เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๑๘ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๑๘ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2563 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๑๘ [100%]
แบบอักษร

๑๘ 

 

 

[เยลลี่] 

ช่วงหลายวันมานี้ฉันรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่เลยค่ะ เปลี่ยนไปมาก ๆ เพราะพี่ยักษ์ไม่เหมือนเดิม เวลามองหน้าฉันเขาชอบทำหน้าดุ ๆ ใส่หรือเขายังโกรธที่ฉันแกล้งเมา แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย แค่กลัวโดนเขาดุที่แอบหนีลงมาข้างล่างเลยต้องแกล้งเมาค่ะ 

“พี่ยักษ์คะ” 

“อะไร” เสียงเขาน่ากลัวอีกแล้วค่ะ แค่เรียกชื่อจำเป็นต้องทำเสียงเข้มขนาดนี้ด้วยเหรอคะ 

“หนูหิวแล้วค่ะ” 

“ปกติก็ทำกินเองไม่ใช่เหรอ” 

“แต่ของสดหมดแล้วนะคะ” ไม่กล้าพูดเสียงดังเลยค่ะ กลัวเขาจะด่ากลับ 

เมี้ยว เมี้ยว 

เสียงร้องของพี่ยักษ์เล็กดังขึ้นมา ฉันจึงเดินอ้อมไปอุ้มเจ้าตัวเล็กมาแนบอก กลัวถูกพี่ยักษ์ใหญ่กินหัวเอาค่ะ 

“หิวเหรอคะ” ก้มลงไปคุยกับเจ้าตัวเล็ก คงจะหิวล่ะมั้ง ฉันเลยอุ้มไปที่มุมอาหารของเจ้าตัวเล็กก่อนจะเทใส่ถ้วยเล็ก ๆ ให้ ปล่อยให้กินไป ส่วนตัวเองก็เดินกลับไปที่โซฟาซึ่งมียักษ์ใหญ่นั่งทำหน้าดุ ๆ อยู่ 

“ยังไม่หายโกรธหนูเหรอคะ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว” 

“เหอะ!” 

“หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ” ฉันว่าพลางก้าวขาขึ้นไปนั่งคร่อมบนขาของเขาเอาไว้ด้วย 

“เฮ้ย!” เขาถึงกับตกใจเลยค่ะ “ทำอะไรของมึงเนี่ย นั่งดี ๆ ไม่เป็นเหรอวะ” กอดเอวฉันเอาไว้แน่นเลยค่ะ 

“หิวข้าวค่ะ” ฉันไม่ได้สนใจคำถามของเขาด้วยซ้ำ 

“หึ!” 

“อุ๊บ! อื้อ…” ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยค่ะ จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมารั้งท้ายทอยของฉันให้ก้มลงไปหาเขาจนใบหน้าของพวกเราใกล้กัน ริมฝีปากของคนตรงหน้าปิดปากฉันเอาไว้ทันที 

เขาทำแบบนี้อีกแล้ว ชอบเอาปากมาแตะกันจนฉันรู้สึกใจไม่ดี หัวใจเต้นแรงมาก ๆ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา เสียงหัวใจไม่เคยเต้นเป็นจังหวะเลยค่ะ 

“อื้อ…” เสียงแปลก ๆ ดังลอดไรฟันออกมาอีกแล้ว เป็นเสียงของฉัน “อื้มห์! เจ็บ…” ที่ต้องร้องออกมาแบบนี้เพราะจู่ ๆ เขาก็ออกแรงบีบปลายคางของฉันจนต้องเผยอริมฝีปากออกมา ทำให้ปลายลิ้นร้อน ๆ ของเขาแทรกเข้ามาในปากของฉัน ไม่ไหวแล้วค่ะ หายใจไม่ออก รู้สึกแปลก ๆ หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจเลยค่ะ 

ตอนนี้ฉันแทบจะตั้งตัวไม่ได้ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมดจนถูกคนตรงหน้าประคองจนนอนราบไปกับโซฟาแทน พี่ยักษ์เปลี่ยนท่าเป็นขึ้นคร่อมตัวฉันเอาไว้ มือหนาเลื่อนไปอยู่ตรงช่วงเอว ค่อย ๆ ลูบไล้ไปมาจนฉันรู้สึกแปลก ๆ 

