คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7: แค่อยากดูแล [1]

ชื่อตอน : บทที่ 7: แค่อยากดูแล [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 08:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7: แค่อยากดูแล [1]
แบบอักษร

 

 

 “ตายแล้ว นรกจะลงหัวพี่หรือเปล่า เราไปนั่งกับคุณภพกันค่ะน้องเฟื่อง ทำไมล่ะคะ” จะเดินนำหน้าแต่น้องกลับยั้งตัวไว้โสมจึงถาม ร้อนใจ ไม่อยากปล่อยให้คุณภพนั่งกับฐานัสแล้วก็นาตาลีนานๆ 

“คือ… เฟื่องไม่อยากไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาค่ะ” 

“แต่ถ้าพี่ปล่อยคุณภพให้นั่งกับคุณฐานัสพี่ต้องถูกด่าหัวขาดแน่เลยนะคะ อีกอย่างคุณแขก็สั่งตรงมาให้พี่ช่วยดูแลน้องเฟื่อง” 

“เฟื่องขอนั่งที่อื่นได้ไหมคะ” ยืนกรานอย่างนั้นโสมสุรีจึงยอมปล่อยให้เฟื่องลดาไปนั่งที่อื่น ส่วนตัวเธอเองเข้าไปสวัสดีฐานัสกับนาตาลี ถือวิสาสะนั่งร่วมโต๊ะด้วย บริการตักอาหารให้ทุกคน 

“ผู้หญิงคนนั้นใครคะ ดูหน้าคุ้นๆ จังเลย” 

นาตาลีพูดขึ้น สองหนุ่มจึงหันไปมองพร้อมเพรียงกันแล้วก็จำได้ว่าหล่อนคือใคร ทว่ารณภพไม่สนใจ ดึงสายตากลับมาวางที่เดิม กอดอก นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา เขาพยายามไม่บุ่มบ่ามมีเรื่องกับใครโดยเฉพาะไอ้จอมกวนฐานัส 

“ใช่เฟื่องหรือเปล่า พี่ภพ พี่ฐาช่วยมองหน่อยสิ” 

“พี่ว่าต้องใช่คุณเฟื่องแน่ๆ ตัดผมแล้วน่ารักจัง” ฐานัสยักคิ้วให้น้องสาว “เมียนายไม่ใช่เหรอ ทำไมปล่อยให้ไปนั่งไกลขนาดนั้น” 

“อย่าเสือก” รณภพก้าวร้าว ตวัดสายตามามองแล้วด่าตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เขาไม่แคร์ฐานัส ไม่แคร์นาตาลี สองพี่น้องคู่นี้เขาไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ ที่ถ่อสังขารมาถึงนี่ก็เพื่อจะเยาะเย้ยเขาเรื่องงาน เขารู้เช่นเห็นชาติมันเฉียวล่ะ รณภพกัดฟันกรอดมองหน้าหมองๆ ของมันแล้วโกรธพ่อตัวเอง ว่าทำไมถึงให้โอกาสมันมากถึงขนาดนี้ แต่ทีกับเขาท่านไม่เคยให้อะไร อารมณ์น้อยใจพุ่งขึ้นสูงมากรณภพจึงสะบัดปลายคางหันหน้าออกไปมองทะเล มันอยากจะมองเฟื่องลดาหรือทำอะไรก็ช่างหัวมัน! 

“พูดไม่เพราะเลยนะคะพี่ภพ พี่ฐาเขาก็แค่ลองถามดูเท่านั้นลีไม่เห็นว่าจะผิดอะไร” แกล้งพูดเข้าข้างพี่ชายให้รณภพดูแย่ลง สองพี่สองแอบหันมาสบตากันหลายหนอย่าง ‘รู้กัน’ 

“ลองแต่งหน้าแต่งตัวแล้วก็ตัดผมสั้น เฟื่องเขาก็ดูสวยนะคะ บ้านๆ ดี” 

“ที่จริงโต๊ะเราเก้าอี้ก็ยังว่างเยอะนะน้องลีว่าไหม” 

“ค่ะ พี่ฐาลองไปชวนเธอมานั่งด้วยกันสิ” 

สองพี่น้องเอาจริงคนน้องยุคนพี่กำลังจะลุกขึ้นขณะนั้นโสมกับน้องพนักงานช่วยกันถือจานอาหารมาเสิร์ฟพอดี 

“ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ โสมจะจัดหามาให้” 

“ไม่เป็นไรครับคุณโสม ผมแค่จะเชิญคุณเฟื่องมานั่งด้วยกัน” 

เลขาสาวใหญ่อึ้ง หันไปมองหน้าลูกชายเจ้านายเห็นคุณภพยังนั่งเงียบก็เสนอตัว “น้องเฟื่องกำลังกินข้าว โสมไปชวนให้ไหมคะ” 

