Momiji Maple

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กับดักที่ 7 (แถม)

ชื่อตอน : กับดักที่ 7 (แถม)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 627

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 7 (แถม)
แบบอักษร

 

เกมก้มหน้าลงด้วยความเขินอายเมื่อเห็นมาแอลยืนกอดอกยิ้มจ้องมองมาที่เธอ ทั้งๆที่ตัวเธอเองนั้นเป็นคนเชิญชวน แอลมองเกมก่อนที่จะคลายมือจากการกอดอกก่อนค่อยๆเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่กำลังกัดขนมปังกินด้วยความเขินบวกกับอย่างคนไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี

 

แอลเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่กำลังคาบขนมปังคาปากอยู่ก่อนเธอจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมกับคาบขนมปังของเกมจากอีกทางและค่อยๆไล่กินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเธอดึงตัวของเกมเข้ามาแนบติดและแทรกลิ้นตวัดเข้าไปในปากของอีกฝ่ายก่อนแย่งขนมปังมากินจนหมด

 

“ยังไม่อิ่มเลย งั้นกินต่อเลยก็แล้วกัน”พูดจบแอลก็ดันตัวของเกมลงนอนราบกับโต๊ะอาหารที่มีเพียงแค่แก้มนมและจานที่เคยใส่แซนด์วิชวางตั้งไว้เท่านั้น

 

“แอล~…อืม~”แอลจับตัวอีกฝ่ายลงนอนก่อนที่จะซุกหน้าลงไปยังซอกคอของอีกฝ่ายและขบเม้มมันจนเป็นรอยแดงจางๆเล็กน้อยก่อนที่จะไล่ริมฝีปากลงมาเรื่อยๆจนถึงพื้นที่สงวน

 

เกมตัวสั่นเล็กน้อยเพราะความกระสันและส่งเสียงครางออกมาเล็กน้อยจนกระทั้งความรู้สึกนั้นเริ่มมีมากขึ้น แอลพยายามจับขาของอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ดิ้นหนีหรือเป็นอุปสรรคในการกระทำครั้งนี้เธอรู้ดีว่าจุดอ่อนของอีกฝ่ายอยู่ตรงไหนบ้างและทำแบบไหนเกมถึงจะชอบและถึงจุดหมายปลายทาง แต่เธอก็แกล้งอีกฝ่ายโดยการทำมันอย่างช้าๆเพื่อแกล้งให้อีกฝ่ายทรมาน เกมเองก็ได้แต่ดิ้นเร่าๆพร้อมกับยกสะโพกขึ้นลอยเพื่อรับสัมผัสของอีกฝ่ายพร้อมกับลมหายใจที่ถี่และหอบขึ้นก่อนที่ร่างกายของเธอจะกระตุกเกร็งพร้อมกับเสียงร้องเมื่อถึงจุดหมาย

 

แอลผละตัวออกจากอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมามองและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ราวกับหมาป่าที่กำลังหิวกระหายและพร้อมจะกินเหยื่ออย่างกระต่ายตัวน้อยตรงหน้าก่อนที่เธอจะฉุดดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารพร้อมกับยื่นหน้าจูบทันทีก่อนสอดมือเข้าไปเคล้นคลึงเนินอกของอีกฝ่าย

 

“เตียงได้ไม๊?…เกมกลับจานแตก”เกมพูดพร้อมกับสีหน้าที่ดูเว้าวอนกับอีกฝ่าย แอลมองและยิ้มมุมปากขึ้นก่อนที่จะเดินนำเกมเข้าไปในห้อง

 

“รีบมาเร็วสิ…เมื่อกี้แค่ออเดิร์ฟ เพราะตอนต่อไป เราอยากกินอาหารจานหลักที่เชฟเกมเป็นคนเสริฟ”แอลพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากขึ้นพร้อมกับสายตาที่เชิญชวนให้อีกฝ่ายเข้ามา

 

เกมมองอีกฝ่ายก่อนที่จะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา แอลมองเกมก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้น

 

“ถ้าเกมรีบล่ะก็ เราไปหาอาหารกินข้างนอกก็ได้นะ”แอลพูดขึ้นราวกับจะบีบบังคับอีกฝ่ายให้ต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง

 

เกมได้ยินดังนั้นจึงหลุดสวนกลับไปทันควันด้วยอาการไม่พอใจ

 

“ในบ้านก็มีให้กิน!!…จะไปหากินข้างนอกเพื่อ?…”เกมพูดตอบอีกฝ่ายก่อนสะบัดหน้าหนีอย่างคนไม่พอใจ แอลมองอาการเหล่านั้นก่อนที่จะยิ้มหัวเราะเบาๆ

