ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 47 นับเลขภาษาวัยรุ่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 นับเลขภาษาวัยรุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 08:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 นับเลขภาษาวัยรุ่น
แบบอักษร

"เฮ!! สมแล้วที่เป็นน้องชายของประกายแสงทมิฬเชื้อไม่ทิ้งแถวเลย"

 

 

 

"ใช่ จากนี้คงเป็นจูนินตั้งแต่อายุสี่ห้าขวบเร็วมาก"

 

 

 

"สักวันชิซุยต้องกลายเป็นคนช่วยเหลือหมู่บ้านยามประสบปัญหาแน่ๆ"

 

 

 

เสียงพูดคุยและชื่นชมจากปากของชาวบ้านดั่งสนั่นไปทั่วโคลอสเซียมทำให้ชิซุยน้อยที่ถูกชมรอบด้านถึงกับหน้าแดงเล็กน้อย แต่พอนึกถึงสิ่งหนึ่งเจ้าตัวก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

'ยังไม่เพียงพอถ้าเมื่อครู่เราไม่ได้ยืมพลังของยาตะป่านนี้คนที่แพ้น่าจะเป็นเรา ต้องรอท่านพี่กลับมาน่าจะช่วยเราไขข้อข้องใจสิ่งนั้นได้'

 

 

 

"จากนี้ฉันจะขอประกาศรายชื่อและแต่งตั้งผู้ที่จะเป็นจูนินอย่างเป็นทางการ คนแรกอุจิวะ ชิซุย คนที่สองโฮชิงากิ คิซาเมะ คนที่สาม อุจิวะ ทาคามิ... ผู้ที่ถูกประกาศชื่อจงมารายงานตัว"

 

 

 

ฮิรุเซ็นยืนกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ชาวบ้านทั้งหลายต่างรู้สึกเทิดทูนชายแก่คนนี้แบบสมยอมพร้อมใจ และยึดมั่นว่าพวกตนจะเคารพรุ่นที่สามตราบเท่าชีวิตจะหาไม่ มีเพียงคนจากหมู่บ้านคิริงาคุเระเท่านั้นที่รู้สึกเจ็บใจ

 

 

 

'หึอีกเดี๋ยวพวกแกได้สนุกกันแน่'

 

 

 

ชายร่างเล็กผมสีบรอยในชุดคลุมขาวแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม สายตากวาดมองไปทั่วหมู่บ้านโคโนฮะก็รู้สึกอิจฉาริษยา เขายืนขึ้นโดยไม่สนสายตาโดยรอบและยกมือขวาขึ้น

 

 

 

ฟึบๆๆ

 

 

 

เสียงการเคลื่อนไหวมากกว่าร้อยชีวิตเข้าโอบล้อมชาวบ้าน กว่าพวกชาวบ้านจะรู้ตัวก็ถูกนินจาจากคิริงารุเระจับเป็นตัวประกันอย่างรวดเร็วแม้แต่นินจาระดับคาเงะอย่างซาคุโมะยังตั้งตัวไม่ทัน

 

 

 

"ท่านยาตาราชิ คางุระ ท่านกำลังทำสิ่งใด!!!"

 

 

 

"ฮ่าๆ การป้องกันหละหลวมจริงนะฮิรุเซ็น ถามว่าฉันจะทำอะไรงั้นหรอคำตอบนั้นง่ายมาก ทำลายโคโนฮะยังไงละ!"

 

 

 

ฟุ้มมม!

 

 

 

อาภรณ์สีแดงฉานจำนวนสามหางเข้าปกคลุมยางุระ ร่างกายเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นผิวสีดำแดงและส่งมือที่ขยายตัวจนกลายเป็นมือปีศาจยักษ์คิดจะตบทำลายโคลอสเซียมเพื่อสร้างความวุ่นวาย

 

 

 

หมับ!

 

 

 

เปรี้ยงงงงงงง!!

