่ายถูกกระทำก็ไม่เข้าใจว่ายิ้มทำไม 

“ถูกผลักขนาดนี้ยังจะมีอารมณ์มายิ้มอีก ทำไมถึงไม่ตามไปต่อย” ไม่เข้าใจเอาซะเลย ไม่ถูกกันขนาดนี้น่าจะซัดกันสักหมัดสองหมัด! 

“แล้วแกคิดว่าที่มันยอมนั่งอมมะนาวในปากตั้งนานสองนาน มันทำไปเพื่ออะไรล่ะ เราสองคนต่างมีภาพลักษณ์ให้ดูแลจะมาต่อยกันต่อหน้าพนักงานได้ยังไง” ฐานัสเฉลยแล้วนั่งลงจิบไวน์อย่างสบายใจ 

“ตามสบาย พี่ฐาอยากนั่งชิลล์ต่อก็เชิญ ลีจะขึ้นห้องก่อน” 

“ไปเถอะ ไว้พรุ่งนี้เก้าโมงเจอกันห้องอาหาร” น้องสาวพยักหน้ารับจากนั้นก็สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมเดินออกจากลานปาร์ตี้กลับขึ้นห้อง ฐานัสนั่งอยู่คนเดียว รอโสมสุรีกลับมาก็ให้เงินไปแจกพนักงานเพิ่มอีกหนึ่งหมื่น 

โสมสุรีไหว้รับเงิน “ขอบคุณมากนะคะ ว่าแต่… คนอื่นหายไปไหนหมดคะ ทั้งคุณภพ น้องเฟื่อง แล้วก็คุณนาตาลี” 

“พวกเขากลับกันหมดแล้ว อีกเดี๋ยวผมก็จะกลับเหมือนกัน” ฐานัสพูดจาไพเราะมองคุณโสมสุรีด้วยสายตาอ่อนโยนและใจดี 

 

 

 

 

 

สั้นหน่อยนะคะ วันนี้มาสองรอบเช้ากับดึกค่ะ ^//^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น