ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 46 กลับโคโนฮะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 กลับโคโนฮะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 07:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 กลับโคโนฮะ
แบบอักษร

หลังจากพูดคุยกับโอโรจิมารุอยู่พักใหญ่เขาก็ได้ข้อมูลการวิจัยทดลองอักขระสาปทั้งหมดของโอโจริมากลับมาด้วย จากนี้เขามีความคิดจะเริ่มทำการทดลองอักขระสาปด้วยตนเอง เขาอยากจะลองดูว่าเลือดและเซลล์ของเขาจะยึดครองพลังอักขระสาปได้หรือไม่

 

 

 

และนี่ก็ถึงเวลาเดินทางกลับเขาบอกลาอังโกะและอาจารย์โอโรจิมารุก่อนจะพาอาจิไซและยูกิมิกลับไปที่หมู่บ้าน การเดินทางของทั้งสามไม่ได้เร่งรีบอะไรมากมายนัก

 

 

 

บ้างก็แวะล่าสัตว์ป่าสัตว์ร้ายด้วยธนู ด้วยมีด ด้วยไทจุสสุและดาบ บ้างก็แวะสอนการควบคุมจักระให้กับยูกิมิและเพื่อให้เธอทนทานกับสภาพอากาศเขาจึงพยายามบอกเธอให้หน่วงจักระภายในร่างไว้ตลอดเวลา

 

 

 

การทำเช่นนี้แม้จะทำให้เหนื่อยจิตวิญญาณมาก แต่ก็จะทำให้จักระภายในร่างบริสุทธิ์และหนาแน่นมากกว่าเก่า นี่เป็นวิธีการฝึกที่คล้ายคลึงกับการฝึกโหมดเซียน เพื่อให้พลังงานธรรมชาติไหลเวียนภายในร่างให้ดียิ่งขึ้นจึงจำเป็นต้องหน่วงจักระซึมซับพลังธรรมชาติไว้เสมอ

 

 

 

บางคนใช้โหมดเซียนแบบปล่อยผ่านเสียของ ดูดซับพลังธรรมชาติเสร็จและใช้พลังจนหมดแค่นี้ก็เพียงพอ ผิดกับคาซึยะที่นำพลังธรรมชาติมาฝากฝังไว้ภายในร่างกายให้พลังเซียนยังคงอยู่ตลอด 

 

 

 

พลังหมดก็แค่ฟื้นฟู โหมดเซียนของเขาจึงสามารถคงอยู่ได้อย่างถาวรแม้จะใช้พลังธรรมชาติหมดไปแล้วก็ตาม ขอเพียงไม่ปิดการใช้งานไม่ว่าจักระจะหมด เขาก็จะยังอยู่ในโหมดเซียนเสมอ

 

 

 

การนำแนวทางนี้มาใช้กับจักระภายในร่างกาย จะช่วยให้ผู้ใช้สามารถพัฒนาจักระและร่างกายภายนอกและภายในไปด้วย นี่เป็นการสร้างรากฐานที่มั่นคงไปในตัว 

 

 

 

การสอนของเขาจึงช่วยยูกิมิพัฒนาไปได้อย่างก้าวกระโดด และก็ยังช่วยให้เธอพอจะควบคุมพลังขีดจำกัดทางสายเลือดที่ใกล้จะตื่นขึ้นมาทุกที

 

 

 

ส่วนอาจิไซเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอเหงา เขาสอนการขว้างปาชูริเคนแบบโค้งต่ำกว่าสี่สิบองศาเพื่อให้เธอเชี่ยวชาญด้านอาวุธเขาจึงสอนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเรียนรู้ ทดลอง และวิจัยการใช้อาวุธให้กับเธอไปทั้งหมด

 

 

 

การเดินทางกลับหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระจึงใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือน แต่พอใกล้ถึงหมู่บ้านก็ใช่ว่าเขาจะกลับไปที่บ้านเลย เขาแวะไปที่ห้องทดลองของเขาเพื่อนำสิ่งต่างๆที่ได้รับมาตลอดสองปีมาเก็บดอง บำรุงรักษาและค่อยเดินทางกลับบ้านพร้อมกับอาจิไซและยูกิมิ

 

 

 

"กลับมาแล้ว"

 

 

 

คาซึยะเปิดประตูเข้าไปในบ้านก็พบกับความเงียบสะงัด เขาเกาหัวและชวนลูกสาวและลูกศิษย์เข้ามาในบ้านสำรวจภายในก็ไม่พบใครเลยสักคนจึงสั่งให้สองคนพักอยู่ที่นี่ส่วนตัวเขาจะไปรายงารตัวกับปู่รุ่นที่สามเสียก่อน

 

 

 

"หนูเข้าใจ หนูจะอยู่ที่นี่และเป็นเด็กดี"

 

 

 

"ดีมาก ยูกิมิพาอาจิไซไปอาบน้ำอาบท่าเลยนะเดี๋ยวตอนเย็นเราจะพาเธอไปหาท่านน้าซึนาเดะ"

 

 

 

"เข้าใจแล้วท่านอาจารย์"

 

 

 

คาซึยะจากไปและมุ่งไปที่สำนักงานแห่งไฟพอมาถึงเขาก็พบว่าฮิรุเซ็นก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ก็รู้สึกสับสน แต่สักพักเขาก็ได้ยินเสียงเฮดังสนั่นจากสถานที่ที่ไม่ค่อยคุ้นเคย เมื่อสองปียังไม่เคยมีเจ้านี่มาก่อนเลยนี่รูปทรงของมันค่อนข้างคล้ายโคลอสเซี่ยม...

