Jalando

เขียนเรื่องนี้มาเพราะชอบครับ 😆 อีกประการอยากลองดูด้วยครับว่า ถ้าเขียนจริงแล้วจะมีใครอ่านมั้ย ถ้าไงถูกใจรบกวนไลท์ 👍 หรือเมนท์ติชมกันได้ ขอบคุณครับผม 🙏 อ้อๆๆ อีกอย่างใครที่มีผงเข้าตา บางตอนในนิยายเรื่องนี้ ⚠ อาจทำให้ฝุ่นผงในดวงตาของท่านหลุดออกมาก็เป็นได้ 🐵

บทที่ 88 ทุกชีวิตล้วนมีค่า

ชื่อตอน : บทที่ 88 ทุกชีวิตล้วนมีค่า

คำค้น : เด็กหนุ่มมาดเซอร์ หญิงสาวสวย ปีศาจร้าย ความเสียสละ จิตใจที่ดีงาม

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 57

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 88 ทุกชีวิตล้วนมีค่า
แบบอักษร

คุยก่อนอ่าน 

ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยครับ ว่าทำไมผมถึงเศร้าใจกับตอนนี้มากนัก เป็นตอนที่ผมรู้สึกอินกับมันเป็นอย่างยิ่ง เพราะหลังจากผมเขียนจบ ผมถึงกลับน้ำตาคลอเลยทีเดียว ใครจะว่าผมบิ๊ว เพ้อเจ้อหรืออะไร ผมก็ไม่ว่าหรอกครับ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิดหรือพูดอะไรก็ได้ ตราบเท่าที่เขายังไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ในโลกนี้ก็คงมีแต่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรู้ว่าความเศร้าที่มันถาโถมออกมา เป็นสิ่งที่ผมสรรค์สร้างหรือมันเป็นความจริงที่มาจากใจ 

 

บทที่ 88 ทุกชีวิตล้วนมีค่า 

 

 

โอมยอมรับอย่างไม่อายว่า…..แรกเริ่มที่เห็นจิตหราหงายหลังตกลงไป หัวใจของเขาแทบแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ จนเขานึกอยากจะทรุดลงไปนอนกองอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อยังมีความหวังหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เขาก็ต้องกัดฟันข่มความปวดร้าวภายใน เพื่อไปดูให้สิ้นสงสัยในบัดดล และเมื่อเด็กหนุ่มมาถึงจุดที่จิตหราตกลงไป เขาก็ถึงกลับร้องดังขึ้นมาในทันที  

 

“ พี่จิตหรา….นี่พี่ ” 

         

 

สิ่งแรกที่เด็กหนุ่มมาดเซอร์เห็นก็คือ…..ร่างเพรียวบางของจิตหราที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ เพราะในจังหวะที่จิตหรากำลังลอยละลิ่วลงไปนั้น เธอได้อาศัยสัญชาตญาณว่องไวแบบนักกีฬา คว้าจับขอบปูนกั้นเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด เลยเป็นเหตุให้เธอยังไม่ร่วงหล่นลงไปเป็นเศษเนื้อที่พื้นเบื้องล่าง  

 

“ อ้า….เกือบไปแล้ว ” โอมมีสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้น แต่เมื่อมองไปยังใบหน้าขมวดนิ่วที่แดงซ่านของหญิงสาว มันเป็นสัญญาณที่ทำให้โอมรู้ว่า…..จิตหรากำลังจะหมดแรง และเมื่อสาวสวยถึงขีดจำกัดของตนเอง สองมือเรียวงามที่เกาะขอบปูนก็หลุดออกในทันที 

 

“ กรี๊ด…..” 

        

 

จิตหรากรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจกลัว เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น มันสามารถปลิดชีวิตหญิงสาวในทันทีที่เธอตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะร่วงหล่นลงไปจริงๆ โอมก็ถลาเข้าไปคว้าแขนของหญิงสาวได้ทันท่วงที  

 

“ อึ้ก….” 

