facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ติดกับคนขี้อ่อย

ชื่อตอน : ติดกับคนขี้อ่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ติดกับคนขี้อ่อย
แบบอักษร

ผ่านไป 1 อาทิตย์

เธอกลับไปกรุงเทพฯครบ 1 อาทิตย์แล้ว พอเธอไม่อยู่ผมก็รู้สึกแปลกๆ กระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก จะติดต่อไปหาก็ไม่มีทั้งเบอร์ทั้งไลน์ แล้วก็ไม่กล้าไปขอพี่กฤษด้วย

“สิน เดินไปเดินมาอยู่ได้ แม่มึนหัวไปหมดแล้วนะ”

“ผมขอโทษครับ ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”

“คิดอะไร...?แม่เห็นเป็นแบบนี้มากลายวันแล้วนะ ตั้งแต่หนูมนกลับกรุงไทพฯไป”

“แม่ดูออกขนาดนั้นเลยหรอครับ...?”

ผมตกใจที่ผมแสดงออกชัดขนาดที่แม่ต้องพูดเลยหรอ

“ชอบหนูมนหรอ...?”

“เปล่าครับ...”

“อย่ามาโกหกแม่ ชอบก็บอกว่าชอบ”

“ผม...”

ผมนั่งลงนิ่งๆแล้วมองหน้าแม่อย่างคิดๆ

“แล้วแม่ของสายใจละ...สินยังติดต่อกับเธออยู่ไหม แม่อยากจะถามมาตั้งนานแล้ว...?”

“คือว่า...”

“แม่ไม่เคยถามสินเรื่องนี้เลย เพราะคิดว่าถ้าสินจะเล่าสินคงเล่าเอง...แต่แม่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งสายใจโตขึ้นเขาก็ต้องถามถึงแม่เขา”

“ผมขอโทษครับ ที่ผมไม่เคยพูดเรื่องแม่ของสายใจให้แม่ฟังเลย...”

“สินยังไม่เลิกกับเธอใช่ไหม...?”

“ที่จริงแล้วผมกับแม่ของสายใจเราไม่ได้เป็นอะไรกันครับ ผมเผลอไปมีอะไรกับเธอจนเธอท้อง แล้วพอเธอคลอดลูกเธอก็หายตัวไป...”

“แล้วที่สินพาสายใจไปกรุงเทพฯ แล้วบอกแม่ว่าพาลูกไปหาแม่เขา สินโกหกแม่หรอ...?”

“ครับ...จริงๆแล้วผมพาสายใจไปหาหมอ เอ่อ....สายใจคลอดก่อนกำหนดแล้วก็มีโรคประจำตัวเป็น...โรคลิ้นหัวใจตีบครับ...”

“อะไรนะ...?”

“ผมก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองครับ ผมไม่อยากให้แม่กังวลเรื่องหลาน แล้วก็ไม่อยากให้แม่เครียดด้วย...”

“ผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นคนยังไงกัน ถึงได้ทิ้งลูกตัวเองทั้งที่ยังป่วยไปแบบนี้...”

“อย่าโทษเธอเลยครับ ความผิดทุกอย่างเป็นเพราะผมเองที่ไม่รู้จักป้องกัน เธอถึงตั้งท้องโดยไม่ตั้งใจ...”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วสินไปยุ่งกับเธอได้ยังไง...?”

“อย่าไปพูดถึงเธอเลยครับ ผมไม่ได้ติดต่อเธอแล้วตั้งแต่ที่เธอทิ้งลูกผมไป...”

ผมนิ่งไปเมื่อนึกถึงอ้อม ผมจะบอกแม่ได้ยังไงว่าแม่ของสายใจคืออ้อมภรรยาของไอ้ณะเพื่อนสนิทผม

“โถ...หลานย่า...ย่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด หนูจะต้องเข้มแข็งแล้วก็โตมาเป็นเด็กที่แข็งแรงนะลูก...”

แม่ผมก้มหน้าไปมองสายใจที่นอนหลับอยู่ในเปลอย่างดูน่าเอ็นดู

“แล้วเรื่องหนูมนละ สินจะทำยังไง...?”

“อะไรครับ...?”

“หนูมนเขาบอกชอบสิน แต่หนูมนเข้าใจว่าสินยังไม่เลิกกับเมีย สินจะบอกความจริงกับหนูมนไหม...?”

“ผม...”

“แม่ชอบหนูมนนะ แม่รู้สึกถูกชะตากับหนูมนอย่างบอกไม่ถูก...”

