โซซอล
facebook-icon

อยู่ๆ 'แจฮยอก' ก็ได้รับข้อเสนอเป็นงานพี่เลี้ยงเด็กง่ายๆ แถมเงินเดือนตั้งสี่ล้านวอน แต่ปัญหาก็คือ... เด็กที่เขาต้องเลี้ยงน่ะ ดันอายุยี่สิบสี่แล้วนี่สิ!

ตอนที่ 4-2 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ 4-2 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน

คำค้น : เบบี้ซิตเตอร์ หลอกนายมาเป็นพี่เลี้ยง นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4-2 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน
แบบอักษร

แจฮยอกลองขยับนิ้วที่ฝังลึกอยู่ในตัวโซโฮช้าๆ เขางอนิ้วเล็กน้อยแล้วครูดมันกับผนังด้านในอย่างนุ่มนวล 

ผนังด้านในที่กำลังกลืนกินนิ้วของเขาอยู่มันอ่อนนุ่ม ทว่ายืดหยุ่นและร้อนรุ่มด้วย แจฮยอกถอนนิ้วออกแล้วก็ใส่กลับเข้าไปใหม่ราวกับกำลังปั๊มลูกสูบ จากนั้นโซโฮก็สะดุ้งอย่างแรง โดยช่องทางหลังก็กระตุกตอดรัดนิ้วของแจฮยอกไปพร้อมๆ กัน 

“อ่า” 

แต่ถึงไม่ทำอย่างนั้น ด้านในอันคับแคบก็รัดแน่นอยู่แล้ว แจฮยอกควงนิ้วไปมาเพื่อให้ภายในและปากทางเข้าขยายกว้างขึ้นแล้วขยับไปมาอยู่อย่างนั้น ทันใดนั้นขาของโซโฮก็อ่อนแรงจนพับลง ก่อนจะเอ่ยพร้อมลมหายใจขาดห้วง 

“ฉันเหนื่อย ยกขา ไม่ ไหวแล้ว นอนคว่ำ ยังดีกว่า” 

แล้วเจ้าตัวก็พลิกร่างกายสั่นระริกของตัวเองคว่ำหน้าลง ทั้งๆ ที่นิ้วแจฮยอกยังคงเสียบปักอยู่ที่ช่องทาง ดังนั้นพอพลิกคว่ำก็ต้องร้องครางออกมา เนื่องจากภายในและปากทางมันถูกกระตุ้นในเวลาเดียวกัน ส่วนบนของโซโฮนอนราบไปกับเตียง แต่ยกช่วงสะโพกขึ้น 

ท่าทางการโก่งก้นให้สูงขึ้นนั้น ในสายตาของแจฮยอกมันดูเย้ายวนเป็นอย่างมาก จนคำสบถว่า จะบ้าตาย หลุดจากปากอัตโนมัติ ทั้งบั้นท้าย สะโพกและแผ่นหลังโค้งแอ่น ช่างงดงามแบบไม่มีที่สิ้นสุด แจฮยอกจึงประทับริมฝีปากบนก้นของโซโฮแล้วกัดลงไปด้วยอารมณ์ 

“อ๊ะ โอ๊ย! ทำอะไร” 

“ก็มันน่ารัก” 

“ฮะ อื้อ ให้ตาย! อ๊ะ! อื้มม” 

โซโฮบ่นพึมพำปะปนส่งเสียงคราง การพึมพำแบบนั้นมันก็น่ารัก แต่ในตอนนี้เขาอยากจดจ่อกับ ‘ตรงนี้’ มากกว่า ดังนั้นแจฮยอกจึงไสนิ้วของตัวเองเข้าไปด้านในแล้วหมุนควง ส่งผลให้คนตัวเล็กทำได้เพียงแค่ร้องครางออกมาเท่านั้น 

เขาควงแกว่งนิ้วแบบนั้นหลายต่อหลายครั้ง ทว่าขณะนั้นร่างกายของโซโฮกลับเกร็งเครียดขึ้นมา 

“อ๊า!” 

ส่วนอ่อนไหวที่ยังตื่นตัวไม่เต็มที่ กลับมาตั้งตระหง่านชูชันขึ้นอีกครั้ง ส่วนผนังนุ่มด้านในก็กระตุกตอดนิ้วอย่างรัวแรง 

แจฮยอกทั้งขัดเขินและตกตะลึง เขาเพียงแค่สัมผัสจุดหนึ่งภายในโดยบังเอิญเท่านั้น ก็เลยลองขยับนิ้วอีกครั้ง ตรงปลายนิ้วมันไม่ใช่ผนังด้านใน แต่กลับเป็นเหมือนอะไรสักอย่าง และเมื่อแจฮยอกกดลงไป โซโฮก็เด้งตัวขึ้นมาทันที 

“อ๊ะ อ๊า! อะไร อึก อะ อื้อออ!” 

