ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 อภิสิทธิ์ของนายท่าน

ชื่อตอน : บทที่ 2 อภิสิทธิ์ของนายท่าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 อภิสิทธิ์ของนายท่าน
แบบอักษร

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ปรางค์จะเอ่ยด้วยเสียงไม่ดังมาก

“คุณควีนคะ คุณควีน”

หลังจากที่ทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านจอวควีนก็ปาเข้าไปสามทุ่มเศษ ควีนเองก็ดูเหนื่อยๆ ทั้งสองเลยต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าห้องนอน ซึ่งเช้าวันนี้ปรางค์ต้องไปมหาวิทยาลัย แล้วได้รับบัญชาจากควีนก็บอกเองว่าจะไปส่ง ปรางค์เลยไม่กล้าขัดบัญชาจำใจต้องมาปลุกแบบนี้

แต่ไม่รู้ว่าระหว่างขัดใจเรื่องไปมหาวิทยาลัยเอง กับมารบกวนการนอนอะไรจะโทษหนักกว่ากันน่ะนะ

“....”

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะยังไม่ตื่นอย่างที่เธอคิดจริงด้วย

“ปรางค์เข้าไปนะคะ”

ปรางค์บอกอย่างถือวิสาสะก่อนเดินเข้าไปในห้องแล้วพบหญิงสาวที่บอกไว้ว่าจะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยกลับนอนคลุมโปงอยู่ใต้ผ้านวม ปรางค์เลยจัดการเขย่าเบาๆ เป็นการปลุก

“คุณควีนคะ ฉันจะสายแล้วนะ”

“อื้อ จะนอน”

เจ้าตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิดเล็กน้อย ปกติไม่เคยมีใครมากวนใจตอนที่เธอนอนเลยสักครั้งเดียว

“ฉันจะสายแล้วนะ”

“อย่ามายุ่ง” ควีนปรือตาขึ้นมามองปรางค์นิดหน่อยอย่างงัวเงียก่อนหลับต่อ ทำให้ปรางค์แทบลืมมาดของคุณหนูเมื่อวานไปเลยทีเดียว น่าถ่ายรูปไปแบล็กเมลล์ชะมัดเลย

“งั้นฉันไปนะ”

ปรางค์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนลุกขึ้นจากเตียง

“อือ ไปไหนก็ไป เรื่องคุณเลย”

หลังจบประโยคนั้นปรางค์ก็ถอนหายใจเบาๆ

อยากจะอัดเสียงเอาไว้เหลือเกินว่าเจ้าตัวไล่ให้เธอไปเอง ขืนตื่นขึ้นมาแล้วโมเมว่าเธอไม่ทำตามคำสั่งเดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก 

“คุณพูดเองนะ”

ปรางค์บอกก่อนเดินออกจากห้องไปเพื่อขอให้ป้าแม่บ้านเรียกแท็กซี่ให้ปรางค์ไปมหาวิทยาลัย ใช้เวลาราวชั่วโมงปรางค์ก็มาถึงมหาวิทยาลัยได้อย่างปลอดภัย

 

การเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยเหนื่อยกว่าที่คิด ปรางค์ต้องทำงานหนักกว่าตอนเรียนปริญญาโทด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยังมีเรื่องอื่นๆ กวนใจจนแทบไม่มีสมาธิสอนนักศึกษา สิ่งที่กลัวที่สุดคือเรื่องที่เธออยู่กับควีนในฐานะของเล่นจะหลุดลอดออกไป คราวนี้เรื่องใหญ่แน่ๆ

เธอเป็นถึงอาจารย์ แถมควีนเป็นเพียงนักศึกษาเท่านั้น ใครรู้เรื่องใหญ่แน่ๆ หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับจนกว่าพ่อของควีนจะปลอดภัยน่ะนะ

“ปรางค์ เลิกงานแล้วไปไหนมั้ย”

ฮัท เพื่อนสนิทปรางค์ถามขึ้นเมื่อสอนคาบเช้าเสร็จ เหลือคาบสอนอีกครั้งก็ตอนบ่ายจนถึงสี่โมง ฮัทเลยถามไว้ก่อนเพื่อเลิกงานจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

“วันนี้ต้องรีบกลับน่ะ มีอะไรเหรอ” 

“ว่าจะชวนไปสวนสนุก เห็นวันก่อนอยากไปนี่ แต่ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร วันหลังก็ได้”

“งั้นวันหลังดีกว่า ไม่อยากมีปัญหากับคนที่บ้าน”

ปรางค์เอ่ยอย่างระอาเมื่อนึกถึงหน้าของควีน ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ไปหาอะไรกินมั้ยฮัท เดี๋ยวมีสอนตอนบ่ายอีก”

ปรางค์บอกพร้อมตั้งท่าจะเดินไปพร้อมกับฮัท ทว่าต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นหญิงสาวร่างเพรียวในชุดนักศึกษาพอดีตัวที่เสริมให้เจ้าตัวมีทรวดทรงองค์เอวมากขึ้น สีหน้าของคนตรงหน้าเอาเรื่องสุดขีดเพราะเธอออกมาจากบ้านโดยที่ไม่รอเจ้าตัว แต่แหงล่ะ เพราะเจ้าตัวไม่ยอมตื่นเองนี่นา