“อ่าห์… อื้อ” บอกฉันทีว่านี่คือเสียงอะไร ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ “อ๊ะ! คะ แค่ก ๆ” 

“หึ!” เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าดุ ๆ ของเขาที่ผละออกไปเล็กน้อย “อ่อยไม่รู้ตัว ระวังจะถูกกินไม่รู้ตัวเหมือนกัน” 

“…” ปริบ ๆ เลยค่ะ พี่ยักษ์หมายความว่ายังไง ทำไมเขาต้องพูดแบบนี้ด้วย 

“ลุกไปแต่งตัวใหม่ได้แล้ว เดี๋ยววันนี้พาไปกินข้าวบ้านแม่” 

“บะ บ้านคุณหญิงเหรอคะ?” พี่ยักษ์ขยับตัวลุกออกไป ฉันเองก็ลุกตามพร้อมกับคำถาม สีหน้าเริ่มวิตกกังวลเล็กน้อย 

“เออ!” 

“แต่ว่า…” 

“จะลุกไปได้หรือยัง ถ้าไม่ลุกกูทำอย่างอื่นแทนนะ” 

“ละ ลุกแล้วค่ะ” ฉันว่าก่อนจะรีบเดินเข้าห้องนอนของเขาเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่เพราะตอนนี้ใส่ชุดนอนอยู่ค่ะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกไปหาพี่ยักษ์ด้านนอกก่อนจะพากันออกจากห้อง 

วันนี้เขาขับรถคันใหญ่ ๆ ไปค่ะ ไม่ร้อนแถมลมไม่พัดโดนหน้าอีกต่างหาก นั่งสบายมากเลยค่ะ ตลอดทางก็พากันเงียบจนเขาขับรถมาถึงบ้านคุณหญิง เสียงหัวใจของฉันกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง 

“แม่พูดอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจ” 

“หนูขอไปหาป้าอ่อนได้ไหมคะ” 

“มะ…” 

“นะคะ หนูอยากคุยกับป้าอ่อน” 

“อืม” ฉันไม่คิดว่าเขาจะยอมง่าย ๆ หรอกค่ะ พอลงจากรถพวกเราก็แยกกันไปคนละทาง ฉันเดินไปทางครัวเพราะเช้า ๆ แบบนี้ป้าอ่อนคงอยู่ที่นั่นและก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ไม่มีผิด 

“ป้าอ่อนคะ” 

“เยล” ท่านหันมามองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้ม วางมือจากทุกอย่างก่อนจะเดินตรงเข้ามาหา “เป็นยังไงบ้างลูก ป้าเป็นห่วงแทบแย่” 

“สบายดีค่ะ พี่ยักษ์…” 

“หืม?” 

“เอ่อ… คุณใหญ่ค่ะ เขาใจดีมาก ๆ เลยค่ะ” ลืมไปซะสนิทเลยว่าเขาไม่ได้ชื่อยักษ์ แต่มันเป็นชื่อที่ฉันเรียกขึ้นมาเอง 

“เรื่องที่คุณใหญ่พูดวันนั้นจริงหรือเปล่า” สีหน้าของท่านเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แถมแววตายังบ่งบอกว่าห่วงใยฉันมากเหลือเกิน จนฉันไม่กล้าที่จะโกหกท่าน “จริงหรือเปล่าลูก” 

“จริงครับ” ไม่ใช่เสียงของฉันหรอกค่ะ แต่เป็นใครอีกคนที่ดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่ยักษ์ยืนอยู่ เขาเดินเข้ามาหาพลางยื่นแขนมากอดเอวของฉันเอาไว้ด้วย “ป้าอ่อนไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลเยลลี่ให้ดีที่สุด” 

“แต่…” 

“ผมไม่ได้จะหลอกเด็กหรอกนะครับ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา รู้สึกแปลก ๆ อีกแล้ว ทำไมรู้สึกดีจังที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ออกมา 

“แต่เยลกับคุณใหญ่ไม่เหมาะสมกันหรอกนะคะ” เสียงแผ่วเบาของป้าอ่อนเอ่ยออกมาต่อ “ป้ากลัวว่า…” 

“ทุกอย่างอยู่ที่ผมนะครับ ไม่ใช่แม่” 

“ถ้าคุณใหญ่ยืนยันอย่างนั้น ป้าก็จะเชื่อค่ะ” 

