คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [5] -- จบ --

ชื่อตอน : บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [5] -- จบ --

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [5] -- จบ --
แบบอักษร

 

 

 

 

 “ปาร์ตี้เริ่มหนึ่งทุ่มนะคะ เฟื่องจะไปแต่งตัว” 

“แต่งตัว” เขาหัวเราะเยาะ “ธีมหนูหิ่นอินเตอร์หรือไง ผมสั้น ชุดขาว หน้าเหลือง จินตนาการตามยังไงก็มองไม่เห็นความสวยเลย” 

“จะสวยหรือไม่สวยก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” แววตาหล่อนค่อนข้างเอาเรื่อง เขาหน้าตึง ชักจะเริ่มโกรธที่ถูกเฟื่องลดาโต้กลับ 

“ใช่ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันไปมากกว่าบุคคลสองคน ที่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันอย่างจำใจ อีกอย่างนะฉันว่าเธอเหมาะกับเครื่องสำอางราคาไม่กี่สิบไม่กี่ร้อยพวกนี้ดี เห็นแล้วแทบแยกไม่ออกเลยว่าอะไรถูกกว่ากัน ถ้าให้ทาย… ฉันจะเลือกเธอนะเฟื่อง ซื้อของพวกนี้อย่างน้อยก็ได้จ่ายเงิน แต่กับเธอ ฉันได้ฟรีแทบไม่ได้จ่ายอะไรให้สักบาท!” มุมปากเขาบิดขึ้นสูงเหยียดหยันโน้มกายกำยำเข้ามาเบียดเฟื่องลดาเล็กน้อย ไม่ได้พิศวาสแต่ทำไปเพราะถูกลูกค้าคนอื่นเดินเบียดเข้ามา แต่นั่นก็เป็นโอกาสดีให้เขาได้ก้มลงกระซิบใกล้หูหล่อน “แต่น่าสงสารหน่อยนะ ที่บังเอิญว่าเธอเป็นของฟรีประเภทที่ฉัน… กินแล้วทิ้ง ไม่อยากกลับไปกินซ้ำ!” 

ด่าเสร็จเขาถอยหลังออกห่าง ยิ้มเล็กยิ้มน้อยสะใจที่ได้หาเรื่องด่าเฟื่องลดาอย่างเช่นทุกวัน 

ทว่าสำหรับเฟื่องลดาแล้วคำด่าของเขาในวันนี้ไม่แรงไม่เจ็บเลยสักนิด ฝีปากเขาดร็อปลงหรือหัวใจหล่อนมันกล้าแข็งกันแน่นะ 

จะว่าไป รณภพก็เป็นคนตลกใช้ได้ ปากบอกว่าเกลียดแต่กลับชอบมาด่ามาคลุกคลี นัดจิตแพทย์เดือนหน้าหล่อนขออนุญาตคุณหมอพาเขาไปเช็คสมองอีกคนจะได้ไหมนะ แต่ดูท่าว่าคงจะรับมือยากหน่อย งี่เง่าแบบนี้ เครื่องสแกนสมองจะต้องเออเร่อแล้วร้องบอกให้ตัดหัวทิ้งเถอะแน่เลย 

ไม่จําเป็นต้องพูดออกมาแค่คิดเสียงดังๆ ข้างในหัวเฟื่องลดาก็ตลกมากแล้ว เฟื่องลดาแค่ยิ้ม ไม่ได้ตอบกลับจะเดินหลบ 

“จะไปไหน พูดยังไม่จบเลย” เขามือไว ดึงแขนไว้ สีหน้าฉุนเฉียวเอาการ เพราะอยากเห็นหล่อนเถียงกลับหรือไม่ก็ร้องไห้ 

“เฟื่องจะไปจ่ายเงิน คุณภพจะจ่ายให้เฟื่องเหรอคะ ดีเลยค่ะ หัดจ่ายอะไรให้เฟื่องบ้าง ไหนๆ เฟื่องก็เสียตัวเสียเวลากับคุณมามาก แค่ไม่กี่ร้อย หวังว่าคุณภพจะไม่งกเงินกับเฟื่องมากไปนะคะ ขอบคุณค่ะ” รณภพจะแย่งพูดคราวไหนเฟื่องลดาก็ไม่ฟัง เร่งจังหวะพูดให้เร็วมากขึ้น ผลักตะกร้าเครื่องสำอางใส่ในมือเขาจากนั้นก็สะบัดตัวหลบออกไป เสียงเขาน่ารำคาญมากร้องแว้ดๆ ตามอยู่ข้างหลัง หันกลับไปมองแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น เห็นเขาถูกพนักงานชายวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมาเรียกให้นำสินค้ากลับไปชำระเงิน เฟื่องลดาไม่สนใจจะกลับไปหาเขา เร่งฝีเท้าเดินเร็วกลับโรงแรม ภายในใจก็กระวนกระวายอึดอัดเหลือเกิน วินาทีนั้นเองก็เกิดความสงสัย  ว่าระหว่างหล่อนกับเขาใครกันแน่ที่ป่วยทางจิต ! 