          

 

โอมสะอึกออกมา เพราะทันทีที่เขาคว้าแขนของหญิงสาวเอาไว้ได้ เขาก็รับรู้ได้ถึงมวลน้ำหนักมหาศาลที่มาจากเรือนกายของหญิงสาวอย่างรุนแรง ถึงกระนั้นเขาก็ยังกัดฟันทนต่อไป เพราะถ้าเขาปล่อยให้หญิงสาวหลุดมือไป มันย่อมหมายถึงหนึ่งชีวิตที่ต้องหลุดลอย   

 

“ กร็อด…..ไม่ยอม ยังไงเราก็ไม่ยอมแน่ๆ ” เด็กหนุ่มมาดเซอร์กัดฟันกรอดใหญ่ พร้อมออกแรงดึงให้มากยิ่งขึ้น เพื่อหวังจะฉุดรั้งหญิงสาวให้หลุดพ้นจากสภาวะที่เฉียดตาย แต่ธรรมชาติมิได้สร้างให้เด็กหนุ่มมาดเซอร์มีพลังกายที่มากมายปานนั้น ประกอบกับเขาใช้ได้แต่มือซ้ายเพียงข้างเดียว เขาจึงไม่อาจดึงร่างเพรียวบางของหญิงสาวขึ้นมาได้ตามประสงค์  

 

“ อะ…โอม….พะ…พี่กลัว อย่าปล่อยมือนะ ” จิตหรากล่าวเสียงสั่น สองมือเกาะกุมแขนบางของเด็กหนุ่มแน่น ด้วยสิ่งที่เธอเกาะกุมอยู่ในขณะนี้ เป็นเพียงที่พึ่งเดียวที่ทำให้เธอรอดชีวิต 

         

 

แม้สีหน้าของโอมจะดูบิดเบี้ยวเหยเก เพราะฝืนใช้กำลังที่เกินขีดจำกัดของตัวเอง แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงที่ตื่นกลัวของหญิงสาว เขาก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มฝืนๆ พร้อมกล่าวต่อจิตหราอย่างแผ่วเบา  

 

“ ไม่ต้องกลัวครับ ผมเคยปล่อยให้คนตายมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยให้พี่ตายอย่างแน่นอน ” 

 

“ อื้อ….” จิตหราพยักหน้ารับคำรัวเร็ว แน่นอนว่ากำลังใจที่เพิ่งได้รับมา ไม่ได้ช่วยทำให้จิตหรารู้สึกดีขึ้นมาเลย เพราะเธอยังคงห้อยกายอยู่กลางอากาศที่ว่างเปล่า อันเป็นสภาวะที่หมิ่นเหม่ต่อความตายเป็นที่สุด 

          

 

ขณะที่โอมกำลังปลุกปลอบจิตหราอยู่นั้นเอง สายตาของหญิงสาวก็พลันพบกับเงาดำขนาดใหญ่ที่ลอยตัวอยู่ที่ด้านหลังของเด็กหนุ่ม ดวงตาแดงฉานของปีศาจร้ายจับจ้องมายังมนุษย์ทั้งสองด้วยประกายอาฆาตแค้นที่แรงกล้า  

 

“ อะ….โอม นะ…นั่น ” จิตหราร้องบอกเด็กหนุ่มมาดเซอร์ ด้วยเสียงที่สั่นเทา 

          

 

แม้ไม่ต้องหันไปมอง โอมก็รู้อยู่แล้วว่าอะไรกำลังหยัดยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขา สังเกตได้จากใบหน้าที่ตื่นกลัวของหญิงสาวและไอเย็นยะเยือกที่เขารับรู้ได้จากแผ่นหลัง   

           

 

เด็กหนุ่มอยากหันกลับไปฉะกับปีศาจร้ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ไม่อาจหันกลับไปประจันหน้ากับมันได้ เนื่องจากเขายังติดภารกิจยื้อชีวิตของจิตหราอยู่ และในอึดใจต่อมา เด็กหนุ่มก็ตะโกนดัง เพื่อเค้นพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในกาย  

 

“ ฮึ่ม…..อ้าก……” 

         

 

แต่ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะพยายามขนาดไหน เขาก็ไม่มีแรงมากพอที่จะดึงหญิงสาวขึ้นมาได้อยู่ดี และในจังหวะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการดึงหญิงสาวอยู่นั้นเอง เงาดำปีศาจที่หยัดยืนเบื้องหลังก็พูดขึ้นมาว่า…..  