“ก็ดีเหมือนกันนะคะพี่ฐา ให้คุณโสมไปชวนเฟื่องจะได้ไม่เขิน ไม่ถูกพนักงานคนอื่นนินทาด้วยว่าสวยแล้วมีผู้ชายหลายคนพัวพัน” 

ทุกคำพูดนาตาลีคอยเหน็บแนมเฟื่องลดาตลอดเพราะไม่ค่อยชอบหน้า สาวลูกครึ่งยกแก้วไวน์ขึ้นโคลงเล็กน้อยให้เข้ากันก่อนจิบดื่มด่ำกับรสชาติละมุมลิ้น ปรายสายตาขึ้นมองหน้าเลขาสาวใหญ่ 

ฐานัสนั่งลงอย่างรู้งาน “ฝากด้วยนะครับคุณโสม” 

“ได้ค่ะ” ตอบรับอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจ้านายก็เฉยอยู่ได้ไม่พูดขัดสักทีโสมสุรีจึงจำเป็นต้องเดินผ่านกลุ่มพนักงานหลายสิบเข้าไปนั่งกับเฟื่องลดา ตะโกนข้างหูแข่งเสียงดนตรีจังหวะแร้ปที่พนักงานกำลังเปิดฟลอร์เต้นรำอย่างสนุกสนาน ตะโกนคอแทบแตก ต้องรอจนจบเพลงถึงคุยกันเข้าใจเพราะขณะนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงเล่นเกมชิงเงินรางวัลรวมสามหมื่นบาทจากคุณนายแขไข 

สีหน้าน้องอึดอัดแต่ก็ต้องยอม ทั้งสองเดินกลับมายังโต๊ะอาหารโซนด้านนอกสุด โสมสุรีจับน้องเฟื่องให้ไปนั่งข้างคุณภพส่วนตนเองนั่งเก้าอี้เดี่ยวคอยห้ามศึกจากทั้งสองฝ่าย 

“สวัสดีครับ วันนี้คุณเฟื่องน่ารักจังเลยนะครับ” รับไหว้แล้วหยอดคำหวาน ฐานัสมองหน้าเฟื่องลดาด้วยแววตาเจ้าชู้บอกให้รู้ว่าพูดจริงไม่ใช่แค่หยอกเล่น ใบหน้านวลแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชวนให้หลงใหลมากกว่าตอนหน้าสด เดรสสายเดี่ยวที่สวมก็ขับผิว 

“ขอบคุณค่ะ” รับคำชมไว้ด้วยความเต็มใจ ยิ้มให้เขาแต่กลับไม่ยอมมองหน้า เฟื่องลดาหยิบช้อนส้อมมารับประทานอาหารเงียบๆ จานอาหารหล่อนตักรวมกันไม่ได้สวยงามอะไรเลย ส่วนอาหารบนโต๊ะถูกจัดใส่จานมาอย่างสวยงาม แยกกัน หล่อนกำลังกินเพลินๆ ก็มีกุ้งตัวใหญ่ที่ถูกแกะแล้วนำมาวางลงให้ จากนั้นก็มีอีกมากมายที่ฐานัสเทคแคร์ 

“อาหารพนักงานก็รสชาติใช้ได้เลยนะคะ ตอนแรกลีนึกว่าจะจืดๆ งั้นๆ ใช้วัตถุดิบราคาถูกให้เหมาะสมกับการจัดสรรงบประมาณ” 

“ใครว่า พี่ว่าอร่อยหมดทุกอย่างเลยนะ ใช่ไหมครับคุณเฟื่อง” 

“ค่ะ” ยิ้มรับ ก้มศีรษะลงขอบคุณเขาที่ตักอาหารให้อีก 

โสมสุรีมองสองฝั่ง การเป็นคนกลางนี่ลำบากใจจริงๆ อาหารที่ตักมาบริการคุณภพถูกสองพี่น้องกินเกือบหมด ปากบ่นไม่อร่อยแต่ก็กินกันจัง พวกผู้ดีมีนิสัยปากอย่างใจอย่างทุกคนไหมนะ 

“น้องเฟื่อง ตักให้คุณภพหน่อยสิ” แอบชะเง้อใบหน้ามากระซิบ จานตรงหน้าเจ้านายว่างเปล่าเขาไม่แตะอะไรเลย เมินใส่ทุกคน อาจเพราะการร่วมโต๊ะกับฐานัสทำให้เขาหมดอารมณ์ในการกินอาหาร ทว่าคำตอบของน้องคือการส่ายหน้าปฏิเสธ โสมสุรีรู้สึกไม่ได้ดั่งใจจึงถามซะเอง  

“คุณภพคะ อยากรับอะไรนอกจากนี้ไหมคะ โสมจะสั่งกับทางห้องอาหารให้” 

 

 

 

 

 

อยากเทคแคร์เจ้านายก็ทำเองเลยค่ะคุณพี่ เฟื่องคงไม่อยากทำเนอะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น