ผมมองหน้าแม่แล้วก็คิดตามที่แม่พูด

“หน้าตาของหนูมนเหมือนเพื่อนสินคนหนึ่งชื่ออะไรนะ ที่เขาเคยมาไร่ของเรา...?”

ผมมองหน้าแม่แล้วก็คิดตาม

“แม่นึกออกแล้ว ณะไง...ณพลที่เป็นเพื่อนสนิทของสิน หน้าหนูมนเหมือนณะเพื่อนของสินเลย...”

“...”

“ทำไมณะไม่เห็นมาเยี่ยมสินที่ไร่เลย แม่ก็เห็นว่าสนิทกันมาตั้งแต่เรียน ...?”

“เอ่อ...ผมก็ไม่ทราบครับ ผมไม่ได้ติดต่อไอ้ณะนานแล้ว...”

“เอาไว้ลงไปกรุงเทพฯ ชวนณะขึ้นมาเชียงใหม่มาทานข้าวที่ไร่เราอีกสิ ป่านนี้เมียคงคลอดลูกโตไปหลายคนแล้วมั้ง...”

“ครับ...ผมจะลองชวนดู”

 

....

2 อาทิตย์ ผ่านไป

กรุงเทพฯ

ผมลงมากรุงเทพฯเพื่อพาสายใจลงมาหาหมอ แต่รอบนี้แม่ผมขอติดมาด้วย เพราะอยากถามรายละเอียดของอาการหลานด้วยความเป็นห่วง ผมเดินออกมาหน้าโรงบาลแล้วก็หันไปเห็นใครคนหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาทักทาย

“สวัสดีค่ะคุณน้า...”

“อ้าว...หนูมน”

ผมเห็นเธอแล้วก็รู้สึกอึ้งๆไปเหมือนกัน แล้วใจผมก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

“น้าดีใจนะที่หนูมนมา...”

“คุณน้าลงมากรุงเทพฯทั้งที แถมยังอุตส่าห์โทรชวนมนมาทานข้าวอีก มนไม่พลาดแน่นนอนค่ะ...”

“ขอบคุณนะ ที่มาทานข้าวเป็นเพื่อนน้า...”

“แล้วน้องสายใจเป็นยังไงบ้างค่ะ...?”

“เอ่อ...ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ ก็แค่มาหาหมอปกติแบบนี้อยู่แล้ว...”

ผมรีบชิงตอบก่อนเพราะไม่อยากให้เธอมารับรู้เรื่องอะไรมากมายในครอบครัวผม

“คุณน้าไปทานข้าวกันเลยไหมคะ...?”

เธอไม่คุยกับผมแต่หันไปคุยกับแม่ผมแทนจนผมหงุดหงิด

“เอ่อ...ไปกันเลยก็ได้จ่ะ..น้าก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”

“มนขอติดรถไปด้วยนะคะ พอดีมนไม่มีรถนะคะ...”

“ได้จ่ะ...”

เธอนั่งรถมาด้วยกันกับพวกเรา แม่ผมให้เธอนั่งหน้าคู่กับผม แต่เธอก็ไม่คุยกับผมสักคำแต่เลือกที่จะหันหน้าไปคุยกับแม่ผมแทน

“เลี้ยวซ้าย หรือ เลี้ยวขวา...?” ผมถามเธอ

“ขวาค่ะ...”

“แล้วตรงไปอีกไกลไหม...?”

“Goolgle Maps ก็มีดูเองสิคะ...”

“ก็ไม่อยากดู มันดูแล้วงงๆก็เลยถาม...”

“ตรงไปอีก 1 โล ร้านอยู่ทางซ้ายค่ะ...”

เธอตอบผมแค่นั้นแล้วก็นั่งหันหน้าไปนอกหน้าต่างหนีผม

ตลอดเวลาที่นั่งทานข้าวด้วยกันบนโต๊ะ เธอก็เอาแต่คุยกับแม่ผมแล้วก็เล่นกับสายใจ เหมือนบนโต๊ะนี้ไม่มีผมอยู่ด้วย จนถึงเวลากลับโรงแรม

“นี่โรงแรมของคุณน้าหรอคะ...?”

“ใช่จ่ะ..”

“งั้นเดี๋ยวมนนั่งแท็กซี่กลับบ้านไปต่อเองค่ะ...”

เธอลงจากรถแต่ผมเดินมาดักหน้าเธอไว้

“ผมไปส่งคุณเอง...แม่พาหลานขึ้นไปบนห้องก่อนนะครับ ผมขอไปส่งคุณมนก่อน...”

“ไม่เป็นไรค่ะ มนกลับ...”

“ผมจะไปส่งคุณเอง ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ...”

 

....

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น