“มีอะไรเหรอปรางค์” โต้งถาม

“ไม่มีอะไร ฮัทไปกินข้างก่อนเถอะ เดี๋ยวปรางค์ตามไป”

“ทำไม เมื่อกี้ยังบอกว่าหิวอยู่เลย แล้วนักศึกษาคนนั้นใครล่ะ นัดคุยงานตอนเที่ยงเหรอ เห็นมองมาที่ปรางค์นี่ แต่กิริยาไม่ดีเลย”

ฮัทเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“นัดคุยงานน่ะ ฮัทไปก่อนเถอะ เดี๋ยวตามไปทีหลัง”

ปรางค์บอกตัดบทก่อนเดินไปหาควีนที่ยืนด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีด ไม่สนด้วยว่าสถานะของปรางค์และเธอเป็นอาจารย์และศิษย์ ถึงปรางค์จะมีสถานะเป็นของเล่นของควีนก็เถอะ

“เมื่อเช้าทำไมไม่ปลุก”

ทันทีที่ปรางค์เดินมาถึงตัว ควีนก็ถามขึ้นอย่างวางอำนาจ

“ปลุกแล้ว”

“เหอะ โกหก”

“เปล่าสักหน่อย”

ปรางค์เอ่ยอย่างระอา ไม่อยากทะเลาะเพราะหากคนอื่นเห็นจะเป็นเรื่องใหญ่

“ถ้าปลุกมีเหรอที่ฉันจะไม่ตื่น ปลุกยังไงของคุณ”

“คุณลืมตาขึ้นมาแล้วบอกว่า จะไปไหนก็ไป จำไม่ได้เหรอ”

“กฎข้อที่สองคือห้ามเถียง”

ควีนเอ่ยอย่างไม่พอใจที่ได้ยินเสียงแข็งๆ ของปรางค์ แถมยังหงุดหงิดอาจารย์ผู้ชายหน้าม่อคนนั้นด้วย ดูก็รู้ว่าคิดไม่ซื่อกับของเล่นของเธอ

“ฉันอธิบาย”

“เถียงชัดๆ”

“เปล่า” 

“แล้วอาจารย์หน้าม่อนั่นก็ด้วย...จำกฎข้อแรกได้มั้ย”

เจ้าตัวเอ่ยอย่างวางอำนาจจนไม่สนใจแล้วว่าฮัทจะมีสถานะเป็นอาจารย์

“จำได้ แต่คุณเรียกฮัทแบบนั้นมันไม่ถูกต้อง ฮัทเป็นอาจารย์ เสียมารยาทกับฉันคนเดียวก็พอแล้วมั้งคุณควีน”

“นายท่าน”

“จะบ้าหรือไง ฉันไม่เรียกคุณแบบนั้นที่นี่หรอกนะ ให้เกียรติฉันด้วย”

“ก็ช่วยให้เกียรติกฎฉันด้วย หรืออยากโดนลงโทษ” 

“ฉันไม่ได้ผิดกฎ เรื่องที่คุณเห็นเป็นเรื่องเข้าใจผิด” 

“รู้มั้ย ของเล่นที่ทำผิดจะต้องเจออะไร”

ควีนเอ่ยขู่ขณะกอดอกมองคนตรงหน้าอย่างเป็นต่อ

“ถ้าจะมาเพื่อขู่ก็พอเถอะ ฉันจะไปกินข้าวแล้ว เดี๋ยวมีสอนต่ออีก”

ปรางค์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนใจ เธอไม่อยากมีเรื่องเพราะคงดูไม่ดีในขณะที่เจ้าตัวยังใส่ชุดนักศึกษาแบบนี้

“ฉันไม่ได้ขู่”

“ฉันบอกความจริงคุณไปทุกอย่างแล้ว เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของคุณเถอะ”

ปรางค์ทำท่าจะเดินหนีควีนก็รั้งแขนปรางค์ไว้แทบทันที เพราะควีนตัวสูงกว่ามากทำให้มีแรงกระชากตวของปรางค์จนแทบปลิวไปตามแรง ก่อนจะเงยหน้ามองด้วยความตกใจ

“อะไรอีก”

“จะไปไหน”

“หาอะไรรองท้อง เหลือเวลาอีกสิบกว่านาที ฉันมีสอนตอนบ่าย” 

“...กลับกับฉัน ตอนนี้เลย”

ควีนบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ ปรางค์เบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจคนขี้เอาแต่ใจตรงหน้า

“อย่าเอาแต่ใจสิคุณ ฉันมีสอนคาบบ่าย”

“เอาแต่ใจ...ชักจะมากไปแล้วนะคุณของเล่น ความผิดคุณหลายกระทงนะวันนี้น่ะ”

“ความผิด...ผิดอะไร ฉันบอกความจริงไปแล้วไง”

“...ไปกับฉัน”

ควีนไม่พูดเปล่า ยังเอื้อมมือมากระชากข้อมือปรางค์ให้เดินตามไปอย่างคนเอาแต่ใจ ปรางค์ไม่อาจขัดแรงของควีนได้เลย อีกอย่างคงดูไม่ดีหากเธอฉุดรั้งตัวเอง นักศึกษาคนอื่นๆ จะมองแปลกๆ เอาไว้ แค่ควีนลากมือเธอไปก็เป็นภาพที่น่าตกใจมากพออยู่แล้ว

ความคิดเห็น