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวเยลก่อนนะครับ” 

“หนูขอช่วยป้าอ่อนในครัวได้ไหมคะ” บอกตามตรง ฉันไม่อยากออกไปข้างนอกเลยค่ะ ไม่อยากเจอคุณหญิง กลัวสายตาดุ ๆ ของท่าน 

“ไม่ต้องหรอกลูก ป้าทำเสร็จแล้ว” 

“แต่ว่า…” 

“เชื่อคุณใหญ่เถอะ” 

“ก็ได้ค่ะ”  

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมก่อนจะเดินออกมาข้างนอกพร้อมกับพี่ยักษ์ ตัวสั่นแปลก ๆ ค่ะ เพราะตอนนี้ฉันกำลังเผชิญหน้าอยู่กับคุณผู้หญิงและคุณผู้ชายรวมไปถึงคุณเล็กด้วยค่ะ 

“มาแล้วเหรอ? เธอรับเงินฉันไป แต่กลับผิดสัญญากับฉันเนี่ยน่ะนะ” เสียงคุณหญิงดังขึ้นมา 

“หนะ หนู ขอโทษค่ะ” ยกมือไหว้ท่าน ไม่กล้าสบตาเลยค่ะ 

“แม่ ผมคืนไปหมดแล้วนะครับ” เสียงพี่ยักษ์ดังขึ้นมาจนฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเขา คืนเหรอ? หมายถึงเงินที่ฉันรับมาจากคุณหญิงก่อนหน้านี้หรือเปล่านะ “เลิกทำหน้ายักษ์ใส่เมียผมสักที” 

“ใหญ่! นี่แม่นะ” 

“นี่ก็เมียผมเหมือนกันครับ” ทุกครั้งที่เขาเรียกฉันว่าเมีย รู้สึกเหมือนเสียงหัวใจที่เปลี่ยนไปตลอดเลยค่ะ “ถ้าแม่ยังว่าเมียผมอีกคำเดียว ผมจะกลับแล้ว” 

“ใหญ่!” 

“ผมไม่นอนค้างด้วยนะ” 

“ทำไมต้องขู่แม่ด้วย” 

“ผมแค่พูดความจริง” 

“แม่ขอสองคืน” 

“คืนเดียวครับ” 

“ใหญ่!” 

“งั้นผมกลับนะครับ” 

“ก็ได้ คืนเดียวก็ได้ เชอะ!” ตอนนี้ฉันงงเลยค่ะ แต่คุณผู้ชายกับคุณเล็กเอาแต่ยิ้มแทน ส่วนคุณผู้หญิงท่านมองฉันแบบดุ ๆ จนฉันต้องหลบด้านหลังของพี่ยักษ์แทน 

“ต่อกันเหมือนซื้อของในตลาดสดเลยนะครับ” คุณเล็กพูดขึ้นยิ้ม ๆ 

“ตาเล็ก!” 

“พอ ๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว ป่านนี้อ่อนคงตั้งโต๊ะเสร็จแล้วมั้ง ไปกันเถอะ” คุณผู้ชายพูดขึ้นมาบ้างก่อนจะลุกเดินออกไป คุณผู้หญิงเลยลุกตาม 

“ถ้าไม่รู้ว่าพี่แกล้ง ผมคงคิดว่าพี่รักเยลลี่จริง ๆ” 

“ไอ้เล็ก!” 

“ฮ่า ๆ” คุณเล็กเดินหัวเราะตามออกไปบ้าง พอทุกคนออกไปกันหมดเหลือแค่ฉันกับพี่ยักษ์ 

ทำไมเสียงหัวใจมันเต้นแรงกว่าเดิม เต้นแบบผิดปกติมากเลยค่ะ 

อาหารเช้ากับบรรยากาศแปลก ๆ ทำไมฉันต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วย แถมยังถูกสายตากดดันของคุณผู้หญิงมองอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย 

“แม่! มองขนาดนี้กินเมียผมแทนข้าวเลยไหมครับ” 

“คำก็เมีย สองคำก็เมีย เลิกพูดสักที แม่หัวใจจะวาย” คุณผู้หญิงพูดขึ้น เสียงของท่านเหมือนคนหมดแรงเลยค่ะ มองมาทางฉันสลับกับพี่ยักษ์ “นี่แม่ต้องยอมรับจริง ๆ เหรอ” 

“แม่เป็นคนเริ่มเองนะครับ” 

“แต่ใหญ่ไม่ชอบเด็กนะ” 

“ตอนนี้ชอบแล้วครับ” ประโยคนี้พี่ยักษ์หันมามองหน้าฉันด้วยค่ะ เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันมองเขาพอดี เสียงหัวใจเลยเต้นแรงอีกครั้ง “ขอบคุณที่ส่งเมียมาให้ผมนะครับ” 

“ใหญ่!” 