 

 

 

"แสดงว่ามีการสอบจูนิน ?"

 

 

 

เขาก็ไม่ทราบว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เพราะเขาก็รู้สึกว่าหมู่บ้านค่อนข้างเงียบสงบ จะมีก็แต่ตรงโคลอสเซียมนี่แหละที่มีเสียงคนเฮดังมาก สรุปได้ว่าคนในหมู่บ้านคงจะอยู่ที่นั่นกันส่วนใหญ่

 

 

 

กระโดดเหยียบเท้าตามดาดฟ้าและหลังคาบ้านใครก็ไม่รู้ในที่สุดคาซึยะก็มาถึงหลังคาโคลอสเซี่ยม สายตากวาดมองภายในสนามก็ต้องเบิกตากว้างโตไม่คิดว่าคนที่กำลังสู้กันอยู่จะมีใบหน้าที่คุ้นเคยแบบนี้

 

 

 

"หน้าแบบนี้ ชิซุยหรอ แล้วอีกคนใครกันนะหน้าตาค่อนข้างคุ้น"

 

 

 

คาซึยะนั่งห้อยขาบนาดาดฟ้าโคลอสเซี่ยม สายตาจ้องมองการประลองด้วยรอยยิ้มแม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นคู่ต่อสู้ของชิซุย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากและจดจ้องการประลองแบบตาไม่กระพริบเพราะเขากลัวจะพลาดการเจริญเติบโตตลอดสองปีมานี้ของชิซุย

 

 

 

ในสนามประลอง

 

 

 

คนสองคนต่างหมู่บ้านยืนประจันหน้าด้วยสีหน้าเฉยชา ชิซุยนั้นอยู่ในชุดแบบเดียวกับคาซึยะแต่โทนสีของเสื้อกลับเป็นสีดำสนิท สายตาจดจ้องมองฝ่ายตรงข้ามที่มีอายุมากกว่าชิซุยสิบปีแบบระมัดระวัง

 

 

 

"การสอบจูนินนัดชิงชนะเลิศ อุจิวะ ชิซุย พบกับ โฮชิกากิ คิซาเมะ เริ่มได้"

 

 

 

"ระวังตัวให้ดีนะครับคุณชายน้อยชิซุย ผมจะเริ่มฆ่าคุณแล้วนะครับ"

 

 

 

ปุ้งงงงงง!

 

 

 

พูดจบคิซาเมะในรูปร่างมนุษย์คล้ายฉลามก็สะบัดม้วนคัมภีร์สีแดงก่อนจะมีควันสีขาวพร้อมดาบููปร่างทรงพิลึกถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลเจ้าตัวโยนดาบพิลึกขึ้นบนฟ้า ก่อนจะปรบมือเข้าด้วยกัน

 

 

 

"เอาแล้วนะครับ Suiton: Bakusui Shōha(คาถาน้ำ : คลื่นน้ำระเบิดจู่โจม)"

 

 

 

สูดดดดดด

 

 

 

ซู่มมมมมมมมมมมม~

 

 

 

คิซาเมะสูดลมหายใจทางปากจนอกโต ก้มหัวลงพ้นคลื่นน้ำลงสู่พื้น คลื่นน้ำราวกับผุดออกมา เข้าท่วมสนามประลองดันตัวคิซามิขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆต่ำลงจนถึงพื้นน้ำ เจ้าตัวชูมือขึ้นฟ้าและรับดาบที่ตรงลงมาด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

ฟิ้ว

 

 

 

ร่างของคิซาเมะพุ่งมาหาชิซุยด้วยความเร็วสูง เด็กชายไม่รอช้าดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงหมุนวนจนกลายเป็นโทโมเอะสามวง ดวงตาเริ่มกรอกกลิ้งไปมาเพื่อจับการเคลื่อนไหวของชายตรงหน้าในขณะที่มือจับดาบโชคุโตะเตรียมพร้อม

 

 

 

ปั้งงง!

 

 

 

"โอ้โหไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยแบบคุณชิซุยจะมีพละกำลังมากขนาดนี้ น่าสนใจครับถ้าอย่างนั้นผมจะขอฆ่าแบบไม่ยั้งมือเลยก็แล้วกันนะครับ"

 

 

 

ปั้งๆ ๆ ๆ

 

 

 

เสียงคนดาบปะทะกัน แน่นอนเสียงมันค่อนข้างแตกตากจากการปะทะกันของดาบยามปกติ เพราะสิ่งที่คิซาเมะถือไม่ใช่ดาบธรรมดาที่ถูกสร้างด้วยโลหะแบบชิซุย แต่เป็นสิ่งมีชีวิตพิศดารที่ปลายดาบมีฟันแหลมคมโผล่ออกมา

 

 

 

ปั้งงงง!

