เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

71.2 ก้าวย่างสู่ภัยร้าย

ชื่อตอน : 71.2 ก้าวย่างสู่ภัยร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
71.2 ก้าวย่างสู่ภัยร้าย
แบบอักษร

บางสิ่งสูญเสียมันแล้วอาจนำมันกลับมาได้ในสักวันหนึ่ง.. 

กระนั้นบางสิ่งสูญเสียแล้ว.. ไม่มีวันได้มันกลับคืนมา.. 

เมรัยนั่งหลับตาหวนระลึกเรื่องราวในอดีต ใต้ร่มเงาสลัวของต้นหลิว ใกล้ๆดงดอกแพงพวยสีงามวิจิต หมอผีน้อยลืมตาตื่นพลางพบว่าความจริงสิ่งที่เป็นอยู่มิใช่อดีต แต่คือปัจจุบันอันสุขสงบ และมีแสงแดดอ่อนๆตกกระทบอุ้งมืออวบราวอยากปลอบประโลมนางให้เลิกยึดติดกับสิ่งที่มิอาจแก้ไข เมรัยยกมือนวดขมับ ชายแขนเสื้อยาวสีส้มเพลิงพลั่งลู่ตกลง เผยให้เห็นลำแขนเนื้อนุ่มนิ่ม ผิวพรรณสีครีมขาวแต้มสีชมพูอ่อนจาง 

“ท่านเมรัยแอบอู้อีกแล้วนะคะ” 

แคทเธอรีนฝึกเขียนอาคมสำเร็จแล้ว นางดีใจยิ่ง เลยรีบนำกระดาษมาให้เมรัยดู คราแรกคิดหมอผีน้อยกำลังนั่งสมาธิใต้ต้นไม้เสียอีก ที่ไหนได้ นางแอบหลับ 

“ไหนๆ” 

หมอผีน้อยส่ายข้อมือขอกระดาษระบายหมึกสีดำจากจอมอาคมน้อย แคทเธอรีนเม้นปากมิพอใจ ทว่ายินดีส่งกระดาษให้เมรัยดูว่าเขียนถูกหรือไม่ ทำไมรู้สึกเหมือนจอมอาคมน้อยเอาการบ้านมาส่งอาจารย์หมอผีน้อยก็มิรู้ แถมอาจารย์ยังอารมณ์เสียเหมือนคุณป้าอีก “ทำใหม่ๆ” เมรัยปรายตามองกระดาษแวบหนึ่งคล้ายมิสนใจเหลียวแล แคทเธอรีนอ้าปากค้าง นางรับกระดาษคืนมาอย่างงงๆ 

จะพูดก็มิรู้จักพูดอันใด จอมอาคมน้อยอ้าปากแล้วปิดปากลง นางมิรู้เขียนผิดตรงไหน แล้วจะให้นางแก้อย่างไร 

แคทเธอรีนอยากถามเมรัย กระนั้นลึกๆในใจนางรู้สึกตนเองยังดีมิพอ ในเมื่อผิดแล้วย่อมต้องแก้ไขให้ถูก แคทเธอรีนเป็นเด็กฉลาด นางคิดว่าตนเองแก้ได้อย่างแน่นอน  

จอมอาคมน้อยปิดปาก ในม่านตาปรากฏความน้อยใจ.. 

เมรัยที่ถูกปลุกให้ตื่น นางกำลังนั่งเหม่อลอยเหมือนคนมีเรื่องคิดหนัก บางทีเพราะกำลังคิดเรื่องอื่น ทำให้นางพลาดพลั่งละเลยเรื่องแคทเธอรีน ครั้นเมรัยแว่วยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆจากห่างไปไกลอย่าแผ่วเบาเหมือนเสียงลูกหมาน้อยใจเจ้านายมิเล่นด้วย หมอผีน้อยให้ส่งเสียงร้องรั้งจอมอาคมน้อย  

“แคทเธอรีน!” 