“เลิกทะเลาะกันสักที รีบกินได้แล้ว ผมหิว” เสียงคุณผู้ชายดังขึ้นมา บรรยากาศตอนนี้เลยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฉันไม่กล้าถือช้อนในมือเลยค่ะ 

“ไหนบอกว่าหิว รีบกินสิ” พี่ยักษ์หันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงปกติ เวลาอยู่ด้วยกันสองคนเขาดุกว่านี้อีกค่ะ แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น ๆ เขากลับอ่อนโยน 

“หนูไปกินในครัวได้ไหมคะ” 

“รีบกิน!” อุตส่าห์ชมไปเมื่อกี้ ตอนนี้เขากลับมาทำเสียงดุใส่ฉันอีกแล้วค่ะ แถมยังดุมากด้วย จนแล้วจนรอดฉันก็ต้องยอมกินอาหารเช้าร่วมโต๊ะกับพวกคุณท่านอยู่ดี เป็นการกินที่ทรมานมากเลยค่ะ หลังจากอาหารมื้อเช้าจบลง พี่ยักษ์ก็ลากฉันกลับขึ้นมาข้างบน เป็นพื้นที่ที่ฉันไม่เคยได้ขึ้นมาเลยตั้งแต่มาอยู่ในบ้านของคุณหญิง 

“ไปไหนคะ” 

“เข้าห้อง” 

“ไม่เข้าค่ะ หนูขอไปหาป้าอ่อนนะคะ” ขืนตัวเองไม่ยอมเข้าไปด้วย 

“อะไรของมึง นี่มันห้องนอนกู” พี่ยักษ์ทำหน้าดุ ๆ ใส่ฉัน ออกแรงลากจนเข้ามาอยู่ในห้องนอนของเขาจนได้ค่ะ ความรู้สึกแรกคือหัวใจเต้นแรงมาก ๆ การตกแต่งห้องของเขาไม่ได้แตกต่างไปจากห้องนอนที่คอนโดเลยค่ะ “ดะ…” 

RRRRR 

เขาพูดไม่ทันจบเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน เขาเลยต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายแทน ส่วนฉันก็ยืนมองอยู่ห่าง ๆ 

“ว่าไงโรส” 

โรสเหรอ? ชื่อนี้คุ้น ๆ ใช่คนเดียวกับที่ตบหน้าฉันวันนั้นหรือเปล่า แถมยังเป็นคนที่คุณหญิงชอบอีกต่างหาก 

“ตอนนี้อยู่บ้าน ตัดสินใจดีแล้วใช่มั้ย” 

ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่น้ำเสียงของคุณใหญ่ที่คุยกับเธอดูเปลี่ยนไป แล้วทำไมฉันถึงต้องรู้สึกไม่ชอบใจด้วยนะ หัวใจมันเต้นแรงผิดปกติอีกแล้วค่ะ แถมใบหน้ายังบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจอีกต่างหาก 

“อืม ดูแลตัวเองด้วยละกัน ถ้ามีอะไรก็ติดต่อมาได้ตลอด” 

ที่แท้เขาก็ยังเป็นห่วงกันนี่เอง หรือจริง ๆ แล้วเขายังรักเธออยู่กันแน่ แล้วทำไมฉันต้องไม่พอใจด้วย ไม่ชอบเลยจริง ๆ ไม่อยากให้เขาคุยโทรศัพท์กับใครหรือยุ่งกับใครด้วยซ้ำ 

“เดี๋ยว… อุ๊บ!”  

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเหมือนกันเพราะจู่ ๆ ก็เดินเข้าไปหาเขาพลางยื่นฝ่ามือไปรั้งท้ายทอยของเขาเอาไว้แล้วประกบปากจูบทันที ฉันไม่ชอบ ไม่อยากให้เขาคุยกับใคร ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย… 

 

ความคิดเห็น