 

“ถ้าไม่อยากให้ไปหาอะไรกินนอกบ้าน ก็เข้ามาสิ”แอลพูดขึ้น เกมหันมองแอลก่อนเดินตามอีกฝ่ายเข้าไป เธอรู้ว่านี่เป็นกับดักของแอล ที่เหมือนกับดอกไม้หวานๆที่ล่อให้ผีเสื้อและแมลงอย่างผึ้งบินเข้าหา แต่บางทีดอกไม้ที่ว่านั้นก็กลับกลายเปลี่ยนเป็นกับดักของใยแมงมุมที่ติดจนผีเสื้ออย่างเธอไม่สามารถดินหลุดได้เลย

 

///// //// //// ///// //// //// //// ////

 

เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งเกมและแอลต่างก็นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลีย เกมนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของแอลก่อนที่เธอจะขยับตัวเล็กน้อยและคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นดูสายที่โทรเข้ามาหาเธอซึ่งเป็นโอมโทรเข้ามา แต่มันกลับถูกวางสายไปซะก่อน

 

“แย่แล้ว!!”เกมส่งเสียงขึ้นพร้อมกับท่าทางตื่นและร้อนรนจนทำให้แอลถึงกับลืมตาขึ้นมองดูเวลา

 

“สายขนาดนี้แล้วจะทันนัดหรอ?”แอลเอ่ยถามก่อนที่เธอจะลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางหงอยเล็กน้อย

 

“จะไปทันได้ยังไงเล่า เลยนัดมาตั้งสามชั่วโมงแล้ว ป่านนี้คงกลับไปแล้วมั้งเนี่ย แต่ยังไงก็ลองไปดูก่อน ดีกว่าไม่ไปเลย”เกมบ่นไปแต่งตัวไปด้วยความวุ่นวาย

 

“ดูเกมจะแคร์โอมมากเลยนะ”แอลพูดขึ้นลอยๆ แต่คำตอบของเกมนั้นทำให้แอลถึงกับสะอึกทันที

 

“จะไม่แคร์ได้ไง ก็โอมเป็นแฟนเกมนี่…ไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับ”เกมพูดก่อนคว้ากระเป๋าเดินออกไปอย่างรีบร้อนทันที

 

แอลได้แต่มองตามก่อนเธอจะก้มหน้าลงพร้อมกับหยดน้ำใสๆที่ไหนออกจากตา

 

//// //// //// //// //// //// //// //// ////

 

เกมรีบเดินทางไปหาอีกฝ่ายตามนัดอย่างรีบร้อนจนเธอกระหืดกระหอบก่อนที่จะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาโอมทันที

 

“โอม~…โอมกลับไปรึยัง? เกมขอโทษนะที่มาสาย”เกมพูดกับปลายสายขึ้น

 

“เกม~…โอมว่าจะโทรไปบอกว่า โอมติดธุระทางบ้าน โทรไปหลายสายแล้วแต่เห็นเกมไม่รับ โอมก็นึกว่าโดนโกรธซะอีก ขอโทษนะที่ทำให้เสียเวลา พรึ่งนี้โอมค่อยพอไปเลี้ยงนะ แค่นี้ก่อนนะ”โอมพูดก่อนรีบตัดสายไปทำธุระทางบ้านต่อ

 

เกมนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่จะค่อยๆลดโทรศัพท์มือถือลงพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งกับม้านั่งในสวนสาธารณะด้วยลมหายใจที่เหนื่อยหอบ

 

เกมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนที่จะกดโทรออกหาใครบางคน

 

//// //// //// //// //// //// //// ////

 

เกมนั่งปาดน้ำตาของเธอเล็กน้อยก่อนที่หยาดฝนจะเริ่มปลอยลงมา แต่เธอก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมหลบฝนอย่างคนอื่นๆจนกระทั่งเธอเงยหน้ามองร่มที่ยื่นเข้ามาบังฝนให้เธอ

 

“เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก เราขี้เกียจดูแลนะ”เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้เกมถึงกับรีบยืนขึ้นกอดอีกฝ่ายแน่นทันที

 

“แอล~…”เกมเรียกแค่ชื่อของอีกฝ่ายก่อนสะอื้นร้องไห้ออกมาทันที

 

“กลับกันเถอะนะ อยู่นานๆเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”แอลพูดขึ้นเก่อนเดินกางร่มโอบตัวเกมเดินออกไปจากสวนสาธารณะนั้น

 

_________________________

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น