 

 

 

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวในขณะที่ทุกคนหลับตาพร้อมที่จะตาย ไม่พวกเขายังไม่ตาย ทว่าโคลอสเซียนยังคงอยู่ในสภาพเดิมแม้จะมีรอยแตกระแหงอยู่บ้าง แต่ผลกระสบทุกอย่างกลับถูกหยุดด้วยดาบโชคุโตะของชายหนุ่มผมดำมัดหางม้ายาวเพียงเล่มเดียวเท่านั้น

 

 

 

"พึ่งกลับมาถึงยังไม่ได้พักผ่อนเลยแท้ๆ ให้ตายสิหางานให้ตั้งแต่หัววันเลยนะ ว่าแต่มิซึคาเงะรุ่นที่สี่เป็นเด็กน้อยแบบนี้"

 

 

 

"ห๊าา แกหยามกันเกินไปแล้ว ตายซะ!!"

 

 

 

ยางุระจู่ๆก็อ้าปากจักระความแค้นและพลังธรรมชาติโดยรอบเริ่มก่อนตัวเป็นบอลสีดำขนาดเท่าลูกบาส ก่อนเจ้าตัวจะอ้าปากกว้างกลืนลูกบอลพลังงานหรือบอลสัตว์หางเข้าไปในปาก

 

 

 

ชายหนุ่มที่ถือดาบขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเรียกกุนไบออกมาจากม้วนคัมภีร์และกระโดดทิ้งระยะห่างจากยางุระไปถึงสิบเมตรลงไปที่สนามประลอง ยางุุระไม่รีรออ้าปากส่งกระสุนสัตว์หางมากกว่าสิบนัดไปยังชายหนุ่มผมยาว

 

 

 

ฟิ้วๆๆๆๆ

 

 

 

ตู้มมมมๆๆๆๆๆ

 

 

 

กระสุนสัตว์หางเป็นเรียวพลังงานสีส้มสุกสะกาวพุ่งมาที่ชายหนุ่มด้วยความเร็วเสียง แทนที่เจ้าตัวจะหลบ เขากลับทำสิ่งที่ใครก็ไม่คาดคิดนั่นก็คือใช้กุนไบในมือต้านรับมัน

 

 

 

พลังงานของกระสุนสัตว์หาถูกกุนไบดูดซับไปอย่างสมบูรณ์ในขณะปะทะกับกุนไบ แต่พื้นที่ชายหนุ่มผมยาวหรือคาซึยะเหยียบกลับเกิดรอยแตกคล้ายใยแมงมุมขนาดใหญ่

 

 

 

แสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วก่อนทุกอย่างจะเงียบสะงัด ยางุระเบิกตากว้าง ไม่สิต้องบอกว่าทุกคนในโคลอสเซียนเลยต่างหาก การโจมตีของสัตว์ถูกดูดซับไปทั้งหมดและยังดูง่ายดายอีกด้วย

 

 

 

"ปะ เป็นไปไม่ได้!!"

 

 

 

ฟึบ!

 

 

 

"หึ ในโลกนี้ทุกสิ่งเป็นไปได้เสมอ"

 

 

 

วิช ปั้งงงงง!!

 

 

 

คาซึยะโผล่มาอยู่ที่ด้านหลังของยางุระในชั่วพริบตาเดียว กล่าวเยาะเย้ยถากถางก่อนจะใช้ดาบในมือซ้ายฟันร่างกรึ่งโยนใส่ยางุระ จนเจ้าตัวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าไร้ทางต้าน เขาเริ่มฉีกปากยิ้มและสะบัดกุนไบในมือขวาอย่างไร้เรื่องราวไปยังท้องฟ้าที่มียางุระอยู่

 

 

 

"บังเอิญฉันไม่ค่อยชอบติดหนี้ใคร ดังนั้นเอาเจ้านี่คืนไปด้วย Uchihagaeshi(การสะท้อนของอุจิวะ)"

 

 

 

วับ ฟูมมมมมมมมม!!