 

เฟื่องลดานั่งหน้ากระจกมองหน้ากึ่งแต่งกึ่งสดเพราะแค่ลงรองพื้นบางๆ บางมากจนไม่รู้ว่าตกเย็นมานี้มันหลุดหายไปไหนหมด ของทั้งหมดที่เลือกไว้รณภพจ่ายเงินให้จริงฝากผ่านทางคุณโสม เรานัดแนะเวลากัน ก่อนเฟื่องลดาจะทำใจได้แล้วลงมือเช็ดเครื่องสำอางตัวเก่าจนสะอาดหมดจด ล้างหน้า ลงครีมบำรุงแล้วเริ่มแต่งหน้าใหม่ กิจกรรมในคืนนี้มีเลี้ยงอาหารริมชายหาด เล่นเกมแจกของรางวัลมากมาย ติดต่อทางโรงแรมไว้พร้อมหมดแล้วหล่อนกับคุณโสมจึงแค่ลงไปร่วมงานเฉยๆ ใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวไม่นานเฟื่องลดาในลุคสาวผมสั้นลอนวอลลุ่มตรงปลาย สวมชุดเดรสโทนสีขาวอภินันทนาการมาจากคุณศรันย์ก็แต่งตัวเสร็จ หล่อนมีความสุขมาก หมุนตัวหน้ากระจกหลายรอบก็ไม่เวียนหัวสักที หน้าสวย ชุดสวย มาพังตรงกระเป๋าสะพายข้างใบละร้อยเก้าสิบกับรองเท้าคัทชูสีขาวแบบสวมใส่ไปทำงานนี่แหละ ไม่เข้ากันมาก แต่ถึงอย่างนั้นเฟื่องลดาก็มีความมั่นใจเดินออกไปรอคุณโสมทั้งอย่างนั้น 

เรานัดหมายกันว่าจะลงมาเจอหน้าโถงลิฟต์ชั้นล่างก่อนหนึ่งทุ่ม ระหว่างยืนรอก็มีพนักงานที่พอจะคุ้นหน้าทยอยลงมา ต่างคนก็ต่างหันมองมาที่หล่อน เฟื่องลดาไม่ชอบเลยการถูกกลายเป็นจุดสนใจจึงก้มหน้าลง 

“คุณโสม!” หล่อนมองต่ำเพลินไปหน่อยหันมาอีกทีคุณโสมจะเดินไปทางอื่นแล้ว สักพักเลขานุการสาวโสดหันกลับมาแล้วทำตาโต 

“น้องเฟื่อง! ตายแล้วไปตัดผมมาตอนไหนพี่จำไม่ได้เลย เกือบจะเดินผ่านแล้วเมื่อกี้” โสมสุรีย้อนกลับมาชื่นชมในการเปลี่ยนแปลงของสาวสวยพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาขอถ่ายรูปส่งไปให้คุณแขดูเพราะท่านฝากฝังให้คอยเป็นหูเป็นตาดูแลเฟื่องลดา 

“คุณโสม ถ่ายทำไมคะ อย่าถ่ายเลย” ยกมือห้าม ถ้าเป็นตัวเองในอดีตถูกมองแบบนี้คงจะรีบหลบหลังเสาแล้วแต่ตอนนี้แค่เกร็งๆ 

“เอามือลง หยุดยืนตรงนั้นแป๊บนะคะ พี่อยากส่งให้คุณแขดูน้องเฟื่องในลุคผมสั้น จริงๆ พี่ชอบผู้หญิงผมสั้นมากกว่าผมยาวนะ พี่ว่าน่ารักดี เราเดินไปข้างหลังกันเถอะ พี่หิวข้าวแล้ว” 

เรียกน้องให้เดินเข้ามาหาตัวเองจากนั้นโสมสุรีก็ควงแขนพาเฟื่องลดาเข้าไปในงาน ดูแลอย่างดี จับมือแทบไม่ปล่อยตามคำสั่งของคุณแขไขที่ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องพาเฟื่องลดาเข้าไปร่วมสนุกในกิจกรรมบ้าง อย่าให้นั่งคนเดียว สองสาวอายุห่างกันนับสิบปีมาถึงงานก็เริ่มไปแล้ว มีดนตรี มีกิจกรรมสนุกสนาน อาหารก็วางเรียงรายให้ทุกคนตักกินได้ตามอัธยาศัย เลขานุการสาวใหญ่จับมือน้องน้อยยืนเล็งโต๊ะอยู่ด้านหลังมองหาว่าโซนไหนว่าง ทว่าอกเกือบแตกเมื่อมองไปเห็นฐานัส 

 

 

 

 

นิยายเรื่องนี้เคยอัปแล้ว ไรท์นำกลับมารีอัปเพื่อให้นักอ่านใหม่ที่ยังไม่เคยอ่านได้อ่านกัน หากใครเคยอ่านตัวอย่างแล้วสามารถกดข้ามไปได้เลยนะคะ อัปเนื้อหาถึงแค่ 15 บทเหมือนเดิมค่ะ 

 

ไม่เม้นว่าไรท์เน้ออ ไรท์แต่งนิยายเรื่องใหม่ไม่ได้ ก็เลยต้องหาเรื่องเก่ามาอัปเรื่อยๆ ค่ะ 

 

 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น