พอเห็นว่าคนตัวบางตัวสั่นเทา เขาจึงกระแทกลงไปตรงนี้อย่างแรงซ้ำๆ ทันใดนั้นร่างกายของโซโฮก็สั่นระริก ก่อนน้ำรักจะพุ่งกระจายเปรอะเปื้อนผ้าห่มไปหมด แจฮยอกจึงถือโอกาสนี้เพิ่มนิ้วเข้าไปอีกหนึ่งนิ้ว ช่องทางแคบกลืนกินนิ้วทั้งสองเอาไว้พลางกระตุกตอดถี่รัว  

โซโฮสัมผัสถึงสิ่งแปลกปลอมที่ขยายตัวใหญ่ขึ้นและปากช่องทางของตัวเองที่ขยายกว้างออก รวมถึงความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน มันทำให้ต้องบิดสะโพกแล้วส่งเสียงครางออกมา แจฮยอกมองสำรวจท่าทางนั้น ก่อนจะดันนิ้วผ่านช่องทางด้านในเข้าไปยังจุดที่ลึกที่สุดของโซโฮ 

แล้วก็เริ่มขยับควงเข้าออก 

“อะ อ๊ะอ๊ะ อะ อย่า อ๊า! ฮ๊า อื้อ!” 

โซโฮครางเสียงหวานทั้งๆ ที่ยังคงมุดหน้าฝังอยู่กับผ้าห่ม นิ้วทั้งสองของแจฮยอกเริ่มขยับอย่างจาบจ้วงเข้าไปถึงด้านในเหมือนใช้กรรไกรทะลวง มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่ไม่คุ้นชินเลยแม้แต่น้อย 

เขาเจ็บแปลบไปทั่วทุกที่ภายในใต้กระดูกก้นกบและเสียวซ่านไปทั่วฐานแกนกาย มันปวดหนึบๆ โดยเฉพาะตรงปากช่องทางที่กลืนกินนิ้วแจฮยอกเข้าไป ราวกับมีอะไรบางอย่างปะทุขึ้น 

แม้จะเจ็บ แต่ความเจ็บปวดประมาณนี้กับความรู้สึกในระดับนี้ มันก็คงจะเหมือนช่วงเวลาที่กลืนกินแกนกายอีกคนเข้าไปนั่นแหละ 

อีกด้านหนึ่ง แจฮยอกรู้สึกว่าเนื้อด้านในของโซโฮโอบอุ้มนิ้วเขาเอาไว้ ทุกครั้งที่ขยับนิ้ว เขาก็คิดอยู่ตลอดว่าอยากจะสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปให้เนื้อนุ่มนี้โอบรัดมันเอาไว้แทน 

ช่องทางรักที่กำลังกลืนกินนิ้วเขาตอนนี้กับช่องทางที่เคยเห็นในคลิปวีดิโอมันต่างกัน อันนี้ทั้งขาว ทั้งดูงดงาม มันขึ้นสีเล็กน้อยเพราะเส้นเลือดฝาด จนทำให้คิดถึงขั้นว่าหากกดจูบลงไปตรงนั้น มันก็คงจะไม่เป็นอะไร ระหว่างนั้นความรู้สึกที่พยายามอดกลั้น มันก็เหมือนจะล้นทะลักออกมา 

แจฮยอกเริ่มที่บดอีกนิ้วเพิ่มลงไปในช่องทางที่มันวาวจากน้ำมัน เพราะต้องลองใส่นิ้วที่สามเข้าไปก่อน ถึงจะสามารถสอดใส่ความเป็นชายของเขาได้ และในตอนนั้นโซโฮก็งอแงขึ้นมาทันที 

“ฮะอือ อื้อ จะ จะทำ ตะ ตอนนี้ เหรอ อะ” 

“ยังไม่ทันจะเข้าไปเลยนะ” 

“แล้วทำไม ไม่เข้ามา นิ้วน่ะ ฮะ อื้อออ เข้ามา อะ” 

แจฮยอกจึงใช้นิ้วแหวกช่องทางคับแคบออกแล้วแทรกอีกนิ้วเพิ่มเข้าไป ร่างบางตัวสั่นระริกกับความรู้สึกไม่คุ้นเคย เมื่อช่องทางขยายออก รวมถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น 

เขาเลื่อนมือขึ้นไปยังยอดออกชูชันของโซโฮแล้วเริ่มลงมือบดขยี้มัน เพราะปากช่องทางและผนังด้านในมันยังรัดแน่นจนไม่สามารถขยับได้ ทว่าทันทีที่ยอดอกถูกมือใหญ่เล้าโลม คนโดนกระทำก็เด้งสะโพกขึ้นรับทันที ช่องทางคับแน่นก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง 

แจฮยอกเลยเริ่มดันนิ้วขยับเข้าออกทันที ทุกครั้งที่ถอนนิ้วออกมา ภาพของช่องทางที่ค่อยๆ ขยายก็พุ่งเข้ามาในสายตาเขา 

“แจฮยอก อ๊า! ตอนนี้ ฮะ อื้อ! 