 

 

 

ทันทีที่กล่าวจบกุนไบในมือขวาก็เรืองแสงสีขาวสว่างเจิดจ้า ลำแสงทำลายล้างสีส้มขนาดใหญ่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าไปยังจุดที่ยางุยะกำลังลอยตกลงมา 

 

 

 

และทุกอย่างเริ่มกลับคืนสู่ความสงบพร้อมกับเมฆที่เกิดรูโหว่ขนาดใหญ่ ร่างของยางุระที่ถูกสะท้อนพลังของตนเองกลับคืนสู่ร่างมนษย์แบบเปลือยเปล่าโชว์ช้างน้อย แถมยังไหม้เกรียมได้ที่หมดสติลงสู่พื้นสนามประลองทุกคนเงียบเป็นเป่าสากและจ้องมองไปที่ชายหนุ่มผมยาวแบบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

 

 

 

"เห็นไหมว่านายน่ะอ่อนแอ เอาละนินจาคิริงาคุเระเอ๋ยฉันจะให้เวลาตัดสินใจว่าจะยอมกลับไปโดยดีหรือจะยอมกลับไปทั้งน้ำตา"

 

 

 

พูดจบก็ใช้เท้าเหยียบขยี้ศีรษะของยางุระในชุดวันเกิดและควงกุนใบในมือไปมา ที่ริมฝีปากมีรอยยิ้มแสนอ่อนโยนมอบให้นินจาคิริงาคุเระที่ใช้ชาวบ้านของเขาเป็นตัวประกัน

 

 

 

"จะนับหนึ่งถึงยี่สิบนะ หนึ่ง ... สาม... เจ็ด..."

 

 

 

'เจ้าบ้านี่มันตกเลขหรือปล่าววะ!!!'

 

 

 

'มันนับเลขภาษาต่างด้าวหรอ ?'

 

 

 

นินจาคิริรู้สึกจะบ้าตายเพราะการนับเลขที่โครตจะวัยรุ่น หนึ่งไป สาม สามไปเจ็ด มันไปเรียนนับเลขแบบนี้มาจากที่ไหน ? หรือนินจาโคโนฮะเป็นแบบนี้กันทุกคน ? นินจาคิริพากันมองไปที่คนในหมู่บ้านโคโนฮะก็ต้องตื่นตะลึงเพราะแม้แต่คนในหมู่บ้านก็คิดไม่ต่างจากพวกเขาเลยสักนิด

 

 

 

"สิบห้า... สิบเก้า สิบเก้านิด สิบเก้าหน่อย...เร็วๆ จะยี่สิบแล้วนะ ถ้าช้านับยี่สิบก่อนไม่รอแล้วนะ สิบเก้าน้อย... เอ้าเร็วว่ายังไง สิบเก้าน้อยนิด...สิบเก้าน้อยหน่อ..."

 

 

 

 

"""""ยอมแล้วจ้า!!"""""

 

 

 

เคร้งงๆๆๆ

 

 

 

นินจาคิริงาคุเระต่างพากันโยนอาวุธในมือทิ้ง แม้ปากจะอยากถามว่าใครเป็นผู้สอนนับเลขให้กับชายคนนี้ก็เถอะ แต่ถ้าถามไปชายคนนี้จะเริ่มสังหารพวกเขาไหม ไม่ดีอย่าถามเลยน่าจะดีกว่าปล่อยให้การนับเลขแบบโครตจะวัยรุ่นคงอยู่ตลอดไปน่าจะดีที่สุด

 

 

 

"เฮ้อดีรีบไสหัวกลับไปให้ไวเลย และคราวหน้าอย่าคิดมาแหยมกับโคโนฮะอีก เฮ้ยเดี๋ยวๆๆไอ้หน้าฉลามกลับมานี่ กลับมาเอาเจ้าหนอนน้อยตัวปัญหานี่กลับไปด้วย"

 

 

 

คิซาเมะที่กำลังจะเผ่นให้ว่องรีบวิ่งกลับมานำร่างของยางุระในชุดวันเกิดกลับไปด้วย จากนั้นนินจาจากคิริงาคุเระก็จากไปอย่างหวาดกลัวและสงสัยไอ้วิธีรับเลขบ้าๆบอๆนั่น 

 

 

 

ส่วนคาซึยะเมื่อเห็นว่าเจ้าพวกนั้นจากไปก็แอบโล่งใจถ้าเขาไม่ปล่อยเจ้าหนอนน้อยไปชาวบ้านอาจจะตกอยู่ในอันตรายแทนคิดแล้วรู้สึกเซ็ง เขาหันไปมองโดยรอบเพื่อหา กลุ่มเพื่อนพี่ พ่อแม่แต่ก็ไม่พบใครนอกจากฮินาโมริที่กลายเป็นสาวนั่งอยู่กับคาสุมิวัยสี่ขวบ

 

 

 

"ขอบใจที่ช่วยปกป้องโคโนฮะไว้ว่าแต่ อะ เออคือเธอเป็นใครกัน ?"