จอมอาคมน้อยหยุดก้าวพลางเหลียวมองหลัง  

สายลมพัดใบหลิว และปอยผมจอมอาคมน้อยเหวี่ยงสะบัดสาดประกายแพรวพราว 

เมรัยกวักมือเรียกแคทเธอรีนกลับมาหาตน ครั้นขอกระดาษของจอมอาคมน้อยมาพินิจอีกรอบ “มิมีอะไรเป็นไปดั่งใจเราตลอดเหมือนงานทุกครั้งย่อมมีอุปสรรค และปัญหา.. อาคมที่เจ้าเขียนใช้ได้นะ แต่ถ้าเป็นข้าจะเขียนให้มันทรงพลังมากกว่านี้” เมรัยเอ่ยเสียงนุ่มนวล มิบีบคั้นหรือกดดัน แคทเธอรีนฟังแล้วคิดตาม “ในเมื่อเจ้าเขียนอาคมผนึกสามชั้นฟ้าสมบูรณ์แล้ว ลองหัดเขียนอาคมผนึกสี่ชั้นฟ้าสิ” 

“ข ข้าจะลองดู..” จอมอาคมน้อยเอ่ยเสียงแผ่วปานลูกแมว เมรัยให้งานยากจัง 

“หรือถ้ายังกลัวมิกล้าลอง เจ้าลองดัดแปลงส่วนประกอบของอาคมผนึกสามชั้นฟ้าเล่นๆดูสิ” 

“หมอผีที่ไหนจะไปดัดแปลงอาคมสำเร็จ(อาคมที่เขียนโดยวางระบบเสร็จสมบูรณ์)เล่นเหมือนท่าน..” 

คราวนี้จอมอาคมน้อยแอบบ่นอุบ นางยอมรับว่าเมรัยเขียนอาคมเก่งมาก แถมเก่งมิพอยังมีความบ้าบอคิดดัดแปลงตัวอักษร อักขระที่ใช้เขียนอาคมด้วย ดัดแล้วมิพัง ยังดีขึ้นกว่าเดิมอีก  

นี่มันพรสรรค์หรืออะไร?  

“…” 

จู่ๆเมรัยหันมองแคทเธอรีนพักหนึ่ง แล้วก็เลิกมอง 

“มองเช่นนี้คืออะไรคะ” 

เวลาโดนคนอื่นมองแล้วคนอื่นมิพูดเนี่ย มันชวนสงสัยรู้หรือไม่ แคทเธอรีนอยากโวยวาย 

“ลืมไปร่างกายเจ้ามิทนทานเท่าไหร่” 

“จะว่าข้าบอบบางหรือคะ” 

พูดอะไรของท่านเนี่ย.. แคทเธอรีนมือกำไม้เท้าแน่น มุมปากกระตุก ขมวดคิ้ว เรียนเรื่องเขียนอาคม การทดสอบอาคมมันจำเป็นต้องมีร่างกายแข็งแรงระดับไหน ท่านจึงจะพอใจ? ส่วนมากหมอผีก็มีแต่ผู้หญิงนะ  

“ฮึๆ” 

เมรัยหลุดขำท่าทีอยากระเบิดตูมของแคทเธอรีน เด็กจังน้า 

“เอ้าๆข้าให้ผ่าน นับว่าเจ้ามีดี ฉลาดพอเขียนอาคมจากตัวหนังสือเป็น” 

ที่บอกว่าเขียนจากตัวหนังสือคือ ในหนังสืออาคมไม่มีรูปวาดอาคมของจริงให้ดู แคทเธอรีนจึงต้องนำข้อความบอกลักษณะของรูปร่างอาคมมานึกภาพในหัว แล้วหัดเขียนให้ได้ โชคดีที่นางมีเมรัยช่วยมแนะนำให้แคทเธอรีนรู้ว่าเขียนผิดหรือเขียนถูก สาเหตุที่เมรัยรู้ว่าถูกหรือผิดก็เพราะนางเคยเห็นอาคมผนึกสามชั้นฟ้ามาก่อน  

“ใช้ได้จริงหรือคะ” 

“ถ้าให้ข้าใช้คงมิไหว แต่ถ้าระดับพลังของเจ้าย่อมใช้ได้” 