เขาเห็นสะโพกโซโฮสั่นระริก เมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์เต็มที่ แจฮยอกก็ถอนนิ้วออก แล้วถอดกางเกงตัวเองโยนทิ้งไปอย่างรีบเร่ง 

แจฮยอกจับความเป็นชายที่แข็งขืนตั้งแต่เมื่อสักครู่ เอาส่วนปลายชุ่มไปด้วยน้ำรักบดคลึงลงบนช่องทางรักที่กำลังกระตุกรออยู่ 

พอได้ยินเสียงเร่งว่าให้เร็วๆ จากปากของโซโฮ 

เขาเลยเอาส่วนปลายแกนกายจ่อปากทาง จากนั้นก็ค่อยๆ สอดใส่ตัวตนของตัวเองเข้าไปด้านในอย่างช้าๆ จนโซโฮร้องเสียงหลง 

“อะ โอ๊ย! อ๊ะ! ฮื้อ!” 

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงร้องจากความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้น แจฮยอกก็ยังคงดันแกนกายตัวเองเข้าไป เพราะถ้าหากส่วนหัวเข้าไปได้แล้วล่ะก็ ช่องทางมันก็จะขยายกว้างที่สุดจนสามารถเข้าไปทั้งหมด เขาคิดว่ารีบใส่เข้าไปข้างในเร็วๆ น่าจะโอเคกว่า 

โซโฮคว้าผ้าปูมากำไว้แล้วกัดฟันแน่น ตอนใช้นิ้วเขาก็ยังพอทนได้ประมาณหนึ่ง แต่ไม่อาจทนกับความเป็นชายของแจฮยอกได้เลย 

ความเจ็บปวดและความเพลิดเพลิน ความรู้สึกที่มันแตกต่างกันทำให้โซโฮมีความคิดว่าจะหยุดมันกลางคัน ทว่ากลับนึกถึงคำพูดของแจฮยอกตอนบอกว่าใส่ชั้นในที่เขาเตรียมไว้ให้ไม่ได้ 

นั่นเป็นชั้นในจากแบรนด์ที่พี่ชายคนที่สามของเขาสั่งมาสวมใส่อยู่เสมอ ด้วยความที่สั่งไซซ์ผิดเป็นไซซ์ใหญ่มา มันจึงกลายเป็นเรื่องซุบซิบกันในหมู่นายแบบด้วยกัน ซึ่งมันก็คือชั้นในไซซ์เดียวกับพี่ชายคนที่สามของเขานั่นแหละ 

โซโฮมีความคิดจะถอยหลังกลับกับสิ่งที่ตนเพิ่งเร่งเร้าไปเมื่อกี้อยู่ครู่หนึ่ง หากแจฮยอกยังใส่ชั้นในไซซ์พี่ชายของเขาไม่ได้ ส่วนนั้นมันจะต้องใหญ่ขนาดนั้นกัน 

ตอนนั้นเขาถึงขึ้นหาว่าอีกฝ่ายเกินเหตุด้วย ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ได้นะ 

ทว่าตอนนี้มันกลับสายไปเสียแล้ว เพราะความเป็นชายของแจฮยอกเข้ามาอยู่ในตัวของโซโฮเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งคนตัวเล็กก็ได้แต่หยุดความคิดและปล่อยความเป็นเหตุเป็นผลทิ้งไป 

บริเวณปากช่องทางยังมีการต่อต้านอยู่ก็จริง ทว่าผลดีของการใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเล้าโลม มันก็แสดงให้เห็นแล้ว เมื่อดันส่วนหัวเข้าไปด้านในได้ ส่วนที่เหลือก็เข้าตามไปได้ทันทีเพราะการต่อต้านมันลดลง 

แจฮยอกได้ดันแกนกายตัวเองเข้าไปจนสุด ความรู้สึกที่สัมผัสกับส่วนปลายมันช่างแข็งขืน และในขณะเดียวกันโซโฮก็ครางเสียงหวานออกมา 

“อะ อ๊า!” 