 

 

 

คาซึยะถูกปู่รุ่นที่สามถามแบบนี้ก็ถึงกับเกาหัวนี่เขาไม่อยู่หมู่บ้านเพียงสองปีก็ถูกคนอื่นลืมหน้าลืมตาแล้วหรอ จะใจร้ายกันเกินไปแล้วนะขนาดชิซุยและคาสุมิก็ลืมเขา เขาเหล่มองไปทางฮินะก็พบว่าเธอยิ้มให้เขา นี่จึงทำให้เขาโล่งใจอย่างน้อยแฟนสาวก็ยังจำเขาได้

 

 

 

"เฮ้อใจร้ายกันจังนะ ฉันอุจิวะ คาซึยะกลับมาแล้วจ้า~!"คาซึยะหันไปกล่าวกับโฮคาเงะด้วยรอยยิ้มทะเล้น ชวนหาเท้า

 

 

 

"อะไรนะ นั่นประกายแสงทมิฬ อืมใช่จริงๆด้วย เขาโตเร็วมากจนแทบจำไม่ได้ไหนจะผมยาวนั่นอีก"

 

 

 

"แต่รู้สึกว่าท่านคาซึยะไว้ผมยาวแล้วหล่อขึ้นจมเลย"

 

 

 

"เห็นด้วย งานดีย์เกินไป!"

 

 

 

"กรี๊ดดด ท่านคาซึยะกลับมาแล้ว!!"

 

 

 

เสียงกรี๊ดกร๊าดราวของเหล่าหญิงสาวที่ตั้งตัวเป็นแฟนคลับเขามาอย่างนมนานดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน แน่นอนว่าเจ้าตัวต้องสร้างเรตติ้งเล็กน้อยโดยการโบกมือให้เหล่าสาวน้อยสาวใหญ่แบบเป็นกันเอง

 

 

 

สุดท้ายก็เลิกสนใจเขาหันมองชิซุยก่อนจะเดินไปลูบหัวของเขาอย่างอ่อนโยนแบบที่เคยทำในอดีต สำหรับเด็กอย่างชิซุยการชื่นชมมากไปเป็นสิ่งที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก แค่ลูบหัวสื่อความหมายก็เพียงพอที่จะเป็นคำชมแล้ว

 

 

 

เขาหันไปหารุ่นที่สามและพูดคุยกับเจ้าตัวผ่านทางจิตและก็ทราบว่าทำไมเขาถึงไม่พบคนอื่นๆ อยู่เลยนั่นก็เพราะทุกคนแยกย้ายไปเตรียมรับมือกับสงครามที่เริ่มปะทุขึ้นมา คงอีกไม่นานที่สงครามจะมาถึงโคโนฮะ

 

 

 

ดังนั้นฮิรุเซ็นจึงส่งกลุ่มเพื่อน และพี่ชายมินาโตะไปจัดฐานแคมป์พัก เสบียง และอาวุธไว้แต่เนิ่นๆ ส่วนพ่อและแม่ของเขาไม่ได้เข้าร่วมสงครามแต่ไปทำหน้าที่ปกป้องดินแดนแคว้นอุซึมากิเพราะเกรงว่าจะมีใครบางคนไปชุบมือเปิป

 

 

 

เมื่อพูดคุยกับปู่รุ่นสามเสร็จคาซึยะก็พาชิซุยจากไป แน่นอนว่าฮินาโมริก็พาคาสุมิตามเขากลับมาที่บ้านด้วย พอถึงบ้านคาสุมิก็วิ่งเข้ามากอดเขาด้วยน้ำตา

 

 

 

"หนูคิดถึงท่านพี่ที่สุดเลย"

 

 

 

"พี่ก็คิดถึงคาสุมิเช่นกัน เธอก็ด้วยนะชิซุย ส่วนฮินะฉันกลับมาแล้ว!"

 

 

 

"ยินดีต้อนรับกลับคาซึคุง"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น