เมรัยคลี่ยิ้ม ครั้นนึกได้ว่าตนอยากให้แคทเธอรีนแก้ส่วนไหน “ใช่ๆ ส่วนประโยคเจ้าแก้ใหม่นะ ลองหาประโยคที่ใช้พลังน้อยลงกว่านี้ มันจะช่วยให้เจ้าประหยัดเวลาร่ายอาคมกับช่วยลดพลังวิญญาณที่ต้องใช้” 

“…” จอมอาคมน้อยก้มมองกระดาษ ดูนิ้วมือเมรัยแตะลงบนประโยคในพื้นที่เขตแดนอาคม ครั้นจอมอาคมน้อยพยักหน้าตอบรับว่าจะลองแก้ 

“แล้วมณีผนึกทำไปถึงไหนแล้ว” 

พวกเมรัยจะดึงวิญญาณร้ายกลับเข้าสู่มณีอีกครั้ง ผนึกมันไว้ข้างใน แล้วนำไปเก็บรักษาในที่ที่ปลอดภัย 

“วางใจเลยค่ะ ข้าเก่งเรื่องนี้” 

หมายถึงเรื่องสร้างกล่องผนึก จอมอาคมแห่งโซดายืดอกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เมรัยลอบขบขัน “มั่นใจก็ดี” แคทเธอรีนเป็นคนรอบคอบ พูดคำไหนคำนั้น หากนางมั่นใจในเรื่องนี้ แปลว่านางเก่งจริงๆมิใช่แค่อยากโอ้อวด 

“เอาละ ลองแก้ที่ข้าบอก” 

เมรัยส่งกระดาษคืนแคทเทอรีนแล้วนางทำทีจะนอนต่อ จอมอาคมน้อยเห็นแล้วแอบหงุดหงิด นางเท้าเอวแล้วเริ่มแผดเสียง “ท่านเมรัยมาช่วยด้วยสิคะ” 

มิรู้หรอกเมื่อคืนเล่นผีผ้าห่มประเทศไหนให้เสียงดังในห้องน่ะ กระนั้นท่านนารียังตื่นไหว ท่านเรไรยังลุกจากเตียง แล้วท่านเล่า นอนๆตื่นๆมิเป็นเวล่ำเวลา รู้หรือไม่มันเสียสุขภาพ 

จอมอาคมน้อยเม้นปากพลางลงมือลากหมอผีน้อย แย่สุดคือนางลากมิไหวอ่ะ!! 

เลยเขย่าๆแทน 

“ท่านเมรัยๆ” 

“ก่อกวนจริงน้า…” เมรัยโอดครวญพลางยอมลุก “รู้ไหมเวลาทำงานกลุ่มน่ะ ข้าเป็นคนเก็บกวาดรู้ไหม” 

คือเพื่อนๆมีคนคิดแผน คนคุมงาน คนทำงาน คนระดมทุน แล้วก็คนไม่ทำงาน ของเมรัยนี้มีงานนะ งานเก็บกวาดพื้นที่หลังจากที่เพื่อนๆทำห้องรก.. 

“ไม่รู้ค่ะ” 

จอมอาคมดันหลังเมรัยไปห้องนอนแคทเธอรีนพลางช่วยกันสร้างกล่องผนึก  

ตลอดกลางวันกระทั่งถึงกลางคืน  

“ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่ข้าเสียวสันหลัง” 

เมรัยนั่งเตรียมของจำเป็นใส่กระเป๋า แคทเธอรีนสร้างกล่องผนึกเรียบร้อย ขณะสองสาวน้อยกำลังพูดคุย วิญญาณอึ้งอ่างพลั่งกระโดดพุ่งชนกระจกหน้าต่าง แปะ 

“..” 

“..” 

สองสาวน้อยนิ่งสงบความเคลื่อนไหว ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ครั้นเวลาต่อมาเจ้าวิญญาณอึ้งอ่างลุกมาเปิดหน้าต่าง แล้วแจ้งข่าวร้ายให้พวกเมรัยรับรู้ 

“ท ท่านอาชูร่าโดนจัดการแล้ว!!!” 

-- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น