 

“ เหอ เหอ เหอ ไอ้หนู มึงอย่าทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ไปเลย ยังไงซะนังจิตหรา มันก็ต้องตายอยู่ดี แล้วมึงจะยอมตายไปพร้อมกับมันทำไมกัน เอาอย่างงี้กูสัญญาว่ากูจะปล่อยมึงไป ขอเพียงมึงปล่อยมือจากนังแพศยาคนนั้น ” 

          

 

สิ้นคำของปีศาจร้าย โอมสะดุดกึกอย่างฉับพลัน สีหน้าและแววตาของเด็กหนุ่มเหมือนจะได้คิดในสิ่งที่ปีศาจร้ายพูด มันทำให้จิตหราขวัญลอยขึ้นมาในทันที เพราะถ้าโอมปล่อยมือของเธอในตอนนี้ เธอก็ย่อมไม่พ้นจากความตายอย่างแน่นอน  

           

 

เหมือนว่าปีศาจร้ายจะมองเห็นความลังเลที่ซ่อนอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ มันจึงทำการหว่านล้อมเด็กหนุ่มต่อไป  

 

“ ตามปกติ มนุษย์ทุกผู้ทุกคนล้วนแล้วแต่หวาดกลัวต่อความตาย มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่ทุกคนจะรู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี สำหรับมึงนั้น นังแพศยาคนนี้ มันก็แค่คนแปลกหน้าที่มึงเพิ่งรู้จักได้ไม่กี่วันเท่านั้น แล้วมึงจะยอมเสียสละชีวิตตัวเอง มาตายพร้อมกับมันทำไม ปล่อยมือเถอะ หน้าที่ของกูมีเพียงตามล่าล้างผลาญชีวิตนังจิตหราเท่านั้น ” 

         

 

สีหน้าของเด็กหนุ่มดูคลายความตึงเครียด มือที่เกาะกุมจิตหราก็อ่อนกำลังลง ดวงตากลมโตจับจ้องมายังสีหน้าที่ดูตื่นตระหนกของหญิงสาวอยู่ไม่วาย มันเป็นท่าทางที่คล้ายกับว่าเด็กหนุ่มกำลังตัดสินใจปล่อยมืออย่างไม่มีผิดเพี้ยน   

 

“ หึ หึ หึ ต้องอย่างนั้นซิ เอาตัวเองให้รอดซะก่อน เจ้ามนุษย์ ” ปีศาจร้ายหัวเราะเบาๆ ด้วยความพึงพอใจที่เห็นเด็กหนุ่มมาดเซอร์เริ่มคล้อยตามในสิ่งที่มันเสนอ แต่ยังไม่ทันที่มันจะพูดต่อ เด็กหนุ่มมาดเซอร์ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมา 

 

“ แม้ราคาของแต่ละชีวิตจะไม่เท่ากัน แต่ทุกชีวิตล้วนมีค่าที่เท่าเทียม ดังนั้นต่อให้ตัวชั้นจะต้องตาย ชั้นก็จะต้องช่วยทุกชีวิตที่อยู่ตรงหน้าให้ได้ ” 

         

 

น้ำคำเด็ดขาดถูกปลดปล่อยออกมาจากน้ำเสียงที่ห้าวหาญ พร้อมกับความเด็ดเดี่ยวที่ปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม มันเป็นสิ่งที่ทำให้จิตหรารู้สึกซาบซึ้งใจจนถึงกลับเผลออุทานออกมาเบาๆ โดยที่ไม่รู้ตัว  

 

“ โอม…..นี่เธอ ” 

        

 

ทุกสรรพสิ่งในที่นั้นถึงกลับนิ่งเงียบอย่างฉับพลัน ปีศาจร้ายรู้สึกโกรธและเสียหน้าเป็นที่สุดที่ไม่อาจเกลี้ยกล่อมเด็กหนุ่มให้ทำตามประสงค์ของมันได้ มันจึงตวาดกลับด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด  

 

“ ดีมาก ในเมื่อมึงเป็นคนดีนัก มึงก็ตายไปพร้อมกับมันซะเลย ” 

          

 

สิ้นคำของปีศาจร้าย มันก็ใช้ฝ่ามือแทงเข้าใส่ที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ด้วยความแหลมคมของฝ่ามือ ทำให้โลหิตสีแดงฉานกระฉูดออกจากแผลฉกรรจ์ที่กลางหลังในทันที  

 

“ ฉึก ” 

 

“ อั้ก….” 