 

 

 

ดาบของทั้งสองปะทะกันไปมาอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าคิซามิจะมีวิชาดาบเหนือกว่าชิซุย ด้วยอายุที่มากกว่า ประสบการณ์ที่มากว่าทำให้ชิซุยเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาก และแล้วฝีมือที่แท้จริงของคิซาเมะก็เริ่มขึ้นเจ้าตัวแสยะยิ้มและใช้ช่องว่างดาบของชิซุยเตะอัดเข้าที่ท้องน้อย

 

 

 

ตับ! 

 

 

 

ปุ้งงง

 

 

 

ร่างของชิซุยปลิวใกล้ปะทะเข้ากับกำแพงสนาม คิซาเมะเตรียมพุ่งเข้าไปซ้ำร่างที่กำลังจะปะทะกำแพงก็ระเบิดกลายเป็นควันสีขาว เสียก่อนเจ้าหัวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

 

 

 

"ไม่คิดเลยว่าคุณชิซุยจะมีเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้เลยนะครับ"

 

 

 

"Katon: Gōkakyū no Jutsu(คาถาไฟ : ลูกบอลเพลิงยักษ์)"

 

 

 

ฟูม!

 

 

 

ลูกบอลไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังของคิซาเมะ เจ้าตัวไม่รีรอประสานอินอย่างรวดเร็ว กำแพงน้ำคล้ายม่านโผล่ออกมาจากผืนน้ำเข้าป้องกันลูกบอลเพลิงก่อนจะเกิดการระเบิด ตู้มมม ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโคลอสเซียมหมอกควันเริ่มแผ่ขยายก่อนจะตามมาด้วยเสียงเยาะเย้ยของคิซาเมะ

 

 

 

"ไฟมันใช้กับน้ำไม่ได้ผลหรอกนะครับคุณชิซุย ดูเหมือนคุณ..."

 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดด

 

 

 

"Chidori nagashi(พันปักษาหลังไหล)"

 

 

 

แม้วิสัยทัศน์จะเต็มไปด้วยหมอกควันแต่ชิซุยก็ยังมั่นใจ คลื่นสายฟ้าแผ่ออกมาจากมือน้อยๆของชิซุยเขาปะทะผืนน้ำกระแสไฟฟ้าเข้าประสานกับน้ำจนเกิดเป็นสื่อสายฟ้าฟาดใส่ร่างของคิซาเมะจนเกิดเสียงดังเปรี้ยงราวกับวันสิ้นโลก

 

 

 

"แค่กๆ นี่หรอท่าไม้ตายของพี่ชายของคุณน่ะครับ ฮ่าๆ มันก็ไม่เท่าไหร่เลยนี่ครับ"

 

 

 

ปากบอกไม่เท่าไหร่ แต่เนื้อตัวของคิซาเมะกลับเต็มไปด้วยรอยไหม้และควันที่ผุดออกมาจากเนื้อหนังที่ไหม้เกรียม บาดแผลที่เกิดขึ้นทำให้คิซาเมะเริ่มหงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าเด็กชายตรงหน้าใช้คาถาอะไรถึงหายตัวไปมาได้อย่างรวดเร็ว ไหนจะความเงียบที่ชวนหงุดหงิดแบบนี้

 

 

 

"ถึงคุณจะมีความเร็วในการเคลื่อนแต่การโจมตีก็ยังอ่อนแออย่างกับเด็กทารกเลยนะครับ ดังนั้นถ้าผมทำให้คุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ละก็ จะเป็นยังไงนะครับSuiton: Senshokukō(คาถาน้ำ : ฉลามพันมือ)"

 

 

 

ร่างของคิซาเมะค่อยๆดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำ ก่อนจะเกิดคลื่นยักษ์ขนาดใหญ่ที่ทำให้ชิซุยเบิกตากว้างโต สัตว์ประหลาดชายคนนี้เป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ แต่ว่า...

 

 

 

เปลือกตาของชิซุยขยายขึ้นเล็กน้อยก่อนที่คลื่นนำยักษ์และน้ำในสนามจะค่อยๆหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงคิซาเมะที่ยืนนิ่งแบบไม่เข้าใจ และคุกเข่าลงสู่พื้นหมดแรงต้าน

 

 

 

"แม้นายจะแข็งแก่งและเต็มไปด้วยประสบการณ์แต่ว่านายประมาทฉันมากเกินไป ดังนั้นมันจบแล้วละ"

 

 

 

คมดาบในมือของชิซุยตัวน้อยเข้ามาพาดไว้ที่คอของคิซาเมะ ผู้ชมบนอัศจรรย์ต่างเงียบเป็นเป่าสาก แม้กระทั่งชาบร่างเล็กผมสีบรอนนัยน์ตาสีชมพูที่คาดหวังในตัวคิซาเมะเป็นพิเศษยังกำมืดกัดฟันแน่ ไม่มีใครคิดจริงๆว่ามันจะจบลงด้วยคาถาลวงตาแบบนี้

 

 

 

"ผู้ชนะ อุจิวะ ชิซุย!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น