ทันทีที่ภายในสัมผัสกับส่วนปลายของแจฮยอก เขาก็รู้สึกถึงความอันตรายเหมือนมันจะทะลวงเข้าไปถึงอวัยวะภายใน จนต้องกรีดร้องเสียงหลงอย่างห้ามไม่ได้กับความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าตอนนี้โซโฮไม่เหลือสติสัมปชัญญะไว้แยกแยะอะไรอีกแล้ว  

โซโฮโก่งสะโพกโค้งสูงขึ้น ส่วนร่างกายด้านบนก็ยิ่งก้มลงต่ำพลางหอบหายใจถี่รัว 

แจฮยอกเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพมีสติคิดไต่ตรองอะไรได้มาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เขาจับสะโพกอีกฝ่ายเอาไว้แน่นแล้วขยับสะโพกตัวเองตามช้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนจากความเชื่องช้า กระแทกเข้าไปยังด้านในของโซโฮเพื่อตามหาจุดนั้นที่เคยใช้นิ้วสัมผัสไปก่อนหน้านี้ 

และในที่สุดกับความพยายามกว่าสิบครั้งก็ทำให้ส่วนปลายแกนกายเข้าไปสัมผัสกับจุดที่ตามหา แจฮยอกถอนสะโพกออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็กระแทกเข้าไปอย่างแรง 

“อะ อั่ก! อ๊า!” 

เสียงที่ไม่รู้ว่าเป็นเสียงกรีดร้องหรือว่าเสียงครางระเบิดออกมาจากปากของโซโฮ จังหวะเดียวกับผนังด้านในตอดรัดแกนกายของแจฮยอกถี่รัวราวกับจะอ้อนวอน เสียงครางหยาบกระด้างก็จากปากของแจฮยอกด้วยเช่นกัน 

เขาถอนกายออกแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ซ้ำไปซ้ำมา ทุกครั้งที่ทำแบบนั้น โซโฮก็จะคว้าผ้าปูที่นอนมาขยำกำบิดเอาไว้แน่น การขยับกายของแจฮยอกค่อยๆ หยาบโลนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงแค่กระแทกเข้าไปตรงจุดเท่านั้น แต่กลับกระแทกเข้าไปอย่างแรงเพื่อให้มันกระทบส่วนที่เชื่อมระหว่างโคนแกนกายและช่องทางรักของโซโฮ รวมไปถึงถุงเล็กๆ ทั้งสองถุงนั้นด้วย จากนั้นก็ถอนออกมาวนซ้ำอีก  

“อื้อ! อิ๊! อะ อ๊า!” 

เสียงกรีดร้องของโซโฮค่อยๆ เผ็ดร้อนขึ้น เสียงลมหายใจของแจฮยอกเองก็ฟังดูหยาบกร้าน เสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ค่อยๆ ดังเร็วรัวเรื่อยๆ เช่นกัน 

เสียงกระแทกดัง ปัก ปัก ดังผสมผสานกับเสียงครางของทั้งคู่ 

และทุกอย่างนอกเหนือจากเสียงครางและเสียงลมหายใจของโซโฮก็ยุติลง เมื่อน้ำรักพุ่งออกมาจากแกนกายของแจฮยอกเข้าไปสู่ภายในร่างกายของโซโฮ 

“ฮ่า... อ่า...” 

โซโฮรู้สึกว่าการมองเห็นของตัวเองเริ่มเลือนราง ทว่าแจฮยอกก็ไม่ได้ทิ้งอีกฝ่ายเอาไว้อย่างนั้น ความรู้สึกเจ็บแปลบจากส่วนไหนสักส่วนบนแผ่นหลัง มันทำให้สายตาพร่ามัวชัดเจนขึ้น 

แจฮยอกที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลังได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนแผ่นหลังเนียน และมันไม่ใช่เพียงครั้งเดียว เขาทำมันลงไปหลายต่อหลายครั้ง 

เมื่อคิดว่าเหมือนอีกคนกำลังประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของ โซโฮก็พึงพอใจเป็นอย่างมากที่ความเป็นเจ้าของนั้นหมายถึงตัวเขาเอง หมายถึงทุกอย่างยกเว้นแกนกายที่ยังคงฝังคาเอาไว้ และดูท่าทางจะไม่ยอมอ่อนตัวลงเลย 

แม้ว่าร่างบางจะขยับสะโพกคล้ายขอร้องให้ช่วยเอามันออกไปสักที แต่แทนที่แจฮยอกจะถอนมันออกเขากลับเลื่อนมือมาที่หน้าอกของโซโฮ ยอดอกที่โดนดูดกัดและเย้าแหย่เมื่อครู่แดงก่ำจนรู้สึกเจ็บแปลบๆ ซึ่งก็เริ่มจับและบดคลึงมันใหม่ด้วยนิ้วของตัวเอง 

“อะ อึ่ก พอ ฮื้อ อ๊ะ อื้อ” 

ถึงจะรู้สึกเจ็บและแสบร้อน ทว่ามันก็เสียวซ่านไปพร้อมๆ กัน ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ความรู้สึกไม่ดีหรือความเจ็บปวดอีกต่อไป 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น