          

 

ความรู้สึกของโอม ในยามที่โดนฝ่ามือคมทิ่มแทงก็คือ…..ความเจ็บปวดรวดร้าวและร้อนผ่าวราวกับถูกฉีกเนื้อและเอาเกลือทา แต่ด้วยจิตใจนักสู้ที่มีอยู่ในตัวอย่างเต็มเปี่ยม จึงทำให้เขากำมือของจิตหราแน่นยิ่งขึ้น ก็เลยเป็นเหตุให้เขาต้องโดนทิ่มแทงในแผลที่สอง  

 

“ ฉึก ” 

            

 

เลือดแดงสดไหลกระฉูดออกจากบาดแผลอีกครั้ง ความคมของฝ่ามือปีศาจร้ายดูไม่ต่างจากขวดปากฉลามเลยซักนิด แน่นอนว่าโอมก็ยังไม่ปล่อยมือจิตหราอยู่ดุจเดิม มิหนำซ้ำเขายังฝืนยิ้มให้หญิงสาว พร้อมกล่าวปลอบ  

 

“ ไม่เป็นไรครับ พี่จิตหรา พี่ต้องไม่เป็นไรแน่ๆ ผมจะไม่ปล่อยมือพี่เด็ดขาด ผมสัญญา ” 

 

“ โอม….นี่เธอ ” 

          

 

จิตหราอุทานออกมาเบาๆ ถึงนาทีนี้ เธอไม่ได้กลัวตายอีกต่อไปแล้ว เพราะมันมีความสงสารและเห็นใจแทรกเข้ามาแทนที่ เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้าจะยอมเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเธอแบบนี้ มันทำให้เธอตื้นตันจนเกิดหยาดน้ำใสปริ่มอยู่ที่ขอบดวงตา  

           

 

แต่ปีศาจร้ายที่เต็มไปด้วยความดำมืดกลับไม่นึกซึ้งต่อน้ำใจที่เหลือล้นของเด็กหนุ่ม มันยังคงจ้วงแทงอีกสามแผลติดๆ พร้อมคำรามอย่างดุดัน  

 

“ ไอ้เด็กเปรต มึงมันงี่เง่าที่สุด ในเมื่อมึงอยากตายพร้อมมันนัก กูก็จะสงเคราะห์ให้ รับไปซะ นี่ นี่ นี่ ” 

 

“ ฉึก ฉึก ฉึก…” 

         

 

เลือดแดงฉานพุ่งทะลักออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว จนมันเริ่มไหลโชกโทรมกายบางๆของเด็กหนุ่ม พร้อมกันนั้น ลิ่มเลือดก้อนโตก็กระอักออกมาจากปากของเด็กหนุ่ม บ่งบอกถึงอาการบอบช้ำภายในอย่างรุนแรง  

          

 

เลือดบางส่วนเริ่มกระเซ็นมาโดนใบหน้างามของหญิงสาว มันทำให้เธอรู้สึกสุดทนกับเหตุสลดที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า เด็กหนุ่มผู้แสนดีกำลังจะตาย และเธอก็รู้ว่าเขาจะยอมตายแน่ๆ ดังนั้นเธอจึงตะโกนกลับไป พร้อมน้ำตาที่ไหลพรากจากดวงตางาม  

 

“ ปล่อยพี่ไปเถอะ โอม เธออย่ามาตายพร้อมพี่เลย เธอทำได้ดีที่สุดแล้ว ปล่อยไปซะ ” 

 

“ ใช่แล้ว นังจิตหรามันยอมแพ้แล้ว มึงก็ยอมแพ้มั่งซิ มึงจะตายแบบโง่ๆไปทำไม ” ปีศาจร้ายได้ที มันจึงยุส่งขึ้นมาบ้าง 

           

 

โอมยืนคอตกอยู่หลายอึดใจ เขาพยายามรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เพื่อเงยหน้าขึ้นมามองจิตหรา และการมองครั้งนี้อาจเป็นการมองครั้งสุดท้ายของเขาก็เป็นได้ 

 

 

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalandoนักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ 

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น